Het HondenForum

Ik ga bij mijn dieren meestal op mijn gevoel af , hebben jullie dat ook ?

Ik vond dat mijn sint bernard Bruno niet lekker in z,n vel zat, er waren geen noemswaardige dingen maar gevoel. Ben vanmiddag toch maar met hem naar de dierenarts gegaan en zijn oren bleken geiriteerd. Dus zalf mee gekregen. Verder kon de dierenarts niets raars vinden.

Ik zei ook tegen de dierenarts dat het meer gevoel was dan dat er duidelijke dingen waren, en dat ik dus bang was dat er niets aan de hand zou zijn. Maar helaas heb ik nu al een paar keer gehad dat alleen afgaan op mijn gevoel altijd goed is.

Gr,Zonta

Je kent je hond zelf het beste, en als de hond "anders is dan anders" dan is er wat. Dus goed dat je naar de dierenarts bent gegaan

Altijd op je intuïtie afgaan ! Je bent ermee geboren en hebt het gratis meegekregen, dus geniet en profiteer ervan !

Er bestaan trouwens heel wat boeken over "Animal Communication" of "Intuïtieve communicatie" en hoe dat je dat nog meer kunt ontplooien. Ik heb er bij me thuis al enkele jaren workshops over georganiseerd met de Amerikaanse schrijfster M.Williams.

Het is een onbetaalbaar hulpmiddel en je beste raadgever....en meestal weet je het beter dan de DA !

Dus vertrouw op je gevoel, vertrouw op je intuïtie !

Op je gevoel afgaan. Dat heb ik wel gemerkt met onze vorige hond. Ik wist zeker dat er wat aan de hand was omdat ze altijd zo lusteloos was. Toch kon zowel mijn eigen dierenarts als die in Wageningen niks vinden. Toen heb ik het er ook bij laten zitten, terwijl mijn gevoel wat anders zei. Uiteindelijk bleek ze een hersentumor met uitzaaiingen te hebben en daar kwamen ze dus veel te laat achter.
Dat overkomt me geen tweede keer.

Wij hebben het allebei hier. Dat als we echt op ons gevoel afgaan met de honden we er eigenlijk nog nooit naast gezeten hebben.
Dus hier werkt dat prima!

Absoluut op je gevoel afgaan!

Mijn pup Ronja ging vorig jaar dood, en ik heb toen ze een paar weken bij ons was iets geks meegemaakt. Ik zat met mijn vriend over haar te praten en toen hoorde ik mezelf ineens zeggen, ik denk dat ze iets aan haar hart heeft. Dat was heel gek, want ik had het niet bedacht dat ik dat ging zeggen, als je begrijpt wat ik bedoel. Het rolde uit mijn mond zonder dat ik daar de opdracht voor gegeven had, het was geen gedachte die ik uitsprak maar echt alsof het niet van mij kwam. Ik heb dat één keer eerder gehad in mijn leven, en toen klopte het precies wat ik zei, en dat was iets wat ik ab-soluut niet kon weten. Ik was toen op mijn werk, was toen 22, op een pompstation en het was erg druk, tien klanten voor mijn neus, alle pompen bezet en piepende. De telefoon ging, en ik nam op met het riedeltje wat je dan moet zeggen: goeiemiddag, pompstation huppeldepup met Merije. Zegt die persoon, met Harry, weet je wie ik ben? Toen rolde er uit mijn mond, nou dan zal jij mijn biologische vader wel zijn. Klopte dus. Ik wist wel dat mijn biologische vader Harry heette (zoveel mensen heten Harry) maar die had ik al 16 jaar (sinds mijn 6e) niet gezien of gesproken of überhaupt over nagedacht. Dus als er iets uit mijn mond komt rollen, spits ik mijn oortjes tegenwoordig! Dat is vast een soort onbewuste kennis.

Ja, ik doe dat ook.

Ooit bij Moritz gehad in de weken voordat hij ernstig ziek bleek, ik voelde aan mijn water dat er iets niet klopte.
Dus ik maakte een afspraak bij de dierenarts, maar pas dagen later konden we daar terecht (geen spoed). Mensen verklaarden me
voor gek dat ik met hem naar de dierenarts ging 'beessie is kerngezond' .
Maar 2 dagen voordat we naar de dierenarts zouden gaan, ging er echter ineens van alles fout: hij werd zichtbaar magerder en 1 dag ervoor verkleurde een oog ineens en jawel, bij de dierenarts bleek toen dat het echt helemaal fout zat.
We hebben nog van alles geprobeerd, maar zo'n 2 maanden daarna is hij overleden

absoluut, en als ik er dan geen vinger op kan leggen - ga ik meestal foto`s maken en heel gek, vaak zie je dan dingen die je irl niet opvallen

Seline schreef:Op je gevoel afgaan. Dat heb ik wel gemerkt met onze vorige hond. Ik wist zeker dat er wat aan de hand was omdat ze altijd zo lusteloos was. Toch kon zowel mijn eigen dierenarts als die in Wageningen niks vinden. Toen heb ik het er ook bij laten zitten, terwijl mijn gevoel wat anders zei. Uiteindelijk bleek ze een hersentumor met uitzaaiingen te hebben en daar kwamen ze dus veel te laat achter.
Dat overkomt me geen tweede keer.

Hoe kun je dat nu weten?

Mijn hond is nog niet zo lang geleden overleden aan totaal uitgezaaide lymfeklierkanker toen hij anderhalf was.
Maar ik was toch echt niet van plan om iedere keer dat m'n huidige stel een keer aan de schijt of kots is en een beetje lusteloos in paniek naar de DA te rennen.
De kans dat dat je nog een keer overkomt is meer dan reëel

Inge O schreef:ik geloof niet zo in dat soort gevoel, ik denk dat je dan gewoon bepaalde concrete (maar kleine) dingetjes oppikt van je hond die je ongerust maken.

komt nog bij dat je dit topic hier vast niet had neergezet als je bij de da tot de constatatie was gekomen dat je hond tiptop in orde was dus ja, zo krijg je alleen de gekleurde verhalen over een zogezegd 'juist gevoel'.

Mee eens, maar voor sommige dingen stap je niet naar een dierenarts en soms zie je wat veranderingen die op het oog niet "ernstig" zijn maar kun je het gevoel krijgen dat er meer aan de hand kan zijn. En dat je daarom wel stappen onderneemt. Dus in zoverre ben ik het eens met op je gevoel afgaan.
Ik had dat zelf met de pijnstilling, een ander had misschien preventief al eerder de hond op pijnstilling gezet, ik heb het gedaan toen ik dingen aan Finn merkte en ik het gevoel kreeg dat hij continue ongemak had terwijl daarvoor hij bijvoorbeeld een dag na wat intensieve inspanning last had wat met een paar dagen weer over was. Gevoel en dus in combi met een da bezoek die het bevestigde.

Ik had het er ook over met mijn dierenarts omdat het niet de eerste keer was dat ik op mijn gevoel afga en ook altijd goed zit.

Zij gaf als verklaring dat sommige mensen hun dieren heel goed kennen.En dat dit de reden is dat je gevoel al zegt dat er iets niet goed is terwijl er nog niet echt een duidelijk teken is.

Gr,Zonta

zonta schreef:Ik had het er ook over met mijn dierenarts omdat het niet de eerste keer was dat ik op mijn gevoel afga en ook altijd goed zit.

Zij gaf als verklaring dat sommige mensen hun dieren heel goed kennen.En dat dit de reden is dat je gevoel al zegt dat er iets niet goed is terwijl er nog niet echt een duidelijk teken is.

Gr,Zonta

oh, daar zal het aan liggen. Ik kende mijn honden niet goed genoeg...

Maar goed, er is dan toch gedrag dat opvalt, ook al is het maar iets kleins.

Ik ga op mijn zintuigen af..kijken, ruiken, voelen dat is geen gevoel maar het interpreteren wat je aan je beestje opvalt.

blondie schreef:

Inge O schreef:ik geloof niet zo in dat soort gevoel, ik denk dat je dan gewoon bepaalde concrete (maar kleine) dingetjes oppikt van je hond die je ongerust maken.

komt nog bij dat je dit topic hier vast niet had neergezet als je bij de da tot de constatatie was gekomen dat je hond tiptop in orde was dus ja, zo krijg je alleen de gekleurde verhalen over een zogezegd 'juist gevoel'.

Mee eens, maar voor sommige dingen stap je niet naar een dierenarts en soms zie je wat veranderingen die op het oog niet "ernstig" zijn maar kun je het gevoel krijgen dat er meer aan de hand kan zijn. En dat je daarom wel stappen onderneemt. Dus in zoverre ben ik het eens met op je gevoel afgaan.
Ik had dat zelf met de pijnstilling, een ander had misschien preventief al eerder de hond op pijnstilling gezet, ik heb het gedaan toen ik dingen aan Finn merkte en ik het gevoel kreeg dat hij continue ongemak had terwijl daarvoor hij bijvoorbeeld een dag na wat intensieve inspanning last had wat met een paar dagen weer over was. Gevoel en dus in combi met een da bezoek die het bevestigde.

Nou ja, zo bedoel ik het ook Natuurlijk komt het gevoel van 'niet kloppen' niet uit de lucht vallen: je merkt wat kleine dingetjes en de ene keer stap je daarover heen en een andere keer krijg je zo'n onbestemd gevoel dat het niet goed is.

Zeker weten! Had ik met Jackie ook, en dit bleek te kloppen! Bij haar was het dus ook echt goed mis! Helaas was het darmkanker en is ze 2 maanden later al ingeslapen Soms is het zo moeilijk om te zien of een hond wat mankeert, zeker bij honden die al harder zijn voor zichzelf en het pas echt laten blijken als het al bijna te laat is..