Het HondenForum

Pasha wordt donderdag geopereerd
Nou mag ik erbij blijven als ze onder narcose gaat, als ik wil. Het werd niet aangeboden, maar heb er zelf om gevraagd. Ik twijfel ontzettend of ik dat wel moet doen.. Aan de ene kant wil ik er bij zijn voor haar, aan de andere kant ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik het niet droog ga houden. En dan wordt pasha misschien weer onrustig. Ik wil ook niet halverwege weg moeten lopen.

De dierenarts zei dat de meeste honden zich beter overgeven aan de narcose als de eigenaar er niet bij is.

Wat is jullie ervaring?

mijn ervaring is, dat ze gewoon rustig in "slaap" vallen, en ik het pas moeilijk krijg, als de hond al onder zeil is, en daar merkt hij/zij dus niks van.

belangrijker vind ik het nog dat ik er bij ben, als ze UIT de narcose komen.

Toen Kenzo onder narcose ging ben ik er bijgebleven. Hem alleen laten kon ik echt niet.
Geprobeerd om zo rustig mogelijk te blijven en hij is toen heel rustig onder narcose gegaan. Het wakker worden vond hij veel vervelender, daar was ik ook bij en toen moest ik hem wel een beetje kalmeren.

Heel veel sterkte in ieder geval donderdag, ik zal duimen dat alles goed verloopt

ligt ook een beetje aan de hond denk ik. Bij maupie ben ik er nooit bijgebleven. Nou is een labrador ook wel een zichmakkelijk schikkend ras. Maup vond de assistente net zo leuk als ze mij vond vaak. Ik zou er overigens best bij kunnen blijven en ik denk dat ik het best droog zou houden. maar als het niet nodig is, doe ik het net zo lief niet. Kan me voorstellen dat artsen en assistenten ook niet per se zitten te wachten op al dat onnodige bekijks..

Bij de praktijk waar ik stage gelopen heb, bleven de baasjes er standaard bij. Ik ben er tot nu toe bij al mijn dieren ook bij gebleven en heb daar ook geen problemen mee.

Ik blijf er altijd bij, zowel bij hond als bij katten.
Maar ik krijg het ook pas moeilijk als ze volledig onder zeil zijn.
Tot die tijd ben ik alleen maar gefocused op het dier in kwestie. Dan is er geen ruimte voor emotie, of zo.
Als je denkt dat je jezelf niet rustig kunt houden tijdens het onder narcose brengen, zou ik er niet bij blijven, als ik eerlijk ben.

Ik ben er altijd bij en ik ben er ook zeker bij als ze uit de narcose komen... dus ik blijf erbij tot ze onder zeil zijn, dan ga ik met een boekje in de wachtruimte zitten en zodra ze klaar zijn kom ik er weer bij....zodat ik er ben als mijn hond uit de narcose komt.

Bij mijn DA is het standaard.
Toen Oscars tandje getrokken werd, is ie op mijn schoot gaan slapen en werd hij door de DA zelf opgehaald.

Ik vond het wel fijn en Oscar ook, had ik het idee.

De dierenarts wilde met Rhodin perse dat ik er bij zou blijven, hij wil hem überhaupt niet behandelen zonder mij. (Gelukkig hoefde hij uiteindelijk niet onder narcose, maar op dat moment was er een verdenking van OCD en moesten we misschien foto's maken.) Dat vind ik zelf ook prettig, ik geef Rhodin ook liever niet uit handen. Met Mila mocht ik er ook bij blijven toen ze onder narcose ging, maar met haar zou ik er minder moeite mee hebben als het niet zou mogen. Ze is een stuk makkelijker dan Rhodin. Het liefst ben ik er bij elke hond bij, ik vind dat voor het dier wel zo prettig.

Bij Senna en Candy ben ik er ook bijgebleven tot ze echt in dromenland waren.
Ik was er ook meteen bij toen ze van de o.k. afkwamen,
en mocht meteen bij hun toen ze wakker gingen worden.

Candy zou echt heel onrustig worden als ik er niet bij zou zijn.
Ik kon rustig tegen haar praten en knuffelen en daar bleef ze rustig van,
en gaf goed toe aan de narcose.

Ik ben er beiden keren bij gebleven. Ik ben best wel een emotionele tut, maar ik hield het wel droog. De eerste keer vond ik het wat eng, want ze draaide nogal met haar ogen en bleef wat onrustig in het begin, toen ze eenmaal heel diep lag te slapen (en snurken) voelde ik voor mezelf eerder een opluchting dan dat ik moest huilen ofzo (wel toen ik eenmaal thuis was, in een leeg stil huis). De tweede keer was al minder eng want ik wist wat ik kon verwachten. Bij mijn dierenarts mag je gewoon erbij blijven, heeft zelfs een speciaal kamertje als de narcose is ingediend kan je daar met je hond gaan zitten om te wachten tot het middel werkt (duurt een minuut of 15). Beiden keren was ik er ook bij toen ze wakker werd, maar dit op eigen verzoek (doen ze normaal niet geloof ik).

Als je denkt dat je echt enorm emotioneel wordt zou ik er zelf niet bij blijven. Ik vond het zelf gewoon fijner om erbij te zijn, ter ondersteuning maar volgens mij doen we dat meer voor onszelf dan dat je hond er zoveel aan heeft. Wat je ook besluit, heel veel succes voor donderdag.

Miranda schreef:Ik blijf er altijd bij, zowel bij hond als bij katten.
Maar ik krijg het ook pas moeilijk als ze volledig onder zeil zijn.
Tot die tijd ben ik alleen maar gefocused op het dier in kwestie. Dan is er geen ruimte voor emotie, of zo.
Als je denkt dat je jezelf niet rustig kunt houden tijdens het onder narcose brengen, zou ik er niet bij blijven, als ik eerlijk ben.

Hier net zo. Pas toen ze onder zeil was kwamen de emoties.
Ik vond het zelf wel heel prettig om er bij te blijven en zien dat ze rustig weg viel. Ze wilde zich er niet aan over geven, maar heb haar heel rustig kunnen begeleiden.

Sterkte donderdag!

ik ben erbij als ze in en uit narcose komen.
liefst kijk ik ook bij de operatie.
ik merk dat ze dan rustiger zijn.

Ik ben tot op heden bij alle operaties van mijn dieren aanwezig geweest, bij de narcose én bij de ingreep zelf. Als ik dan toch moet betalen wil ik wel op de eerste rang zitten
Ik ben op zulke momenten ook wel sterk, ik schakel mijn gevoelens min of meer uit tot later omdat ik mezelf de opdracht geef sterk te zijn voor degene die me op dat moment nodig heeft. Maar ik zeg daar wel bij dat ik tot op heden nooit echte panieksituaties heb gehad waarin het secondenwerk was.
De castraties van de kattenmeiden en de hondendames, de keizersnede van de kat, de borstcyste-verwijderingen van de bouvier vroeger, de vetbult van labje, en de operatie vanwege baarmoederontsteking van fransje, daar ben ik allemaal bij geweest en bij sommige operaties heb ik ook geassisteerd. Dwz, kittens drooggewreven, geholpen met het doorknippen van hechtdraadjes tijdens het hechten, en bij de castratie van de katten heb ik zelfs weefsel mogen doornemen met de thermocaust! En zoon van toen 13 mocht daar ook bij zijn en zalf in de kattenoogjes doen tegen het uitdrogen. Fijne da heb ik!

Bij Bobbie en Blits ben ik er ook bij gebleven, Bobbie was zo weg, alleen Blits bleef er tegen vechten en kreeg een dubbele dosis, dus heb toen besloten om er niet meer bij te blijven.

Bij Gajes ben ik er dus ook niet bij gebleven, want geheid dat die ook niet onderzeil gaat als ik er bij was gebleven.

Er gewoon bij blijven vind ik oké, maar de meeste mensen gaan tegen hun hond praten dat het allemaal wel goed komt enz.... en vergeten daarbij, dat hun dier zich dan tegen de narcose gaat verzetten en het allemaal onnodig langer duurt.

Shelly kreeg een prik in haar rug, die is pijnlijk maar ze gaf geen kik. Ze moeten daarvoor je hond goed vasthouden, want omdat het een pijnlijke prik is, kunnen ze gaan kronkelen. Toen mochten we de wachtkamer in, en Shelly werd langzaamaan steeds suffer. Ik vond het helemaal niet eng, ik heb slaap-kindje-slaap voor haar gezongen. Ze keek me echt heel schattig aan steeds, ze werd er een beetje bang van. Het is ook een eng gevoel. Maar het is heel veilig en je hoeft helemaal niet bang te zijn, dat is echt niet nodig. Alleen hele jonge of hele oude dieren en natuurlijk erg zieke dieren hebben een risico met narcose, de rest nauwelijks. Dus dat heb ik proberen over te brengen op Shelly, zo van, mooi he die roze olifantjes. Na tien minuten was ze nog niet in slaap, maar wel goed suf. De dierenarts tilde haar op de operatietafel en ik heb haar nog een dikke kus gegeven. Ik vond het 100% meevallen, en ik ben nogal een neuroot. Uit de narcose, daar ben je normaal gesproken niet bij, volgens mij. Dat ze de buis uit de keel trekken etc. En het uitslapen, euuhh, is een beetje saai om daar op te wachten. Shelly ging om 9:00 s' ochtends onder het mes en om één uur hebben we haar weer opgehaald. Toen liep ze alweer maar ze zijn dan nog zo van de wereld dat ze ook mee was gegaan als Pipo de clown haar op had gehaald. Ik vond het niet moeilijk en hoefde ook niet te huilen, en ik had geen moeite om rustig te blijven. En dat had ik wel verwacht, dus misschien valt het voor jou ook wel mee.

Ik vind het ook niet eng, de narcose. Nouja, de narcose wel, maar het spuitje enzo niet. Maar het is natuurlijk net of je hond ingeslapen wordt. En dat weerhoudt me ervan om erbij te blijven. Stel je toch eens voor dat ik wel moet janken, dan wordt pasha wellicht onrustig. En dan kan ik het weer niet over mijn hart verkrijgen om weg te lopen.. Pff, ik ben een zeikerd! Slaap er nou al slecht van.

nathalie schreef:Ik vind het ook niet eng, de narcose. Nouja, de narcose wel, maar het spuitje enzo niet. Maar het is natuurlijk net of je hond ingeslapen wordt. En dat weerhoudt me ervan om erbij te blijven. Stel je toch eens voor dat ik wel moet janken, dan wordt pasha wellicht onrustig. En dan kan ik het weer niet over mijn hart verkrijgen om weg te lopen.. Pff, ik ben een zeikerd! Slaap er nou al slecht van.

hoezo? is toch iets heel anders? Ik zou er iig met een heel ander gevoel staan. Pasha wordt gewoon weer wakker!

Voor mij is het vanzelf sprekend dat ik erbij blijft, dat lijkt me voor de hond prettiger als er een vertrouwd persoon bij is. Maar wat nog belangrijker is, dat je erbij bent als ze uit de narcose komt. Dan zijn ze vaak wat in de war of in paniek en dan als baasje zijnde kan je hond sneller kalmeren. Ik ken ook een hondje waarbij de baas de hond bij de DA gebracht heeft en pas opgehaald heeft toen ze weer helemaal wakker was. Sinsdien kon die hond niet meer alleen blijven en had duidelijk last van verlatings angst. Het heeft erg lang geduurd eer de hond weer alleen kon zijn.

Mijn hond is een paar weken geleden geopereerd en ik ben er bij gebleven. Niet bij het inbrengen van de tube. Ik vond het zelf wel fijn omdat ik zo ook nog wat kon helpen met haar vasthouden op de tafel. Het was niet persé nodig geweest want ze is er g makkelijk naar mensen en zelfs na het inbrengen van het infuus in haar pootje was ze nog opgewekt naar de dierenarts.

Als je denkt het niet droog te houden zou ik gewoon lekker naar huis gaan. Idd als mensen tegen de honden gaan praten blijven ze alleen maar beter bij en duurt het onnodig langer....

En ALS je erbij blijft er niet bij blijven met het idee dat ze ingeslapen word dan hou je het sowieso niet droog.

Ik wens je heel veel succes Nathalie komt helemaal goed!

Melkkliertumor word ze toch aan geopereerd?

Ik blijf er altijd bij en ik vind dat erg prettig.

Wij blijven er ook altijd bij als ze onder narcose gaan, vooral Youra is redelijk vaak onder narcose geweest. Gewoon hond op de grond en ze valt rustig in slaap, heel anders als toen wanneer ze werd ingeslapen. Al had ik het wel een keer moeilijk toen Youra onder narcose ging toen een paar dagen daarvoor Kaminka dood was gegaan....

Sanne!! schreef:Als je denkt het niet droog te houden zou ik gewoon lekker naar huis gaan. Idd als mensen tegen de honden gaan praten blijven ze alleen maar beter bij en duurt het onnodig langer....

En ALS je erbij blijft er niet bij blijven met het idee dat ze ingeslapen word dan hou je het sowieso niet droog.

Ik wens je heel veel succes Nathalie komt helemaal goed!

Melkkliertumor word ze toch aan geopereerd?

Melkklieren inderdaad, aan allebei de kanten. En ze wordt gecastreerd..

Komt helemaal goed joh! Niet zo druk maken. Ga een lekkere wandeling maken met Ushi en voor je het weet mag je haar weer ophalen.

Jammer dat ik niet vrij ben anders wilde ik wel een rondje roestelberg doen....

Ik ben overal bijgebleven bij Boom, zowel de operatie als de narcose. Bij het wakker worden was ik er ook nog en toen hij ging uitslapen ben ik pas gegaan. Maar hij had mij gezien. Na twee uur heb ik hem opgehaald... Hij had er niks van gemerkt.. Ik had ook mijn gevoel uitgeschakeld...

Sterkte!

Je weet zelf het beste of je je emoties in bedwang kan houden.

Bij Rhodi's narcose ben ik hem blijven aaien tot hij goed weg was, hij gaf zich totaal niet over aan de spuit tot ik bij hem zat en hij met de kop in mijn schoot in slaap kon vallen. Helaas was ik niet bij het ontwaken en daar baal ik achteraf goed van, dat was erg nuttig geweest.

Bij Branco's narcose wisten we stomweg niet of we hem levend terug zouden krijgen, hij was toen volledig verlamd aan de achterkant... Maar ik heb hem in mijn armen gehouden tot hij wegzakte (ging razendsnel) en weigerde weg te gaan tot hij volledig was aangesloten en ik wist dat er goed op hem gelet zou worden (ik had nl. even het idee dat hij niet ademde). Gelukkig was dat een geweldige kliniek die mijn gedrag goed begrepen. Daarna was het even slikken, dat wel, maar ik heb gewoon vrolijk tegen hem gebabbeld toen hij de injectie kreeg. Bij het ontwaken was ik er ook weer; althans, hij was zwáár groggy toen hij naar me toe werd gebracht en viel in mijn armen in slaap, dus hij zal weinig wakker zijn geweest voor die tijd.

Toen Jack door de specialist werd geopereerd zijn we er bij gebleven tot hij helemaal onder zeil was, en waren weer present toen ze bijna klaar waren. Hij liep daar met de nacontrole ook weer net zo vrolijk naar binnen als voor de ingreep.

Onze eigen DA is in principe van 's ochtends brengen en 's middags halen, zal best lekker efficiënt zijn, maar toen er foto's van zijn poot genomen moesten worden vond ik dat geen goed idee, dus dat is gewoon zonder roesje of narcose gebeurd waar ik bij stond. En mocht hij ooit nog onder narcose moeten, dan blijf ik er ook lekker bij tot hij onder zeil is en wil ik er ook zijn zodra hij wakker wordt. Hij is helemaal niet bang voor de DA, en dat gaan we zo houden. Lilo idem dito, ik ga mijn honden geen trauma's bezorgen door ze in een hokkie achter te laten.

Ik weiger te vertrekken en blijf er dus bij tot ze onder zeil zijn.
En als ik niet blijf omdat het wat langer gaat duren dan zorgt mijn dierenarts dat ik gebeld wordt zodra er tekenen zijn dat ze wakker worden zodat ik er ook ben als ze weer wakker worden (ik ben binnen 5 minuten op de praktijk).
Toevallig moest Numa 2 weken geleden een verdoving omdat zijn oor gehecht moest worden.
Hij kreeg een prikje en ik ben met hem op de grond gaan zitten totdat hij helemaal weg was. Toen heb ik hem mee op tafel getild en nog ff zijn nagels geknipt (nu lag hij tenminste stil hahaah)
Ik koos er dit keer voor niet bij het hechten te blijven (meestal doe ik dat wel) en hoorde hem ineens geluid maken, hij was halverwege al aan het bijkomen. Ze hebben hem toen wat bijgespoten en hem aan de gasnarcose gelegd. Toen ze klaar waren ben ik gelijk geroepen en ben ik weer bij hem gaan zitten totdat hij weer wat alerter werd. Toen lekker naar huis en hem daar in de gaten gehouden.