De voedselallergieën bouwen zich in rap tempo op, en hij verdraagt geen enkel soort voedsel meer.
Al twee weken lang heeft hij (op 1 dag na) elke dag hevige buikpijnen en krampen.
We kunnen het niet langer aanzien. Vandaag heb ik gebeld met de dierenarts, we gaan tot maandag elke dag pijnstillers geven en maandag gaan mijn vriend en ik samen met Romeo langs om een goed gesprek te voeren.
Mijn vriend is normaal heel de week van huis ivm zijn werk, maar hij zorgt dat hij er maandag is.
De assistente was zo lief, ze probeerde nog allerlei soorten voeding voor te stellen, zelfs kvv en Barf etc. ook eliminatiedieet, helaas is dat alles een gepasseerd station. Ik kon de teleurstelling in haar stem horen toen ik haar vertelde wat we allemaal al hebben gedaan, en ze zei precies hetgeen wij zelf al besproken hebben thuis: 'Dan denk ik dat we alleen nog kunnen kijken wat we voor hem kunnen doen met pijnbestrijding'
Mijn hart brak werkelijk toen ze dit zei, ook al wist ik zelf al dondersgoed dat dit het laatste redmiddel nog is.
Het voelt zo onwerkelijk, en het lijkt of er morgen gewoon weer iets gebeurt waardoor het allemaal goed komt.
Maar dat ís niet zo, ons ventje gaat ons binnenkort verlaten en ik wil het niet geloven, ik wil er niet aan denken, en ik wil gewoon dat hij nog jaren bij ons zal zijn.
Hij is nog maar 10 jaar, en ik vind dat veel en veel te jong. Op zijn maag en darmstelsel na is zijn lichaam nog zo perfect in orde, nog zo jong, en in zijn koppie is ook alles nog prima in orde. Het voelt gewoon aan alsof het niet klopt, alsof het helemaal niet waar kan zijn.
En toch ben ik blij als hij straks rust heeft, géén buikpijn meer, nooit meer heel de woonkamer onderkwijlen van de misselijkheid, nooit meer kilo's gras eten zonder resultaat, nooit meer hoesten van de misselijkheid, nooit meer krampen, nooit meer een zeiknatte nek en poten..... nooit meer ventje, nee je hoeft straks nooit meer pijn te hebben.
Het is zo verdomde moeilijk om te gaan beslissen wannéér!
Er zijn nog zoveel momenten dat hij zich goed voelt, en die momenten benut hij door te spelen, hij speelt dan als een jonge hond met Julia, met de hond van de buren, met een bal, het maakt hem niet uit áls hij maar gek kan doen. Want jippieeee!! Ik voel me nu goed!
En dan besef ik destemeer dat hij zich alleen maar zo gek gedraagt doordat de pijnloze momenten steeds schaarser worden en hij daar dan zo van opleeft dat hij wel even móet gek doen.
Tot de pijn weer op komt zetten....... en dat gebeurt nu veel en veel te vaak.
Och manneke toch... lief ventje, kereltje. Jomie, Womie, Room, Ouwe, Speknek, jochie, Roompie...... Mensen wat zal híj een enorme leegte achterlaten.
Mijn hoofd vraagt zich af 'is dit nu écht waar?'
Ik kan het niet bevatten... ik kan het écht onmogelijk bevatten.... hij is verder nog zo gezond... het kán toch niet waar zijn!!!
Tis een verdomd moeilijke beslissing. Sterkte 
Wat verschrikkelijk moeilijk... Je liefde voor Romeo spreekt uit iedere zin!! Hoe kan het nou toch dat er niets gevonden wordt dat hij wél kan verdragen? 
héél veel sterkte, probeer nog maar zoveel mogelijk te genieten van hem. 
Heel veel sterkte..
TARAK