Het HondenForum

Vanmorgen liep ik met Otto op weg naar de DA door een woonwijk. Daar staan huizen met lage muurtjes rond de voortuin en in één van die voortuintjes stond een oudere mijnheer voorover gebogen wat onkruid te wieden, en wel op zo'n manier dat zijn wat corpulente achterwerk over het muurtje heen hing.

Otto had het niet in de gaten en schok zich wezenloos van dat grijsgebroekte gevaarte waar hij net onderdoor was gelopen. En dan is het: omdraaien, kijken, schrikken, een stapje verder lopen, weer omdraaien, kijken en schrikken en ik stel hem gerust: kom maar mee deze kant op en kijk es? De tuinierende mijnheer keek niet op of om, Otto bleef nog een tijdje achterom kijken, maar wat heb ik me van binnen bescheurd van het lachen

Ik denk net een maatje kleiner

Vanmiddag schrok er hier ook 1. Een fietser ingepakt in regenpak had op een tafel zijn kaart uitgelegd en stond vreemd voorover de kaart te bestuderen. Ik ga er langs en ineens beweegt die man (het leek een grote vuilniszak) en had er 1 aan de lijn die zich het hompus schrok, er naar toe loopt, aan die man ruikt en je zag hem echt tjieuw denken

de enige die hier schrok was ik.
we waren aan het wandelen en een auto kwam voorbij.
daarna een hele harde knal, slingerende auto met klapband.
ik schrok me de tandjes en stond stil, mika stond me even verderop aan te kijken van kom je nog.