Het HondenForum

De laatste tijd als Romeo ligt te slapen schrikt hij zich vaak kapot als je hem perongeluk aanraakt.
Vroeger kon je hem gewoon aaien of verleggen.
Maar als je nu alleen maar tegen hem aan zit en beweegt, schrikt hij zich een ongeluk en springt met grote verschrikte ogen van de bank.
Ook als je je hand op zijn bil legt (wat we altijd al doen) schrikt hij tegenwoordig.
We moeten dus heel erg opletten dat we hem nu echt volledig met rust laten tijdens het slapen en dat valt niet altijd mee.
Hij ligt bijna altijd bij ons op de bank, hoewel het ons wel op is gevallen dat hij steeds vaker een rustig plekje opzoekt in de bench. En ik denk dat dit ermee te maken heeft.

Waar ik me nu een beetje zorgen om maak is het volgende.
Stel dat deze schrikreacties zo erg worden dat hij perongeluk naar ons gaat happen/bijten?

Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben bij een oudere hond?
Ik zou graag weten of dit gevaar er daadwerkelijk is of niet.
We hebben géén kinderen, dus daar hoeven we ons geen zorgen om te maken.

jep, sjaak hiero was vroeger al wakker als je in de buurt kwam. nu is hij dover en slaapt vaster dus schrikt hij ook soms wakker. wat ik meestal toe is onderweg naar hem toe tegen hem praten zodat hij hoort dat ik eraan kom

Taiga heeft het ook.
Ik merk aan haar dat haar zicht de laatste tijd ook erg achteruit gaat en volgens mij is een beetje dement aan het worden. Het lijkt alsof zij sommige dingen niet meer doorheeft ofzo.

Dus ja, ik herken het wel.

Mijn oude jr-etje had dat ook. Hij was al jaren doof en later aan 1 oogje blind. Hij kon zich de vinket*ring schrikken maar gebeten heeft hij nooit.

Romeo's gehoor en zicht is nog prima gelukkig.
Een paar jaar geleden leek het of zijn gehoor achteruit ging, maar dat is toen niet slechter geworden gelukkig.

Hij lijkt tegenwoordig zo ontzettend diep te slapen, dat heb ik niet eerder van hem meegemaakt.
Hij kiest ook steeds vaker plekjes uit waar hij helemaal alleen ligt.
De bench of de bank waar niemand zit/ligt.
Terwijl hij eerder altijd graag tegen me aan lag.
Ik vind dit best rot, maar het is wel begrijpelijk aangezien hij zich anders geregeld kapot schrikt.

Voor hem is het fijn dat Anders er is, want Julia heeft haar speelmomenten en aandacht nu voor een groot deel richting Anders verlegd.
En we merken echt dat Romeo nu veel meer aan zijn rust toe komt en dat ook echt prettig vindt.

Is hij misschien wat doof geworden? Ik herken de schrikreacties van aan de hond komen wel van Beetle (die doof is). Ik haal haar dus nooit zo meer aan, het is voor haar niet leuk. Ik ga altijd eerst aan de voorkant, dat ze me ziet, of ruikt en dan aai ik haar pas. Het is even aanpassen, maar een ongelukje wil je niet. Niet voor jezelf, niet voor de hond.
Sterkte, het is niet leuk om ze ouder te zien worden.

Renske schreef:Is hij misschien wat doof geworden? Ik herken de schrikreacties van aan de hond komen wel van Beetle (die doof is). Ik haal haar dus nooit zo meer aan, het is voor haar niet leuk. Ik ga altijd eerst aan de voorkant, dat ze me ziet, of ruikt en dan aai ik haar pas. Het is even aanpassen, maar een ongelukje wil je niet. Niet voor jezelf, niet voor de hond.
Sterkte, het is niet leuk om ze ouder te zien worden.

Nee, zijn gehoor is echt nog prima.
Hij heeft soms dingen al gehoord voor ik het in de gaten heb.
Dit gebeurt ook enkel en alleen als hij slaapt, nooit als hij wakker is, dan schrikt hij nergens van.

En ik ben nog een beetje in een ontkenningsfase dat hij nu 'oud' aan het worden is.
Op de een of andere manier wil ik het nog niet helemaal geloven.
Voor mijn gevoel gaat hij nog jaren mee, maar verstandelijk gezien weet ik natuurlijk ook wel dat dat niet waar is.
Mijn gevoel zegt dat hij met gemak 16 jaar wordt omdat hij nog in zo'n goede conditie is.
Maar ik weet heel goed dat de zware buikoperaties die hij een paar maandjes terug heeft ondergaan een grote klap zijn geweest voor hem. Gelukkig loopt hij nog altijd dagelijks zijn wandeling van anderhalf uur mee, en een stukje fietsen gaat ook nog prima. Af en toe mogen de drie woefjes ook nog los rennen en dat vindt hij geweldig (op een plek waar zelden honden komen met goed uitzicht).

Wat ik wel merk is dat het warme weer vaak teveel voor hem wordt.
Hij heeft dan geen zin om te wandelen.
Een plasje en poepje net om de hoek en weer terug naar de tuin is dan wat hij het liefste wil, maar ik wil steeds toch dat hij een klein rondje mee loopt. Ik denk eraan om hem voortaan zijn zin te geven, en alleen om de hoek te gaan met hem. En dan daarna met de dames wat verder te gaan wandelen.
Romeo kan dan heerlijk in de tuin liggen, dat doet hij het liefst, lekker in de zon tot het te warm wordt en dan gaat hij even binnen liggen, neemt even later een slok water en gaat weer in de zon.
Zo brengt hij het liefst de hele dag door met warm weer.

Mijn ouwe jr-ertje is tot zijn dood 'gepest' door Rock de herder. Dat hield hem jong. Hij is 19 jaar geworden. Ik heb hem eigenlijk nooit anders behandeld toen hij ouder werd

Ja heel herkenbaar, hier is dat met Kim. Maar dat is natuurlijk wel een ander formaat als jou hond. Kim schikt niet allen als ze slaapt of aangeraakt wordt , maar ook als we haar uit laten. Zo kan ze met lopen waar ze dus nog maar weinig behoefte aan heeft ineens haar kop een aantal keren achter elkaar terug trekken maar ook dus een auto ( geparkeerd of rijdend ) niet zien en zich er het lazarus van schikken. Eigenlijk heel triest maar ze geniet verder nog wel van alles. Tja soms denk ik wel eens wat is nou wijsheid.

Paulala schreef:

Renske schreef:Is hij misschien wat doof geworden? Ik herken de schrikreacties van aan de hond komen wel van Beetle (die doof is). Ik haal haar dus nooit zo meer aan, het is voor haar niet leuk. Ik ga altijd eerst aan de voorkant, dat ze me ziet, of ruikt en dan aai ik haar pas. Het is even aanpassen, maar een ongelukje wil je niet. Niet voor jezelf, niet voor de hond.
Sterkte, het is niet leuk om ze ouder te zien worden.

Nee, zijn gehoor is echt nog prima.
Hij heeft soms dingen al gehoord voor ik het in de gaten heb.
Dit gebeurt ook enkel en alleen als hij slaapt, nooit als hij wakker is, dan schrikt hij nergens van.

Fijn dat zijn gehoor nog goed is! Dan zou ik een slapende hond maar niet wakker maken, verder zou ik het ook niet weten.

Dat diepe slapen heeft Taiga ook. Veel dieper dan eerst. Ze bijt of hapt ook niet, maar ze schrikt alleen.

Soms moet ik er wel op lachen, want Bram laat haar soms schrikken door haar van de zijkant aan te vallen (op een speelse manier)

monky grijpt wel, maar goed zo is monky bij hem word het de laatste tijd ook erger, en zijn reactie ook. Monky is na zijn leverontsteking zo'n 2 maanden terug, ook ineens een stuk ouder geworden, en gaat zienderogen achteruit maar hij is gelukkig nog happy dus we sukkelen nog ff verder.

Ik had ene hond, die is op een mandje na 16 geworden. Wat best knap is voor een kruising stabij/wetter
Toen hij ouder werd, werd hij zowel doof als blind. Hij kon toen zó diep slapen, dat we wel eens zijn gaan controleren of hij unberhaupt nog wel ademde..
Hij kon ook zo schrikken als je hem aanraakte.Maar hij heeft ook nooit gebeten. Ik denk dat die rem toch te groot is.

alm@ schreef:Mijn ouwe jr-ertje is tot zijn dood 'gepest' door Rock de herder. Dat hield hem jong. Hij is 19 jaar geworden. Ik heb hem eigenlijk nooit anders behandeld toen hij ouder werd

19 jaar... dat gaat een Stafford niet zo snel halen, Anders zie ik zo oud wel worden.

Hem anders behandelen wil ik eigenlijk ook niet, maar ik merk dat het niet anders kan.
Ik moet hem meer met rust laten en zijn gang laten gaan, hij kan het ook niet meer hebben als ik teveel druk op hem leg.
Gewoon een simpele 'zit' is soms al teveel voor hem, dan kijkt hij me echt zo aan van 'vrouwtje, mijn rug is niet zo jong meer, moet dat nou écht?'
Tja, en dan moet hij toch echt, want als ik een commando geef wil ik dat het uitgevoerd wordt.
Ik denk dat het iets te maken heeft met de spondylose in zijn rug, hij gaat niet meer graag zitten als het niet hoeft.

monky555 schreef:monky grijpt wel, maar goed zo is monky bij hem word het de laatste tijd ook erger, en zijn reactie ook. Monky is na zijn leverontsteking zo'n 2 maanden terug, ook ineens een stuk ouder geworden, en gaat zienderogen achteruit maar hij is gelukkig nog happy dus we sukkelen nog ff verder.

Ik kan het zo moeilijk accepteren, heb jij daar ook last van?
Hoe oud is Monky?

Ma-Rianne schreef:Ik had ene hond, die is op een mandje na 16 geworden. Wat best knap is voor een kruising stabij/wetter
Toen hij ouder werd, werd hij zowel doof als blind. Hij kon toen zó diep slapen, dat we wel eens zijn gaan controleren of hij unberhaupt nog wel ademde..
Hij kon ook zo schrikken als je hem aanraakte.Maar hij heeft ook nooit gebeten. Ik denk dat die rem toch te groot is.

16 jaar? Wat een leeftijd!
Ik vind Taiga met haar bijna 13 jaar al erg oud

Dat met het ademen herken ik ook. Soms moet ik echt ff kijken.

bij ons was het juist andersom en werd maup heel moeizaam wakker. Als je haar per ongeluk aanraakte, reageerde ze vaak neit eens. Roepen sowieso niet, was ook nogal doof haha, en als je haar echt wakker maakte dan gingen de ogen zo heel lodderig open, keek ze eens rond wie er het lef had om haar zomaar wakker te maken En als je dan niet snel zei: kom, we gaan naar buiten, of zo, dan legde ze haar kop weer neer en viel weer als een blok in slaap

Paulala schreef:

monky555 schreef:monky grijpt wel, maar goed zo is monky bij hem word het de laatste tijd ook erger, en zijn reactie ook. Monky is na zijn leverontsteking zo'n 2 maanden terug, ook ineens een stuk ouder geworden, en gaat zienderogen achteruit maar hij is gelukkig nog happy dus we sukkelen nog ff verder.

Ik kan het zo moeilijk accepteren, heb jij daar ook last van?
Hoe oud is Monky?

monky is in juli 11 geworden ja ik vind het ontzettend moeilijk, monky is de ene dag 2 & de andere dag 100. Maar ik zie gewoon nog dat hij ondanks alles zin heeft in het leven, maar elke dag verschilt heel erg en dat vind ik moeilijk ik zie hem het liefst nog in de bloei van zijn leven, en vaak is hij nog zo, om de dag erna volledig in te storten

Jaron is in maart 11 geworden en schrikt ook heel erg als je hem in zijn slaap aanraakt. Zijn gehoor is wel een stuk minder goed, al vanaf dat hij 8 jaar was.

monky555 schreef: monky is in juli 11 geworden ja ik vind het ontzettend moeilijk, monky is de ene dag 2 & de andere dag 100. Maar ik zie gewoon nog dat hij ondanks alles zin heeft in het leven, maar elke dag verschilt heel erg en dat vind ik moeilijk ik zie hem het liefst nog in de bloei van zijn leven, en vaak is hij nog zo, om de dag erna volledig in te storten

Het instorten heeft Romeo nog niet echt, maar dat komt vast nog wel.
Wel merk ik duidelijk verschil met de hogere temperaturen.
Dan heeft hij gewoon nergens zin in.
Zodra het dan weer wat afkoelt loopt hij weer op vol tempo met de staart in de lucht en oortjes omhoog.
En dan heeft hij ook duidelijk plezier in de wandeling.

De laatste week heeft Romeo weer meer last van zijn onregelmatige darmperistaltiek en bijbehorende gasophopingen en pijn.
En vooral dát vind ik erg moeilijk.
Wij hebben thuis afgesproken dat als hij hier weer ernstig last van gaat krijgen ondanks alle middeltjes die hij krijgt, en op de voeding die hij nu krijgt en waar we niet veel meer aan kunnen sleutelen omdat hij dan dus helemaal niets meer kan eten (hij bouwt steeds meer voedselallergiën op lijkt het) dat we hem dan laten gaan.
Maar wanneer is het genoeg? Wanneer zeg je: 'het wordt nu te veel en te vaak, en dit is niet meer eerlijk tegenover hem?'
Dat vind ik zo enorm moeilijk.

Kijk, nu is hij gewoon nog veel te goed, en de last die hij de afgelopen tijd gehad heeft is waarschijnlijk veroorzaakt door de rauwe witvis die hij vorige week kreeg, daar reageerde hij heel slecht op, hij heeft ook maar een klein hapje genomen.
Dus we hopen met heel ons hart dat het over een weekje weer helemaal rustig is in zijn darmen.
Maar stel nou dat het aan blijft houden? Stel dat hij elke dag een groot deel van de dag hevig misselijk is door de buikpijnen?
Ik moet er echt niet aan denken......

Mijn hond van 14 jaar (Snel genaamd, nou zo snel is hij niet meer) heeft het ook.
Volgens mij komt het omdat hij blind wordt, tenminste aan 1 oog.
En hij wordt ook een beetje doof.
Als ik hem wil aaien is het soms net alsof hij mij niet ziet en hoort dan schrikt hij dus van mij. Hij hapt dan soms ook, hij heeft me ook al wel eens gebeten op die manier.
Niet hard, maar toch.
Als er kinderen over de vloer zijn dan waarschuw ik ze altijd om hem niet te aaien, maar meestal zoekt hij zelf al wel een rustig plekje, want al die drukte, daar kan hij niet zo goed meer tegen.

Hieronder een foto van de ouwe baas:

Onze oudjes hadden dat ook en Beer heeft het nu ook , maar onze 1 e hond die kon als schrikreaktie nog wel eens even een lichte hap geven.
Dat hebben we opgelost door even op de grond te stampen zodat ze het doorhad als we vlakbij waren
Maar bij de Beer helpt dat ook niet is erg ver weg

jelle & syb schreef: Dat hebben we opgelost door even op de grond te stampen zodat ze het doorhad als we vlakbij waren

Dat ga ik ook maar eens proberen, goed idee!

alm@ schreef:Mijn ouwe jr-ertje is tot zijn dood 'gepest' door Rock de herder. Dat hield hem jong. Hij is 19 jaar geworden. Ik heb hem eigenlijk nooit anders behandeld toen hij ouder werd

Dat doe ik met onze Billy van bijna 14 ook niet. Behalve dan dat ik vaak plekken op zoek waarvan ik zeker weet dat hij ze leuk vindt (water bijv.), gewoon om 'm lekker te verwennen.
Ik zou het erg sneu vinden om 'm ineens van alles te gaan ontzeggen. En ja, soms wil 'ie wel eens als een dwaas graven (muizen!) en dan denk roep ik: denk nou eens om je hart, ouwe gek! Maar aan de andere kant: lol tot de laatste snik; daar is ook heel veel voor te zeggen.

Oh en over dat schrikken bij het wakker worden, dat is bij Bill juist veel minder. Hij ligt ook vaak languit in de kamer zodat ik wel 10 keer over 'm heen moet stappen. Dat vond 'ie vroeger verschrikkelijk.

Volgens mij heeft het niets met doofheid te maken, maar dat ze veel dieper slapen. Ik kon bij Tirsa de laatste paar jaar in mijn pauze thuis komen, pakken wat ik vergeten was en weer vertrekken zonder dat ze wakker werd.