Wanneer is het genoeg?

[tycha]

Sinds Shendor wat in de lappenmand zit, vraag je je dat wel eens af.
Alhoewel hij vergeleken met afgelopen maandag al erg verbeterd is, is hij (natuurlijk) nog niet zo als dat hij was.
Hij loopt nog behoorlijk mank, zijn linker achterpoot wil nog niet echt mee doen met de rest. Een wandeling van 5 a 10 minuten is meer dan genoeg. Een drafje zit er niet echt in en een galopje al helemaal niet. Bij te uitbundige bewegingen gaat het nog wel eens mis en kan hij bijna helemaal niet meer op zijn achterpoot staan. Volgens de DA moet dit allemaal nog verbeteren en moet ik halverwege volgende week weer terug komen. Dan kijken hoe we verder gaan met zijn medicatie, waar hij op dit moment nog veel van krijgt. Het heeft allemaal nog tijd nodig (die hij natuurlijk ook krijgt) Shendor lag altijd graag op de bank, maar dat kan hij op dit moment nog niet. Op mijn vraag of hij later dan wel weer gewoon mee kan op lange(re) wandelingen, kreeg ik als antwoord dat hij straks toch echt wel weer een kwartier of half uur moet kunnen wandelen.

Wanneer ik dit zo allemaal aanschouw, ga je je toch vanzelf afvragen: Waar trek je de grens? Tot wanneer is het hond waardig? Is dat zolang de hond pijn vrij kan leven, maar mank net aan een wandeling van een kwartier redt? Of is dat wanneer een hond nog lekker mee kan op wandelingen (en dat hoeft natuurlijk ook geen uren te zijn) en nog lekker af en toe een sprintje kan trekken, en ongehinderd zijn gang kan gaan.

Ik weet het nog niet. Ik riep altijd, als mijn hond op pijnstillers moet leven, en niet meer kan doen wat hij normaal altijd kon doen, dan trek ik de grens. Maar nu... Ik weet het niet. Hoe weet je nu wanneer het genoeg is?
Wanneer vinden jullie dat het genoeg is?

[bram en thijs]

Voor mij? Zodra Thijs stopt met me aanranden omdat hij naar het bos wil, moet en zal. Hij moet iedere dag persé naar het bos en daar gaan we niet ver of snel maar hij is er nog op en top hond met aandacht voor alles om hem heen, op het moment dat wij hem moeten porren omdat het goed is voor zijn lijf maar hij er zelf de lol niet meer van inziet dan is het genoeg. Dan is het niet meer Thijswaardig.

[renee-uk]

Over Shendor, mijn witte herderreu heeft zo'n beetje hetzelfde gehad en die is er helemaal bovenop gekomen.
Nou zegt dat natuurlijk niet dat dat bij Shendor hetzelfde zal gaan, maar ik zou het zeker een kans geven.

Wat de vraag wanneer is het genoeg betreft kan ik alleen vertellen hoe ik het zelf zal doen met Gina, die ook een beetje een krakende wagen is.
Ze redt het nu nog prima op een halve previcox per dag en acupunctuur één keer per 5 maanden, heeft op haar manier nog prima plezier in het leven.
Heeft ze straks aan die halve previcox niet meer genoeg ga ik over naar een hele previcox per dag en als dat niet meer genoeg is laat ik haar gaan.
Ik vind een hond die half versuft moet leven geen hondwaardig leven meer hebben en ik wil haar dat niet aandoen.
Sinds ik me dit zo voorgenomen heb ben ik veel meer ontspannen wat haar aangaat, wat ze wel een beetje in de war stuurt door opeens allerlei andere lichamelijke ongemakken te ontwikkelen, maar die zijn gelukkig voor het moment onder controle.

Misschien heb je er iets aan, misschien ook niet.
Uiteindelijk zijn dit toch beslissingen die je zelf moet nemen, hoe moeilijk dat ook is

*foute hondennaam

[meg1986]

Ik heb tot nu toe ervaren dat de hond zelf aangeeft als het genoeg is en je dat zelf ook weet... Je voelt en ziet het aan de hond...

Sterkte!

Liefs, meg en boomertje

[tycha]

Shendor krijgt ook zeker nog de tijd om te herstellen hoor. Zo ver ben ik nog niet.
Maar het is wel iets wat je jezelf af gaat vragen.

Shendor wil zelf nog heel graag. Hij moet en zal mee, alleen merk je nu dat hij het nog niet zover redt. Hij begint vol enthousiasme, en na een meter of 100 zakt het tempo, en kan hij haast niet meer meekomen. En dat is dan best wel weer sneu om te zien.

[meg1986]

Shendor wil zelf nog heel graag. Hij moet en zal mee, alleen merk je nu dat hij het nog niet zover redt. Hij begint vol enthousiasme, en na een meter of 100 zakt het tempo, en kan hij haast niet meer meekomen. En dat is dan best wel weer sneu om te zien.

Kan je hem niet zolang mee nemen in een karretje of buggy/fietswagen?

En dan halverwege eruit laten of zoiets? of is dat geen optie?

[Boukje]

Ik denk dat je het wel ziet aan je hond. Althans dat hoop ik.
En net als Pendrag denk ik dat de ene hond echt naar buiten moet kunnen om te genieten terwijl een ander het ook fijn vind en kan genieten om als haardkleedje gezelschap te houden, mee te gaan op visite bij mensen enzo.
Mijn eigen hond schat ik in dat het voor haar niet meer hondwaardig is als ze niet even eruit kan. Maar ook dat weet ik natuurlijk pas zeker als ze oud is en niet meer zo goed kan.
Kan me trouwens wel voorstellen dat je er mee bezig bent als het niet goed meer gaat met je hond, erg logisch. Maar hoop voor je dat Shendor er toch weer bovenop komt.

[Renske]

Ik riep altijd, als mijn hond op pijnstillers moet leven, en niet meer kan doen wat hij normaal altijd kon doen, dan trek ik de grens. Maar nu... Ik weet het niet. Hoe weet je nu wanneer het genoeg is?
Wanneer vinden jullie dat het genoeg is?

Hoeveel oude bejaarde mensen leven niet op paracetamolletjes?
Leven op pijnstillers en je dan nog goed voelen, dan is het leven draagzaam.
Hier heb ik ook zo'n hondje waarbij je je af en toe afvraagt, wanneer is het genoeg? Wanneer ik haar zie, dan weet ik of ze zich goed voelt of niet. Zo lang ze zich slechts incidenteel niet goed voelt, vaak heel vrolijk is, nog wil spelen, geniet van de snuffelrondjes en nog verder wil lopen, geestelijk bij is, dan is het nog niet genoeg.

Normaal kon ze een uur met een tennisbal rennen, een wandeling van 2 uur geen probleem. Als ze nu speelt is het 3 of 4 minuutjes, maakt ze de spurten niet meer, vorig jaar kon ze nog een half uur wandelen, dat is nu zonder rustpauzes tussendoor niet meer te doen. Is ze dan dus op? Nee, voor mij nog niet, ook al kan ze niet meer wat ze 12 jaar lang kon. Ze is oud, dat wel. Haar moeder hadden we achteraf misschien wel eerder in moeten laten slapen. Lichamelijk was zij nog wel goed, maar geestelijk afgetakeld/ dement. Dan is het nog moeilijker om te zeggen wanneer het genoeg is.

[twinmom-jess]

Voor mij was het genoeg toen onze Rottweiler teef niet meer in huis op of neer kon.
Dat ze geen wandeling meer kon maken vond ze niet erg, even p&p buiten en dat was het.
Maar toen ze niet meer zonder pijn in en uit haar mand kon komen en niet meer aan onze voeten kon liggen was het klaar. Je zag het ook aan haar, je hoort wel wel vaker maar zij had echt die blik in haar ogen. Ze wilde niet meer.

[monky555]

monky is nu 11, zo krakkemikeg als de pest, en zit volledig op pijnstillers maar hij heeft er nog zoveel zin in grote rondes lopen is zijn hobby, hij is nog lekker irritant hij vind het leven nog te leuk om te gaan, tuurlijk hij heeft altijd pijn en soms zijn dag niet, maar daaromheen heeft hij nog echt plezier monky kan het nog aan, en zo niet merk ik dat snel genoeg aan hem, want wij zijn echt goed verweven met elkaar

[M@scha]

geen idee wanneer het genoeg is. als ik foto's van sam zie van jaren terur was het toen al ver over "genoeg" heen maar ja...

nu wordt hij oud. hij ligt eigenlijk vooral met soms een opleving van een paar minuten. maar hij is nog wel blij. zolang hij aangeeft dat hij blij is dan blijft hij lekker bij ons. als hij niet meer blij is dan laten wij hem gaan.

[Rami]

Met een hond van 13 die op wat ouderdomskwaaltjes (doof, wat verlies van bespiering etc..) het gelukkig nog goed doet, gaan dit soort gedachten ook wel eens door mijn hoofd.
Ik denk dat bij Billy eten een goede graadmeter zou zijn. Eten is het hoogtepunt van de dag (ik voer zo veel mogelijk barf, al lukken de grote botten niet meer zo goed) en als hij daar geen zin meer in zou hebben is dat in ieder geval een teken dat er echt iets mankeert.
Daarnaast het 'mee gaan'. Bill wil altijd mee, als hij daar geen interesse meer in zou hebben, zou ik me ook echt zorgen gaan maken.

Dat 'ie doof is, wat strammer wordt, wat minder conditie heeft en veel slaapt, zijn dingen die er bij horen en waar ik me graag bij aanpas. Zo doen we veel met gebaren en in plaats van hele lange wandelingen doen we vaak wat struin-rondjes waar voor Bill veel te beleven valt. Dus langs het water zodat 'ie een beetje kan pootjebaden, op een wei waar hij muizenholletjes uit kan graven of in het bos met heel veel geurtjes.

[Suske]

Wij hebben besloten Cas in te laten slapen omdat zijn achterhand
steeds zwakker werd (ik kon hem met 1 vinger omduwen), de
pijnstillers niet aansloegen en we hem steeds vermoeider zagen "ogen".

Ballletje gooien ging nog prima maar de echte lol was er niet meer, de vonken
in zijn ogen waren aan het doven. Toen hij na een anabolen-injectie een
enorme opleving kreeg waarbij hij echt weer vol leven uit zijn ogen keek, hij weer
ouderwets aan het klieren sloeg als er niet op tijd aan zijn behoefte werd voldaan
hadden we echt hoop dat het nog wat langer kon duren.

Helaas zagen we hem na een dag of vier zo weer terugzakken en wisten we dat
het tijd was om hem te laten gaan.

Als ik nu na bijna vijf weken foto's van de laatste dagen zie weet ik dat het goed
was, ik zie zo'n moe koppie, toen hij er nog was viel dat toch minder op.......

[M@scha]

Met een hond van 13 die op wat ouderdomskwaaltjes (doof, wat verlies van bespiering etc..) het gelukkig nog goed doet, gaan dit soort gedachten ook wel eens door mijn hoofd.
Ik denk dat bij Billy eten een goede graadmeter zou zijn. Eten is het hoogtepunt van de dag (ik voer zo veel mogelijk barf, al lukken de grote botten niet meer zo goed) en als hij daar geen zin meer in zou hebben is dat in ieder geval een teken dat er echt iets mankeert.
Daarnaast het 'mee gaan'. Bill wil altijd mee, als hij daar geen interesse meer in zou hebben, zou ik me ook echt zorgen gaan maken.

Dat 'ie doof is, wat strammer wordt, wat minder conditie heeft en veel slaapt, zijn dingen die er bij horen en waar ik me graag bij aanpas. Zo doen we veel met gebaren en in plaats van hele lange wandelingen doen we vaak wat struin-rondjes waar voor Bill veel te beleven valt. Dus langs het water zodat 'ie een beetje kan pootjebaden, op een wei waar hij muizenholletjes uit kan graven of in het bos met heel veel geurtjes.

precies dat heb ik ook. voor sam is eten zijn leven zeg maar. hij heeft nu dezelfde kwalen als jouw opa maar als hij niet meer zou willen eten is dat wel een punt

[Tiny]

Beau kon op pijnstillers nog goed mee, de helft van de wandeling ging hij in een buggy en dat vond hij fantastisch dus was er voor mij geen reden tot inslapen. Pas de laatste nacht samen zag ik aan zijn ogen dat het genoeg was, hij was op en kon niet meer. Op dat moment heb ik besloten hem de volgende dag laten gaan en natuurlijk heb ik verdriet en mis ik hem maar het voelde als "het is goed zo" en dat maakt het voor mijn gevoel makkelijker te verwerken.

[Rami]

precies dat heb ik ook. voor sam is eten zijn leven zeg maar. hij heeft nu dezelfde kwalen als jouw opa maar als hij niet meer zou willen eten is dat wel een punt

Opa?
Veteraan!

[M@scha]

precies dat heb ik ook. voor sam is eten zijn leven zeg maar. hij heeft nu dezelfde kwalen als jouw opa maar als hij niet meer zou willen eten is dat wel een punt

Opa?
Veteraan!

hahaha wijze man op leeftijd

[Tesslys]

Ik heb hier ook twee veteranen rondlopen 15.5 en 14.5 jaar. Beide zijn strammer, de oudste (Tess) hoort niet veel meer, alleen in de handen klappen, Brittje hoort ook een stuk slechter. Ze zijn stram, Tess wat strammer en de bespiering is een heel eind weg. Maar ze zijn nog happy, gaan graag mee wandelen, ook al is dat niet meer ver, als ze al meemogen vinden ze het prima. Eten is vooral Tess haar hobby, ondanks dat ze beide nierdieetvoeding hebben (normaliter eten honden met nierproblemen niet meer graag). Af en toe heeft Tess haar dement-momenten, maar daar komt ze nog uit.

Ik denk het wel te merken wanneer het genoeg is. Nu gelukkig nog niet, maar we leven met de dag, met onze oudjes.

[tycha]

Gelukkig is Shendor al weer meer opgeknapt. Gisteren en vandaag ben ik met ze naar achteren gelopen, normaal maak ik daar dan een wandeling van een uur van, maar nu met Shendor ben ik gewoon in de grasstrook gebleven. Met Tycha kan ik daar balletjes gooien zodat ook zij haar energie kwijt kan, en Shendor kan gewoon lekker een beetje rondscharrelen.
Gisteren ging hij wel weer gelijk de sloot in (vanmorgen ook) Ik riep nog Nee!! maar ik geloof dat hij ook doof wordt En hij ging dus gewoon, ik moest hem er wel uit helpen want de kanten zijn nogal hoog. Daarna laat hij zich altijd in het gras vallen om zich droog te rollen, en wil normaal gelijk opspringen en een sprintje trekken. Dat ging niet, hij liet het zelf achterwege. Wel liet hij zich nog een keer in het gras vallen en kwam waarschijnlijk wat verkeerd terecht, dus weer gillen. Maar al heel snel was het weer over. En had hij er niet echt last meer van. Vanmorgen weer geweest, en natuurlijk weer de sloot in, en kon er zowaar zelf ook weer uit komen.

Hij geniet er duidelijk nog van. Blijft wel heel dicht in de buurt, komt regelmatig een aai en een koekje halen. En als ik lang blijft staan komt hij erbij liggen. Tja, dan moet het maar zo.
Tycha is door het ballen ook lekker moe, dus die kan zo ook haar energie kwijt.

[Tesslys]

Zolang het zo kan gaan, gaat het nog goed, toch?

[De3staffies]

Voor mij is het genoeg als ik zie dat mijn trouwe viervoeter geen plezier meer uitstraalt, als de kwaliteit van zijn/haar leven weg is. En als de dierenarts dan ook nog eens bevestigd dat het einde nabij is, dan raap ik al mijn moed bij elkaar en laat hem/haar gaan!!
Als ik het zo opschrijf lijkt het zo makkelijk, maar ondanks dat ik weet dat het beter is voor mijn maatje.... Is voor mij de pijn enorm!!

[Dianavdberkt]

Ik denk dat iedere hondenbezitter wel met dit dilemma zit. Hier thuis ook. petze van 12 jaar met arthrose aan de linkerkant van haar elleboog en een mislukte knieband operatie aan haar linker knie loopt flink kreupel. met rimaldyl loopt ze aardig. als mijn ex gaat vissen gaat ze mee in een honden karretje achter de fiets waar ze enorm van geniet. de levenslust straalt nog uit haar ogen. zelfs de dierenarts vond haar nog te goed om al een beslissing te moeten nemen. ;pfffffffff gelukkig maar. Ik moet er nog lang niet aan denken. als bij haar de levenslust uit haar ogen verdwijnt en ze wil niet meer mee het karretje in of mee voor een kleine rond dan ...............

Nog 2 oude gebakjes hier die wat mankeren. Vip met haar dubbele hernia die op haar manier rent en vliegt en zwemt en die je ziet genieten van het leven. Vlerk die heel stram en stijf begint te worden na jaren hard te hebben gesport. allebei bijna 10 jaar oud. wanneer, ik weet het niet, gaan beiden tegelijk omdat ze onafscheidelijk zijn, ik weet het niet. Ik wil er eigenlijk ook helemaal niet aan denken. pffffffffff.

Dat gaat allemaal veel te snel

[blondie]

Ik moet er niet aan denken. Maar als het niet meer gaat en zijn ogen vertellen me dat dan is het de tijd.
En ik zie hem er niet voor aan dat hij nog vreugde heeft als ik zijn achterhand met een deken omhoog moet houden en hem zo zijn ontlasting buiten laat doen. Zoals hier in de omgeving wel gebeurde. "zijn ogen stralen nog, en als hij in de mand ligt spelen we nog met de bal die hij met de neus terugduwd etc." Ieder zijn keus, en als de hond inderdaad niet aangeeft dat het genoeg is en zijn ogen stralen nog dan zal de keus nog lastiger zijn, bij een achterhandverlamming denk ik niet dat ik hem dat aan wil doen, ik wil hem niet zien slepen in huis naar een voerbak of waterbak als hij dat dan nog zou kunnen.
Sprak met de overbuurman, zijn dochter had een border collie van 17! ik zag de hond de laatste tijd niet meer maar hij liep braaf nog altijd het rondje mee met de andere border, stokdoof en wat stram maar die hond zag er puik uit! Maar hij is nu ingeslapen kon ook niet meer overeind komen ze moesten hem op de poten zetten en moesten via de achterdeur naarbinnen omdat hij bij de voordeur lag en niet overeind kon komen. Dan moet je gewoon voor de hond beslissen dat ze een mooi leven hebben gehad.

[Gittje]

Ik denk dat iedere hondenbezitter wel met dit dilemma zit.

Ja, zeker weten

Het probleem bij een oude hond is dat je je jaar na jaar aanpast aan die geleidelijke achteruitgang. Tot je opeens tot het besef komt dat de hond op een sukkelgangetje nog net het einde van de straat haalt.

Wij stelden de vraag onlangs aan de dierenarts. Voor hem is de grens als de hond, ondanks de pijnstillers, niet meer recht geraakt. Zelf vind ik dat eerlijk gezegd al erover.

[baxaro]

Ja idd , ik denk er de laaste tijd ook wel eens aan, met onze drie oudjes in huis hier..

Xanthe heeft last van hd en kreeg zo nodig een pijnsliller, gelukkig was het niet veel nodig maar ineens binnen een maand eigelijk ging ze toch slechter lopen, springt niet makkelijk meer op en af de bank(ja sorry mogen hier op de bank hihi)als we naar het park gaan dan kan ze mee lopen de ronde maar de laaste maand moet ze niet meer spelen achter stokken aan rennen , zelf doet ze het nog wel,maar dan merken we wel dat ze daarna slechter is,dus tomen we dat in , en nemen we niet veel meer haar jongere herder vriendinnetje mee, dus ja met haar heb ik wel heel sterk waarneer neem je de beslissing , naar mij inzien is ze nog wel gelukkig en is ze nu ook best tevree met meerdere malen een rustig rondje park, maar soms denk ik ben ik sterk en wijs genoeg om een beslissing te nemen over mij eigen hond..