Het HondenForum

Dat gestress en geregel in de voorbereiding voor een nieuwe pup?

Het is allemaal best leuk hoor, vooral de vooruitzichten. Maar ik ben misschien wel wat te perfectionistisch. Hadden het allemaal mooi gepland. Nilo zou dit najaar een dekking doen en daarvan zou een teefje naar ons gaan. Mooie combinatie, goede timing, helemaal prima! In de tussentijd kwam Nora te overlijden, wat behoorlijk impact maakte op Nilo en nog steeds is hij er behoorlijk ondersteboven van. Maar toch, er was een nieuwe pup op komst dus nog even volhouden, dachten we. Totdat de fokker besloot de dekking uit te stellen naar volgend voorjaar Helemaal prima natuurlijk, voor de dekking maakt het niets uit en ze had er een goede reden voor, maar voor ons komt het wel even heel ongelegen. Nilo vind het écht niet leuk zo als enige hond in dit huishouden, hij voelt zich gewoon niet prettig. Ofwel, besloten dat het geen pup van Nilo zou worden omdat we niet zo lang willen wachten.

En dan..dan zoek je verder. En kom je er achter dat je misschien wel te veel weet en te perfectionistisch bent Toen ik Nilo kocht wist ik niet veel van Tollers. Ik had me ingelezen over hun karakter en gekeken op welke gezondheidsproblemen getest moet worden en op basis daarvan contact opgenomen met een fokker en op de wachtlijst geplaatst voor een reu, waarbij mijn enige "eis" was dat ik een werklustig hondje wou. Nu is dat gelukt, en meer dan dat zelfs want meneer is ook nog eens helemaal gezond en doet het goed op shows dus zit goed in elkaar! Daardoor stel ik nu meer eisen aan een volgende pup, wat soms best lastig is. Ik heb ondertussen aardig wat narigheid gezien in het ras, zowel qua karakter als gezondheid en weet aardig welke lijnen ik daarvoor niet moet hebben. Maar dan nog blijven er heel veel over die wel voldoen! Nu moet het weer een pup worden met een gezonde dosis werklust, maar daarnaast wil ik toch ook wel weer showen met de toekomstige pup dus dat telt nu ook mee.

Tot nu toe twee fokkers gemaild, beiden in het buitenland. Eentje verwacht in Oktober al een nestje, veel sneller dan wat ik verwachtte! Ben dan ook bang dat we daar maar laag op de wachtlijst komen te staan maar wil het toch proberen. En daarnaast staan we op de lijst voor een pup uit Denemarken, ook een erg mooie combinatie! Gepland voor December/Januari maar ook daar werd aangegeven dat er al aardig wat mensen op de wachtlijst staan. En dat is dan wel enigzins balen hoor, dat er nu zo'n haast bij is. Voor mezelf had ik rustig een half jaar of nog langer kunnen wachten, maar Nilo is nu echt niet heel vrolijk en als ik zie hoe hij opfleurt als er andere (bekende) honden hier in huis zijn of ze samen mogen wandelen, kies ik er toch voor om hopelijk dit jaar of begin volgend jaar al een pup te willen.

Herkennen jullie dat? Dat de aanschaf van een tweede pup eigenlijk veel lastiger is dan de eerste, of ligt dat aan mij?

Misschien kun je tot die tijd een opvangadres zijn op opvanghondjes? Dan heeft Nilo een vriendje en jullie rustiger de tijd om op zoek te gaan naar een geschikte pup of zelfs tot een pup van Nilo.

Ja, dat ken ik wel. Ik weet ook al een hele tijd dat ik er een derde hond bij wil, maar mijn eisen liggen hoog, wat het vinden van die pup vrij lastig maakt. Maar dat maakt mij niet uit, want ik wil best wachten op “de” pup die perfect bij me past. En dan nog krijg je natuurlijk nooit de garantie dat het de hond wordt die je gedacht had.

Maar, ik zou nu geen overhaaste beslissingen gaan maken omdat Nilo zich er niet lekker onder voelt. Het zou dan een half jaar langer duren, dat gaat hij wel overleven toch? En misschien kan je zoals hierboven gezegt word wel een opvanghondje nemen tot die tijd? Ik denk dat het wel superleuk is om een pup aan te houden van je eigen reu..

Wij gaan volgende week op gesprek voor een derde hond en ik herken zeker dat we nu een stuk kritischer zijn. Ze hebben meerdere mensen op de lijst met wie ze gaan praten, afwachten en spannend allemaal. Als het niet doorgaat is mijn hele familie wel blij want iedereen verklaart me voor gek, maar ik hoop zo dat er over een aantal maanden hier een pup rond loopt.
.

Nee, dat herken ik niet. Ik had de fokker al twee jaar eerder uitgekozen, voordat er hier een nieuwe puppy zou komen, en toen het moment daar was, was één telefoontje voldoende om voor een pup uit het eerst volgende nest in aanmerking te komen.

Ja ik ken het, ik heb zo een 3 jaar moeten zoeken voor ik eindelijk "de stafford naar mijn smaak" aka Jigzy heb gevonden. En dan is het helemaal geen zeldzaam ras

Ik heb nog geen 2e hond maar ik kan me wel heel goed voorstellen dat je een stuk kritischer bent bij een volgende hond. Je weet er tenslotte veel meer van en daarnaast ga je vast ook vergelijken, zeker als je een erg leuke hond hebt gehad.

Kan me er wel iets bij voorstellen.
Alleen heb ik nooit gehad dat een hond zo veel moeite had met het gemis van een overleden maatje.

Kijk maar uit dat je niet te veel haast krijgt

Neeltje schreef:

Nee, dat herken ik niet. Ik had de fokker al twee jaar eerder uitgekozen, voordat er hier een nieuwe puppy zou komen, en toen het moment daar was, was één telefoontje voldoende om voor een pup uit het eerst volgende nest in aanmerking te komen.

Zo was het bij ons ook. Wel was ik inderdaad veel kritischer dat bij de 1e.

@ Kloesje: Opvanghondjes gaat het niet worden hier. Ten eerste zien mijn ouders dat niet zo zitten, zich hechten aan een hond en hem dan weer weg doen zeg maar. Daarnaast is Nilo ook niet super met zomaar elke hond. Ik durf hier probleemloos een pup bij te zetten maar bij volwassen honden is hij wat kieskeurig, helemaal in deze situatie dus, sinds Nora er niet meer is moet hij niet zoveel hebben van andere onbekende honden. Bekende honden word hij dan wel weer vrolijk van maar onbekenden zorgen voor een averechts effect.

@ Laura: Echt overhaast is het niet hoor, ik maak geen keuzes waar ik niet 100% achter sta Alleen had ik wellicht langer gewacht als ik geen rekening hoefde te houden met Nilo. Nu is het ook niet alleen het feit dat hij wat eenzaam is zonder Nora, maar hij word ook al aardig volwassen in zn doen en laten. Ik ben een beetje bang voor een te groot leeftijdsverschil als ik nog een jaar wacht, dan zou hij 4.5 zijn. Uiteraard is dat gewoon mogelijk en het zou allemaal wel goed komen, maar ik heb liever en wat kleiner leeftijdsverschil tussen beiden zodat ze echt een band kunnen opbouwen.

@ Karine: Haha ik snap je wel. Heerlijke vooruitzichten toch

@ Ranetje: Tja, waarschijnlijk zijn er ook mensen die minder rekening houden met de overgebleven hond hoor Maar ik vind het wat sneu voor Nilo. Hij is erg op zichzelf nu en kan juist weer fel reageren als honden te opdringerig doen. Zodra hij ze kent is het ook goed, maar je kan merken dat hij een stukje stabiliteit kwijt is. Daarnaast is hij echt 10 x waakser geworden. Tis gewoon heel duidelijk geen roedelleider, dat blijkt nu wel uit alles. Hij is nog al van het groepsgedrag dus ik denk dat hij het wel wat vind, een nieuwe huisgenoot erbij.

Ik herken het niet echt, maar kan me er wel wat bij voorstellen.
Bij ons kwam Joris er als tweede bij. Wij hebben ons gewoon op de wachtlijst laten plaatsen en werden gebeld toen er een pupje voor ons geboren was. Ben er ook erg bang voor dat Joris net als Nilo helemaal de kluts kwijt zou zijn als Biry er niet meer is.
Voor mijn eigen hond zal ik zeker wel wat aan lijnen gaan uitzoeken (eerst maar eens een ras bedenken ) en ik denk inderdaad dat dat de keuze niet makkelijker gaat maken, maar misschien ook wel als een deel al afvalt.

Zou een halfjaartje extra wachten voor Nilo heel erg zijn? Dan is hij 4? Nog wel een mooie leeftijd toch voor een pupje erbij. Volwassen genoeg om mee te helpen met opvoeden en jong genoeg om lekker mee te spelen.

Ik snap het gevoel heel goed, je wilt graag garantie en controle op de situatie.

Zelf geloof ik helemaal niet zo in de "maakbaarheid" van honden.

Natuurlijk is het belangrijk dat je een hond kiest uit lijnen die je aanspreekt, en natuurlijk geven gezondheidtesten al een heleboel "garanties" maar...

Elke hond is een individu; uiterlijk en karakter komen zeker niet altijd terug van ouders, soms slaat het één of twee generaties over.

Kijk maar naar mensen, een baby is toch ook geen kopie van de ouders, soms zie iets kleins terug van opa of iets anders van vader of een tante maar verder heeft het kind gewoon een eigen karakter en uiterlijk. Gezonde ouders krijgen soms ook zieke of gehandicapten kinderen.

Zelf socialisatie is in mijn ogen een overgewaardeerd begrip, natuurlijk kun je dingen wel verpesten of een beetje bijschaven maar een hond is geen maakbaar wezen.

Ik laat daarom ook altijd het gevoel meewegen bij dit soort moeilijke beslissingen, waar voel je goed bij, bij welke gedachten wordt je warm en blij...dat is vaak de koers waar je op kunt varen

De meeste goede dingen in het leven komen vanzelf op je pad, te veel plannen belemmerd dit. Laat het een beetje stromen, gewoon doen waar je goed bij voelt

Maeve schreef: Ik ben een beetje bang voor een te groot leeftijdsverschil als ik nog een jaar wacht, dan zou hij 4.5 zijn. Uiteraard is dat gewoon mogelijk en het zou allemaal wel goed komen, maar ik heb liever en wat kleiner leeftijdsverschil tussen beiden zodat ze echt een band kunnen opbouwen.

Hier scheelt het respectievelijk 6 en 9 jaar tussen Numa en Biène/Marouck. Met Biène is er vanaf het begin een klik, alleen bij Marouck heeft het wat langer geduurd

Aan de ene kant snap ik je ongeduld, maar een hond moet ook vaak een tijdje wennen als een roedelgenoot is overleden. Hoelang is Nilo nu alleen?
Als je graag een pup van hem wilt, dan zou ik dus echt wachten op die combinatie. Jammer dat de fokker het uitstelt, maar het is dan zo.
Ongeduldig voor een pup, nee, dat ben ik juist helemaal niet. Natuurlijk baalde ik extreem dat het nestje van de reu waar ik vorig jaar graag een pup van wilde bij 8 weken dracht alle 9 puppies overleden. Toen er dit jaar dus weer een nestje kwam, had ik nog steeds iets van; eerst maar afwachten. De pups zijn nu bijna 8 weken, over 2 dagen komt Fusca bij ons wonen en nog steeds heb ik iets van: eerst maar afwachten. Misschien heel raar, maar mijn gevoel is nog steeds afwachtend. Al met al heb ik dus 1,5 jaar gewacht op een pup van deze reu. Of misschien zelfs eigenlijk al 13,5 jaar, zo lang vind ik deze reu al een geweldig kooikerhondje .

Maeve schreef: @ Ranetje: Tja, waarschijnlijk zijn er ook mensen die minder rekening houden met de overgebleven hond hoor Maar ik vind het wat sneu voor Nilo. Hij is erg op zichzelf nu en kan juist weer fel reageren als honden te opdringerig doen. Zodra hij ze kent is het ook goed, maar je kan merken dat hij een stukje stabiliteit kwijt is. Daarnaast is hij echt 10 x waakser geworden. Tis gewoon heel duidelijk geen roedelleider, dat blijkt nu wel uit alles. Hij is nog al van het groepsgedrag dus ik denk dat hij het wel wat vind, een nieuwe huisgenoot erbij.

Oh dank je wel

Als hij duidelijk geen roedelleider is zou je zelf misschien meer roedelleider moeten worden?
De vraag is of de nieuwe huisgenoot zo is als jij je voorstelt (of Nilo zich voorstelt).

@ Veertje: Een half jaartje zou op zich te doen zijn maar is wel het maximum. En het nadeel is dat als we gaan voor de dekking gepland met Nilo, dat teefje pas in April loops word. Dat is pups zo rond Juni geboren worden en dan hebben we die in Augustus 2012 thuis, dan ben je dus al een heel jaar verder In het gunstigste geval he, want dan nog kan er van alles mis gaan. Dat risico is me iets te groot dus, omdat er verder nog niets gepland staat met Nilo.

Mariaa: Daar heb je zeker gelijk in. Ik let ook heel erg op mn gevoel hoor. Als ik wil zou ik denk ik binnen een maand een pup in huis kunnen hebben, maar het moet wel allemaal kloppen

Ranetje: Oh, dat kwam er lullig uit Nee, wat ik bedoelde is dat sommige mensen dit gedrag kunnen negeren, waardoor het misschien ook wel minder word. Wellicht is dat ook een goede aanpak hoor, maar ik ben daar niet zo goed in. En omdat een nieuwe pup toch al in de planning stond, dan maar ietsje eerder. Qua rangorde richting mee denk ik dat het wel meevalt. Hij is juist heel aanhankelijk naar mij toe en zoekt regelmatig steun. En toch lijkt er iets te missen, de communicatie met een andere hond denk ik.

Jazeker ken ik dat; maar eerlijk gezegd gaat me dat waarschijnlijk niet meer gebeuren. Ik zou me nu lekker breed oriënteren en me bij meerdere fokkers op de wachtlijst zetten; heb zelf meermaals gehad dat de teef leeg bleef of geen teefjes kreeg. Eerlijk gezegd is mijn gevoel steeds meer dat het feit dat je een uniek en bijzonder hondje hebt, omdat je er zelf een hoop tijd en energie in stopt. Ik zou dus bij meerdere fokkers kijken en me zeker niet vastpinnen op 1 teef...

Maeve schreef:@Ranetje: Oh, dat kwam er lullig uit Nee, wat ik bedoelde is dat sommige mensen dit gedrag kunnen negeren, waardoor het misschien ook wel minder word. Wellicht is dat ook een goede aanpak hoor, maar ik ben daar niet zo goed in. En omdat een nieuwe pup toch al in de planning stond, dan maar ietsje eerder. Qua rangorde richting mee denk ik dat het wel meevalt. Hij is juist heel aanhankelijk naar mij toe en zoekt regelmatig steun. En toch lijkt er iets te missen, de communicatie met een andere hond denk ik.

Ik vermoedde al dat je het anders bedoelde, maar kon toch even niet laten om te bedanken
Hij zal een andere hond best missen, dat geloof ik ook wel.

Onzekerheid omdat hij nou eenmaal geen roedelleider zou zijn kan je verbeteren door hem zelf nog wat meer structuur en zekerheid te bieden.
Ik heb dat bij een van mijn honden gedaan door hem meer (goed uitvoerbare) opdrachten te geven zodat hij het idee kreeg dat hij best wat kon.

Ik kreeg een beetje de indruk dat je dacht dat hij aan een nieuwe hondenhuisgenoot steun/leiding zou hebben/krijgen
En dat hoeft helemaal niet het geval te zijn.
Hangt van het karaktertje af dat je er bij haalt.

Een jaar is idd wel lang wachten ..........
Zoekt hij buiten geen contact met andere honden?
Om mee te spelen bedoel ik.

mariaa schreef:Ik snap het gevoel heel goed, je wilt graag garantie en controle op de situatie.

Zelf geloof ik helemaal niet zo in de "maakbaarheid" van honden.

Natuurlijk is het belangrijk dat je een hond kiest uit lijnen die je aanspreekt, en natuurlijk geven gezondheidtesten al een heleboel "garanties" maar...

Elke hond is een individu; uiterlijk en karakter komen zeker niet altijd terug van ouders, soms slaat het één of twee generaties over.

Dit spreekt me enorm aan. Ik heb wel een donkerbruin vermoeden bij wie je in Denemarken hebt geïnformeerd en ik vind het een beetje eng hoe hoog de verwachtingen zijn. Natuurlijk hoop ik voor de fokker dat ze uitkomen (we kennen elkaar al jaren) maar de hond moet nog loops worden terwijl de shows voor de aan te houden pup al worden gepland. Veel succes met je zoektocht!

@ Ranetje: We zijn inderdaad al aan het oefenen met makkelijke oefeningetjes wat hij heel leuk vind Het gekke is dat hij tijdens het werken geen enkele onzekerheid laat zien, dan is hij weer helemaal zichzelf. Het is voornamelijk richting andere honden die hij niet kent waar hij nu wat onzeker kan reageren, hoewel er al iets verbetering in komt. In de zin van, hij zoekt steeds vaker steun bij mij en dan is het allemaal niet zo erg, maar hij wil dus geen contact met de meeste honden, terwijl hij voorheen wel heel sociaal was met dat soort dingen. Hij is nogal van het groepsgedrag dus ik denk dat dat wel terug komt met een pup er bij, zeker als het een wat stabielere, dominantere teef word. Daar wil ik ook een beetje op letten, dat het een hond is die qua karakter bij hem past. Nilo is een sociale hond met veel werklust maar een beetje grote-bek-klein-hartje, wat vooral nu tot uiting komt dus. Eigenlijk zou het het mooist zijn als hier weer een soort Nora karakter bij komt. Rustig, stabiel en niet zo stressgevoelig. Maar er zal niet veel voor nodig zijn om Nilo de baas te zijn gok ik

@ Gerja: Ik heb een donkerbruin vermoeden dat jij wel goed gokt inderdaad Maar die plannen zijn alweer gewijzigd en Denemarken is weggestreept. We verschillen toch iets te veel van ideeën, das vervelend dus maar weer verder kijken