Het HondenForum

Zoals jullie weten, is mijn Samson 20 juli geëuthanaseerd, nadat hij 5 dagen daarvoor ingestort was, en zienderogen achteruit ging, daarna.

Ik zal beginnen, met een 2 á 3 jaar geleden, toen Samson op een zondag binnen een mum van tijd van een vrolijk springend hondje veranderde in een hoopje verschrompelde pijn, heel moeilijk lopend. De dienstdoende da (dezelfde als nu, toen Sam in elkaar stortte, na een hele fijne dag?) in Haren, had het over Spondylose aan het eind van zijn ruggetje. Mijn eigen dierenarts was het daar, toen ik daar 's maandags kwam, het mee eens.
Ik moest met Sam nu geen lange wandelingen meer maken, maar meer, kortere rondjes.
Maar na een week al, merkte ik dat Sam het daar niet mee eens was; die verveelde zich een ongeluk bij die korte rondjes! En pijn had hij toen ook al niet meer, ondanks dat hij geen pijnstillers meer kreeg. We gingen, eigenlijk ongemerkt, weer steeds langere wandelingen maken. En geen centje pijn. Ik moest hem alleen niet meer laten rennen; dan liep hij de volgende dag als een oud mannetje.
Vorig jaar oktober is Sam een week opgenomen geweest in de dierenkliniek, nadat hij zijn hele maaginhoud + nierinhoud en nog meer in één dag eruit had gegooid, met bloed erdoor heen. Hij lag, lam, in zijn eigen drek.
De da daar kon eigenlijk niks frappants vinden, behalve, dat zijn maagje heel erg opgezet was.
Ik heb ook nog gevraagd of er op de röntgenfoto's ook nog iets te zien was van de Spondylose, die eerder dus 'geconstateerd' was. Er was niks te zien...
Toen Samson 15 juli dit jaar instortte, zei de dienstdoende da, op vrijdagavond:" Oh, dat is hartfalen.", toen ik hem over de telefoon de symptomen omschreef.
Ik kon, helaas, niet mee in de dierenambulance, vanwege mijn rolstoel. Maar een vriend, die meeging, vertelde dat de da Samson wel onderzocht had, maar geen bloed afgenomen had.
Samson kreeg in het weekend toen hart-, en plaspillen.
Mijn da constateerde, maandag 18 juli, lever-, en nierfalen, nadat er bloed afgenomen was.
Sam moest met de hart, en plaspillen gelijk stoppen.
De 20e juli was het afgelopen...
Ik kan mij gewoon niet aan de gedachte onttrekken, dat er in het verleden dus een paar flinke fouten zijn gemaakt!
Ten 1e met die Spondylose, die 3 jaar later niet op de röntgenfoto te zien was.
En nu werd er met de laatste instorting leverfalen geconstateerd, terwijl er een half jaar geleden niets significants ontdekt werd, maar er wel een opgezet buikje gezien werd.
Snappen jullie wat ik bedoel? En mijn twijfels? Ik denk, dat Samson 3 jaar geleden al wel eens last gehad kon hebben van zijn lever (En ik zeg dat uit (een beetje) ervaring; ik heb zelf een auto immuunziekte, aan de lever).
Wat denken jullie???

Dat is en koe is zijn kont kijken.
Wat wil je er mee bereiken dan jezelf lopen pijnigen.

Ik denk dat je er hoe rot het ook klimkt, weinig meer aan kunt doen nu en je jezelf alleen maar kwelt door te proberen ergens achter te komen wat gewoonweg onmogelijk is.
Achteraf kun je zeggen, was er maar direct een foto gemaakt van zijn rug, dan was er destijds wellicht geconcludeerd dat daar niets mee aan de hand was en had men toen direct verder kunnen zoeken naar een andere porzaak van de problemen. Maar voor hetzelfde geld stonden de dingen die hij in zijn leven heeft opgelopen wel helemaal los van elkaar en valt de dierenarts weinig tot niets te verwijten.

Je kunt er nu helaas niets meer aan veranderen, en dat is al verdrietig genoeg zonder dat je jezelf frustreert met zaken als "had ik maar", " was er maar" en "als we nou dit of dit hadden gedaan/geweten, dan...."

Heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van Samson.

Ik denk ook dat je jezelf gek aan het maken bent. Achterhalen wat het is geweest doe je nu niet meer hoe moeilijk dat ook voor je is.
Wat voor jou balen is is het stuk dat je er niet bij bent geweest met de ambu waardoor je het moet doen met dat wat je verteld is maar zoals Suzanne al zei, wie zegt dat het met elkaar verbonden is.
Daarbij vind ik het moeilijk dat nav een maagfoto geconcludeert kon worden dat er geen spondylose was. Naar mijn weten zijn dat totaal verschillende manieren van foto's nemen en kunnen rugproblemen niet uitgesloten worden met maagfoto's. Jij houd je er nu enorm aan vast dat dit tegen je gezegd is en dat is verdrietig.

Heel veel sterkte met het verwerken

Wat ik denk? Dat ik het eens ben met mijn voorgangers? Wat behalve dat je jezelf hier gek mee maakt wil je bereiken?

De hond was ziek. Goed ziek. Misschien had het anders kunnen verlopen als je bij een andere DA was geweest, misschien had Sam nog geleefd als je toch korte rondjes zou zijn blijven lopen. Misschien had Sam nog geleefd als er op vrijdagavond bloed afgenomen was en hij andere medicatie zou hebben gehad. Misschien, misschien, misschien. What if.

Je maakt jezelf helemaal gek met al van dit soort gedachtes. Sam krijg je er niet mee terug. Overal waar gewerkt wordt worden fouten gemaakt. Zo ook misschien bij Sam, maar dat weet je niet. Heb het idee dat je bewust/onbewust een soort van "schuld" probeert te zoeken waardoor je het overlijden van Samson misschien beter kan verwerkend. Kan er naast zitten hoor, dus houd me ten goede.

Persoonlijk denk ik dat het het beste is om te accepteren dat Samson gewoon al echt ziek was. Dat kun jijzelf ook niet ontkennen.

Je kunt hier gewoonweg niets mee.

Nanna schreef:Hondje is 15 geworden, ik vind dat een geweldig knappe leeftijd. Ik zou er tevreden mee zijn.

Mijn gedachte.

Ik heb met Buddy ook gehad dat er veel fouten zijn gemaakt, en geloof me in het begin heb ik me er heel kwaad om gemaakt (meer voor Buddy om zijn lijdensweg) Maar ik heb ervoor gekozen om mijn energie niet te verspillen aan boosheid, maar aan het verwerken van het verdriet van de dood van mijn mannetje!!

Heel veel sterkte!!

Ik sluit me bij m'n voorgangers aan. Het is een prachtige leeftijd, hij heeft het, met wat tegenslagen, goed gehad.
Niet blijven graven.

Ik weet van sommige honden niet eens wat er precies aan de hand was. (had ik sectie moeten laten doen)
Maar als het op is dan is dat zo... dan moet je verder met de mooie herinneringen.

Veel sterkte.

ik ga met Nanna en neeltje mee.

Nanna schreef:Hondje is 15 geworden, ik vind dat een geweldig knappe leeftijd. Ik zou er tevreden mee zijn.

Hier sluit ik me bij aan, je kunt er nu niets meer aan veranderen, alleen jezelf meer kwellen. Je hondje heeft een mooie leeftijd bepaald.

Alles wat gezegd kan worden, is al gezegd. Als je verdriet om je hond hebt
betekend dat dat je van het hondje gehouden hebt. 15 jaar is een hele mooie
leeftijd, de meeste hondjes halen dat niet. Het belangrijkste in ons leven (vind ik)
is dat we ons neer kunen leggen bij situaties zoals ze zijn. Wijsheden achteraf, daar
schiet je niks mee op. Koester de herineringen aan je hondje, en sterkte.

Ten eerste dapper dat je jezelf uit. Ik weet als geen ander wat het is om je dier uiteindelijk te laten gaan. Mijn vorige hond is uiteindelijk ook geeuthaniseerd op de i.c. in Utrecht. Ze is na uiteindelijk een hernia-operatie nooit meer opgestaan. Van alles geprobeerd, thuis 2 mnd verzorgd tot ze een darmbloeding kreeg en uiteindelijk dus naar Utrecht. Ook al was het braken en de diaree onder controle, de neuroloog constateerde dat haar zenuwen stuk waren en nooit meer kon lopen.

Ook sectie wees geen oorzaak uit voor deze ellende. Uiteindelijk door het praten met verschillende specialisten heb ik het los kunnen laten.
Mocht je toch zeker weten dat de dierenarts niet goed gehandeld heeft, kun je dit melden bij het tuchtcollege voor dieren. Dit is kosteloos.

Veel sterkte,

Lidy

Bedankt, iedereen. Het heeft inderdaad meer te maken, denk ik, met het niet los kunnen laten van Sam; dat zie ik (nu ook) wel in...

Ik heb het zó moeilijk mee!
En bedankt voor het vertellen van dat er ook een Tuchtcollege voor dierenartsen is, filaliefhebber.
Ik vroeg me dat inderdaad ook al af, of dat er voor dierenartsen was. Het is ook wel logisch, dat dat er is.
En bedankt voor je compliment!

Thamar schreef:
Bedankt, iedereen. Het heeft inderdaad meer te maken, denk ik, met het niet los kunnen laten van Sam; dat zie ik (nu ook) wel in...

Ik heb het zó moeilijk mee!
En bedankt voor het vertellen van dat er ook een Tuchtcollege voor dierenartsen is, filaliefhebber.
Ik vroeg me dat inderdaad ook al af, of dat er voor dierenartsen was. Het is ook wel logisch, dat dat er is.
En bedankt voor je compliment!

Daar hebb je ook niets meer aan ,aan dat tuchtcollege .
Want er is geen hond meer dus ook niet te achterhalen of de DA nu fout zat of niet.
Is toch ook niet meer belangrijk ,want je hond is dood en heeft rust.
Waarom je de ellende van een een DA voor het tuchtcollege brengen.
Sluit het af en accepteer datt je hond dood is en heb er vrede mee..
Hij was binnenkort toch wel gegaan met zijnn 15 jaar..

bouvierpoedel schreef:

Thamar schreef:
Bedankt, iedereen. Het heeft inderdaad meer te maken, denk ik, met het niet los kunnen laten van Sam; dat zie ik (nu ook) wel in...

Ik heb het zó moeilijk mee!
En bedankt voor het vertellen van dat er ook een Tuchtcollege voor dierenartsen is, filaliefhebber.
Ik vroeg me dat inderdaad ook al af, of dat er voor dierenartsen was. Het is ook wel logisch, dat dat er is.
En bedankt voor je compliment!

Daar hebb je ook niets meer aan ,aan dat tuchtcollege .
Want er is geen hond meer dus ook niet te achterhalen of de DA nu fout zat of niet.
Is toch ook niet meer belangrijk ,want je hond is dood en heeft rust.
Waarom je de ellende van een een DA voor het tuchtcollege brengen.
Sluit het af en accepteer datt je hond dood is en heb er vrede mee..
Hij was binnenkort toch wel gegaan met zijnn 15 jaar..

Ik zei alleen maar, dat ik me afvroeg, of er ook een Tuchtcollege voor dierenartsen was...

Fijn dat ik iets voor je kon betekenen. En wat betreft de reactie over het tuchtcollege. Sommige mensen (waaronder ik) kunnen pas verdriet verwerken als ze het in hun hoofd kunnen ordenen en het liefst verklaren. Het is dus wel erg kortzichtig om mensen te oordelen die hun verdiet anders verwerken. Laten we gewoon respect voor elkaar hebben. Iedereen doet het op zijn eigen manier. En ook al is de hond dood, er zijn zeker wel bewijzen/diagnose/rapportage/onderzoeken waardoor je het kan aantonen.
Nogmaals veel sterkte,

Lidy

filaliefhebber schreef:Fijn dat ik iets voor je kon betekenen. En wat betreft de reactie over het tuchtcollege. Sommige mensen (waaronder ik) kunnen pas verdriet verwerken als ze het in hun hoofd kunnen ordenen en het liefst verklaren. Het is dus wel erg kortzichtig om mensen te oordelen die hun verdiet anders verwerken. Laten we gewoon respect voor elkaar hebben. Iedereen doet het op zijn eigen manier. En ook al is de hond dood, er zijn zeker wel bewijzen/diagnose/rapportage/onderzoeken waardoor je het kan aantonen.
Nogmaals veel sterkte,

Lidy

Tuurlijk Lidy. Als jij moeite hebt iets te verwerken klaag je de dierenarts maar aan. Daar zijn ze voor toch? Sorry hoor maar ik vind dit de grootste, meest egoïstische kolder die ik me voor kan stellen. Ik heb dit nu een paar kaar van zeer dichtbij meegemaakt (moet nog wel het één en ander van terug t vinden zijn op dit forum) en dat geeft een ongelovelijk klotegevoel. Eerst probeer je van alles om een hond te helpen, als je dan met de kater zit dat dat niet lukt moet je je ook nog zorgen gaan maken over eventuele rechtzaken.
Kijk het is heel simpel. Als je een zieke hond hebt ga je naar de dierenarts, heb je problemen met afscheid nemen dan ga je naar de psycholoog (er zijn zelfs psychologen die gespecialiseerd zijn in the thanatologie).
Natuurlijk kun je gebruik maken van het tuchtcollege maar dat doe je als er aantoonbaar duidelijke fouten gemaakt zijn, niet om je leed te verwerken

Kees

Nanna schreef:Hondje is 15 geworden, ik vind dat een geweldig knappe leeftijd. Ik zou er tevreden mee zijn.

Inderdaad dit doe je als je twijfels hebt met gegronde reden. Niet om je leed te verwerken, maar om gerechtigheid te krijgen. En je zorgt dat de kwaliteit gewaarborgt blijft. Het heeft dus niets te maken met egoisme. Je helpt juist dat dierenartsen hun werk goed blijven doen en zodat dit niet opnieuw voor kan komen bij anderen.
Bovendien ben ik zelf niet naar het tuchtcollege gegaan, maar heb ik ervoor gekozen om met specialisten te praten. Het is een afweging die je zelf maakt.

gr Lidy

Mijn Buddy is afgelopen 5 Juli overleden en heeft de laatste 2 weken van zijn leven een verschrikkelijke pijnlijke tijd doorgemaakt, er zijn grote fouten gemaakt en we zijn behandeld als stront!! Ik ben zo boos geweest voor mijn mannetje, want waar verdiende hij dat allemaal aan?...
Maar ondanks dat het allemaal aan te tonen was/is dat het de dierenartsen hun fout was dat hij zo een lijdensweg heeft gehad, heb ik ervoor gekozen om een gesprek aan te gaan met de da (die ik overigens niet meer heb) Wat bereik ik met een rechtszaak?, 1 die ik gewonnen zou hebben.
Ik heb me afgevraagd wat ik er mee wou bereiken. Het gesprek wat ik met hun heb gehad was voor mij veel meer waard, ze gaven hun schuld toe. En ik heb precies gezegd wat ik wilde, en hoop dat ze nooit meer zulke fouten bij andere mensen zullen maken.

Geloof me de periode met Buddy was een hel, tot op de dag van vandaag ben ik best wel emotieloos als het om hem gaat. Maar ik ben blij dat ik het zo heb gedaan, ik denk dat ik me met het winnen van een rechtzaak nu niet beter had gevoeld.

Ik hoop dat je het gevoel een beetje hebt kunnen loslaten in de laatste weken sinds je topic....
Je gevoel begrijp ik goed, ondanks dat je een al oud hondje had. Het willen weten en willen verklaren maar vooral de leegte die je vriendje achterlaat waardoor je in je hoofd gaat malen...
Ik heb hetzelfde gehad, maar dan twijfels over mijn eigen keuzes, mijn eigen handelen en hoe ik toch niet eerder kon hebben gezien dat er een megabult in de lies zat enz.enz. Misschien hoort het bij het verwerkingsproces? Probeer het los te laten en denk terug aan alle leuke fijne dingen die jullie samen hebben gehad!