Mensen die ik totaal niet ken, die ik voor het eerst zie.
Ik was lekker alleen met Romeo aan de wandel, even wat quality time.
En ik kom langs een vrouw met een veel te dikke Rottweiler, een te dik klein hondje en een hondje met krulvacht en kale plekken.
Zag er dus totaal niet uit allemaal, maar goed, je weet niet wat er achter zit.
Dus ik vroeg of die met krulletjes iets van een Poedel in zich had (daar leek hij wel wat op) maar dat was een hondje uit het buitenland, evenals het hele kleintje.
Mevrouw vond het nodig om haar Rottie ineens heel blij en vrolijk op Romeo af te laten springen, dus die kreeg even een snauw. Romeo houdt daar niet van, die wil lekker met rust gelaten worden.
Dus ik zeg dat zo, dat hij niet zo van andere honden is gediend, dat kleintjes over het algemeen wel goed gaan, maar grotere niet.
Zegt ze doodleuk en op een toon alsof het een vaststaand feit is: 'Oh, dan is hij níet goed gesocialiseerd'
Soms vraag ik me wel eens af waar het fatsoen van mensen is gebleven.
Je zóu bijvoorbeeld ook gewoon eens dingen als vraag kunnen formuleren, dus gewoon: 'oh? Is er misschien iets gebeurd tijdens de socialisatie?' Oid natuurlijk, als het maar als vraag wordt gesteld.
Maar goed, ik ben beleefd gebleven, hoewel ik vreselijk medelijden had met haar Rottie van nog maar 6 jaar oud, die overkwam als een zeer oude dame door haar enorme overgewicht.
Soms zou ik graag keihard de feiten onder zulke mensen hun neus drukken.
Laat mij maar lekker een slecht gesocialiseerde hond hebben dan, zolang hij maar gelukkig is en goed in zijn vel zit en zijn gewrichten niet kapot gaan door zijn gewicht.
Ik kon het alleen niet laten om haar te zeggen dat je zou verwachten dat hij (Romeo dus) eens een keer wat rustiger zou worden, omdat hij toch ook al tien jaar oud is. (hij was nml helemaal debiel blij door het samen wandelen).
Mevrouw verschoot zowat, en vond dat hij net een jonge hond leek
Maken jullie het ook wel eens mee dat iemand zomaar een opmerking plaatst over jou en/of je hond, terwijl die persoon niets van je weet en je niet kent?
En dat dit dan ook nog eens als vaststaand feit wordt gebracht.
En wat vind je daar dan van, en hoe reageer je daarop?
Doe vaak net of ik de aangewezen ellende ook pas voor het eerst zie.
Of ze denken juist dat je niet helemaal fris in de knar bent, ook goed, want dan heb je er verder geen last meer van ook 
