Het HondenForum

Ik heb in mijn leven 2 honden verloren. Onze Ierse Setter toen ik 6 was (aangereden en verlamd) en 2 jaar geleden Mats (ouderom, acute benauwdheid).

Ik vraag me af of het makkelijker wordt om afscheid te nemen van je hond als je het vaker heb meegemaakt. Kun je dan makkelijker de beslissing nemen? Kun je het verdriet dan beter plaatsen? Dat soort dingen.
Ben benieuwd hoe jullie dat ervaren/zien.

Nee het blijft elke keer weer hartverscheurend pijn doen
En elke hond is anders dus voor elke hond is het ook weer anders wanneer zijn/haar leven niet meer hondwaardig is

Ik denk niet ligt aan de hoeveelheid dieren maar aan hoe je als mens in elkaar zit. Als mijn honden oud zijn heb ik er echt vrede mee als ze er niet meer zijn.
Ik weet dan dat ze een heerlijk leven hebben gehad en dat het zo goed is.Natuurlijk ben ik verdrietig maar al snel komen de mooie herinneringen boven
Het zal wel anders zijn als een dier jong overlijdt maar dat heb ik gelukkig nog niet meegemaakt.

Het wordt misschien wat sneller duidelijker voor jezelf om te zien wanneer het de tijd is, als je vaker de beslissing hebt moeten maken.
Makkelijker echt niet en het verdriet wordt natuurlijk niet minder "omdat je het vaker meegemaakt hebt".

Pemba schreef:Ik denk niet ligt aan de hoeveelheid dieren maar aan hoe je als mens in elkaar zit. Als mijn honden oud zijn heb ik er echt vrede mee als ze er niet meer zijn.
Ik weet dan dat ze een heerlijk leven hebben gehad en dat het zo goed is.Natuurlijk ben ik verdrietig maar al snel komen de mooie herinneringen boven
Het zal wel anders zijn als een dier jong overlijdt maar dat heb ik gelukkig nog niet meegemaakt.

precies, dit dus.
ik heb geen hartverscheurend verdriet van een oude hond die op is en dood gaat. zal hem missen en vaak aan hem terugdenken, maar niet veel meer. honden gaan in het algemeen nou eenmaal eerder dood dan wij :dontknow:
een hond van 4 die onder een auto komt lijkt me wel heel ingrijpend en verdrietig, maar dat heb ik niet meegemaakt *afkloppen*.
ik blijf sowieso niet lang in verdriet hangen

geen idee. Ik heb vroeger thuis van verschillende honden en katten afscheid moeten nemen. De meeste waren oud en op en daar had ik niet heel veel moeite mee, wel veel verdriet natuurlijk.

Bedan kwam geheel plotseling door een ongeluk om het leven, pas 13 maanden oud en dat doet nu 1,5 jaar later nog steeds heel veel pijn. Er was geen beslissing te nemen.

Binnen niet al te lange tijd moet ik de beslissing gaan maken voor mijn paard, heb er nu al buikpijn van.

Nee, het wordt niet makkelijker, het is per dier en situatie anders, maar makkelijker, nee. De ene keer grijpt het meer aan dan de andere keer, dat wel.
En eerlijk gezegt hoop ik niet dat het makkelijker wordt, voor mijn gevoel ben je dan aan het afstompen.

tekkel schreef:

Pemba schreef:Ik denk niet ligt aan de hoeveelheid dieren maar aan hoe je als mens in elkaar zit. Als mijn honden oud zijn heb ik er echt vrede mee als ze er niet meer zijn.
Ik weet dan dat ze een heerlijk leven hebben gehad en dat het zo goed is.Natuurlijk ben ik verdrietig maar al snel komen de mooie herinneringen boven
Het zal wel anders zijn als een dier jong overlijdt maar dat heb ik gelukkig nog niet meegemaakt.

precies, dit dus.
ik heb geen hartverscheurend verdriet van een oude hond die op is en dood gaat. zal hem missen en vaak aan hem terugdenken, maar niet veel meer. honden gaan in het algemeen nou eenmaal eerder dood dan wij :dontknow:
een hond van 4 die onder een auto komt lijkt me wel heel ingrijpend en verdrietig, maar dat heb ik niet meegemaakt *afkloppen*.
ik blijf sowieso niet lang in verdriet hangen

Voor mij ook. Ik heb er ook meestal vrede mee, omdat het voor het dier genoeg is geweest.

Zo weet ik dat Floortje (kat, nu 16) er ook niet meer zo lang zal zijn (nu ja, kan natuurlijk net zo goed nog een paar jaar duren), maar ik weet dat het dan goed geweest is voor haar. Voor mijzelf ben ik dan ook voorbereid dat het snel gebeurd kan zijn. Dat had ik bij Tirsa ook, dan neem ik iedere dag al een beetje afscheid, geniet extra van iedere dag die we nog hebben. En zeker bij katten, die kunnen die ene dag nog helemaal fit lijken en de volgende dag is het ineens op.

ik denk idd ook dat je bij ouderdom toch al een tijdje bezig bent met afscheid nemen. Heb er met Maupie eigenlijk weinig moeite mee gehad, en onze vorige hond is ook min of meer van ouderdom overleden (maar had ook een slecht hart) en daar had ik ook niet zoveel moeite mee.. Bij een jonge hond lijkt me dat veel moeilijker. Ik hoor nu soms al verhalen van mensen die hun jonge hond verliezen, dat is zo keihard. Ik hoop dta ik dat nooit mee hoef te maken

Mijn honden zijn ook allemaal oud geworden gelukkig. Een jack russeltje zelfs bijna 18jr. Tuurlijk was ik er toen ff goed ziek van maar gelukkig niet lang. Bij mij blijven ook de mooie dingen hangen gelukkig. Ik weet niet hoe het voelt om een jonge hond te verliezen door een auto ongeluk oid, maar dat lijkt me stukken erger. Maar een weggelopen hond die niet meer gevonden wordt lijkt me helemaal vreselijk............

nee, makkelijker wordt het niet, ik wordt wel resoluter
kon ik vroegah nog eindeloos twijfelen, nu ben ik veel eerder vrij zeker dat iets moet.
omdat er geen kwaliteit meer is of komt

Heb verschillende honden laten inslapen de laatste jaren. Maar ze waren allemaal oud en op. Verdriet, gemis, tranen... het is er allemaal.
Maar ook vrede met de mooie jaren die je met hun gehad hebt. Denk dat het een groot verschil maakt of een hondje van een jaar onder een auto komt of een hond van 12 door ouderdom gaat.
En met de ene hond heb je een andere band dan met de andere hond, dat maakt wel verschil vind ik.

In 2009 hebben we afscheid moeten nemen van twee honden bij mijn ouders (woonde toen nog zo goed als thuis). Een boxer die bijna 14 werd en eentje van 10. Bij die van bijna 14 had ik er vrede mee, het was goed, hij was op. Die van 10 heb ik meer moeite mee gehad, ze takelde wel langzaam af maar speelde daarbij nog zoals eentje van 3. Moet ook toegeven dat die van 10 me meer achterna liep en veel met me mee ging.

We hebben echter wel zo als eentje zijn leven gehad heeft dan is het goed. Blijven er niet lang in hangen en vaak komt er dan op korte termijn weer nieuw leven in huis. Niet om de ander te vergeten maar wel om te helpen het verdriet een plekje te geven. Voor ons werkt dat tot nu toe goed, al weet ik niet wat ik zou doen bij het verliezen van een jong dier.

Heb er steeds minder moeite mee naar mate dat ik ouder word.
Misschien raak je er aan gewend en heb je er sneller vrede mee .
Ook een soort van proces naar je eigen dood .??

Nee het wordt niet gemakkelijker. Ik heb er idd ook vrede mee als het een ouder dier betreft. Ik heb twee jaar geleden mijn friese merrie van 28 jaar moeten laten inslapen. Dat was heel moeilijk, maar daar was ik sneller "overheen" dan toen Simba vorig jaar augustus door een wesp in zijn keel is gestoken en Laura hem dood op het erf vond. Hij zou de vrijdag erna anderhalf jaar zijn geworden. Dat doet nog steeds vreselijk pijn...

Toen ik 15 was kwam Mats bij ons. Ik dacht toen altijd dat als ze dood zou gaan, ik daar beter mee om zou kunnen gaan, omdat ik dan ouder was: "dan ben ik 25 en dan heb ik er minder verdriet om". Ik heb echt heel veel verdriet gehad, mis haar nog, maar heb er absoluut vrede mee met de manier waarop ze is gegaan en haar prachtige leeftijd.
Ik heb me heel erg druk gemaakt over het moment van afscheid moeten nemen, de beslissing moeten nemen en uiteindelijk is dat zo goed verlopen. Daar sta ik nu wel anders in, dat merk ik wel.

ZaZa schreef:Toen ik 15 was kwam Mats bij ons. Ik dacht toen altijd dat als ze dood zou gaan, ik daar beter mee om zou kunnen gaan, omdat ik dan ouder was: "dan ben ik 25 en dan heb ik er minder verdriet om". Ik heb echt heel veel verdriet gehad, mis haar nog, maar heb er absoluut vrede mee met de manier waarop ze is gegaan en haar prachtige leeftijd.
Ik heb me heel erg druk gemaakt over het moment van afscheid moeten nemen, de beslissing moeten nemen en uiteindelijk is dat zo goed verlopen. Daar sta ik nu wel anders in, dat merk ik wel.

Met ouder bedoel ik zo richting 40 - 50........

ik heb twee honden in laten slapen door ouderdom en het feit dat op waren. Hier heb ik niet moeilijk mee gehad. Één van de honden had ik al veel eerder haar rust willen gunnen, omdat ze is in mijn ogen op was. De DA stond hier niet achter en heeft toen nog wat steroiden? gegeven. Een paar maand later bij een andere da is ze alsnog ingeslapen. Die was het wel met mij eens dat ze op was.

Eén keer heb ik een hond verloren op 1-jarige leeftijd, doordat ze onder de auto was gekomen. Dit heeft mij veel meer aangegrepen. Dit was in mijn ogen oneerlijk.

Eén keer heb ik ook een kat op 10-jarige leeftijd in moeten slapen, omdat hij ziek was (een tumor in de maag) en nierproblemen. Hij was twee jaar daarvoor door middel van een infuus weer heel erg opgeknapt. Ik ging ook naar de DA met idee om wederom een infuus aan te leggen en ik was toen totaal niet voorbereid op het feit dat ik hem moest in laten slapen. Hier heb ik toen wel even moeilijk mee gehad, omdat ik niet zag aankomen.

Dus het verschilt heel erg hoe ze heen gaan en of ik er op voorbereidt zou zijn.
Stel dat Swift nu dood zou neervallen. Daar zou ik het nu wel moeilijk mee hebben, ondanks het feit dat ze al 13 jaar is, want in haar doen en laten is ze nog jong.

Waarom zou het makkelijker moeten worden? Elk dier heb je weer opnieuw een band mee, elk lot van elk dier ligt weer opnieuw in jou handen. Wel leer je beter te handelen, waardoor je misschien eerder vrede kan hebben met de situatie zoals hij is. Blijf je niet steeds langer aanklooien en weer oppeppen. Het verlies door ouderdom en ziekte blijft een onderdeel van het leven, niet leuk, maar het hoort er wel degelijk bij.

Neeltje schreef:

ZaZa schreef:Toen ik 15 was kwam Mats bij ons. Ik dacht toen altijd dat als ze dood zou gaan, ik daar beter mee om zou kunnen gaan, omdat ik dan ouder was: "dan ben ik 25 en dan heb ik er minder verdriet om". Ik heb echt heel veel verdriet gehad, mis haar nog, maar heb er absoluut vrede mee met de manier waarop ze is gegaan en haar prachtige leeftijd.
Ik heb me heel erg druk gemaakt over het moment van afscheid moeten nemen, de beslissing moeten nemen en uiteindelijk is dat zo goed verlopen. Daar sta ik nu wel anders in, dat merk ik wel.

Met ouder bedoel ik zo richting 40 - 50........

ik ben 46,5 dus ik voldoe aan dit criterium, maar ik kan je vertellen dat dat bij mij niet opgaat

Ik vind het niet makkelijker wel vaak weer zo anders maar de pijn ,het gemis het blijft even erg.
Maar ik denk dat er het ook verschild per mens hoe of wat

nee het wordt totaal niet gemakkelijker. het maakt niet uit of de hond nu jong of oud is, of je er nu 10 hebt laten gaan of 20. Bij mij tenminste niet. Ik kan daarna weken huilen en nog eens huilen.

gyanty schreef:Waarom zou het makkelijker moeten worden? Elk dier heb je weer opnieuw een band mee, elk lot van elk dier ligt weer opnieuw in jou handen. Wel leer je beter te handelen, waardoor je misschien eerder vrede kan hebben met de situatie zoals hij is. Blijf je niet steeds langer aanklooien en weer oppeppen. Het verlies door ouderdom en ziekte blijft een onderdeel van het leven, niet leuk, maar het hoort er wel degelijk bij.

Ik zeg ook niet dat dat moet. Ik vraag me alleen af hoe anderen dat ervaren.

Ik denk dat het makkelijker wordt als je ook zelf als mens meer meemaakt. Want ik moet zeggen dat ik zelf bij de dood van een dier wel vrij makkelijk ben. Dan komt er na een tijdje een nieuwe en ik zal de oude missen. Maar dat was het wel. Natuurlijk sta ik te janken bij de dierenarts als de hond een spuit krijgt. Maar ik blijf er niet in hangen en ik weet ook heel goed dat het om een dier gaat en geen mens. Een dier wilde je niks meer vertellen en een dier mis je op een andere manier. Ik dan tenminste. Ik vind het verlies van een dier dus wel moeilijk en erg maar zeker niet dramatisch en iets waar ik in ga blijven hangen. Een koe is ook een dier en dat eet ik op. Een vogel verkoop ik en mijn hond blijft hier tot het niet meer gaat. Zo is het leven. Daar wil ik niet meer van maken dan het is. Dus ja, ik vind het makkelijker worden nu ik eraan gewend ben. Als straks Cleo dood gaat is ze er niet meer en heeft ze een leuk leven gehad. Idem voor Eva. Dood is dood en dan zijn ze weg. Door met je leven en misschien weer een nieuwe hond kopen. Missen ja, rouwen en treuren, nee.

Je hoeft toch niet altijd ergens hetzelfde over te denken of te voelen om een beetje mee te leven met iemand?

Ik vind een dier verliezen verschrikkelijk, maar ik ga dat helemaal niet vergelijken met een mens verliezen.
Ik vergelijk ook niet de manier waarop ik van mijn honden hou met de manier waarop ik bijvoorbeeld van mijn partner hou, of van mijn zoon of van mijn ouders want dat ís niet te vergelijken.
Het is niet meer of minder maar helemaal compleet anders.

Ik hoop dat het makkelijker word :S ik heb afscheid moeten nemen van mijn kat sneeuwbal , was echt een toppert mijn alles hij is maar 8 geworden en is heeeel erg snel gegaan veel te snel . en ik heb er echt heel erg veel verdriet van gehad nog steeds .
Ik denk wel dat het makkelijker is als een dier oud is dan heeft die een goeie tijd gehad maar dat weet ik niet want je hebt hem dan ook langer gehad . Ik denk wel dat het ook kan schelen wat de band is die je met je dier hebt. hoe sterker die is hoe groter het verdriet...

Je hebt er meer vrede mee denk ik als het beessie oud is, maar minder verdriet? Ik niet hoor.
Mijn blauwe Burmees is 22 geworden en die was zo vreselijk verweven met zo'n groot deel van mijn leven dat het me een hele tijd heeft gekost voordat ik er ook maar aan gewend was dat hij er niet meer was.
En daar deed het feit dat er nog andere katten rondliepen niks aan af

Ik kan nu ook soms 's nachts in paniek wakker schrikken me bedenkend dat ik misschien toch wel Gina moet gaan missen over niet al te lange tijd.
En ja daar ben ik op voorbereid maar nee dat maakt het voor mij helemaal niet makkelijker

Liesbeth schreef:Nee, het wordt niet makkelijker, het is per dier en situatie anders, maar makkelijker, nee.
De ene keer grijpt het meer aan dan de andere keer, dat wel.

Idd dit dus , het blijft altijd moeilijk

Ik vind het ontzettend afhankelijk van de leeftijd en de manier waarop ze zijn gegaan.
Verdriet om het gemis, dat kan ik prima handelen en is ook normaal verdriet bij mij. Ik heb echter 2 keer een jonge
hond verloren en dat vond ik echt verschrikkelijk
Eén keer een pupje van 4 maanden door een ongeluk (voor mijn ogen verdronken ondanks reddingspogingen) en één keer
een hond van 5,5 jaar die plotseling ernstig ziek werd. Bij beide heb ik beduidend meer problemen gehad met het verwerken
van hun dood, dan dat ik dit had bij onze hond van 17 jaar en 12,5 jaar.
De laatste twee werden 'gezond gemist' en bij de te jong overleden honden, kwam nog veel schuldgevoel en boosheid om
de hoek kijken en dat kon ik niet zo goed een plekje geven.

Edit/aanvulling: overigens moet ik ook wel bekennen, dat ik met de dood van een kat dan weer veel minder moeite heb.
Ik ben wel even verdrietig, mis het beestje ook wel, maar zal er geen week kapot van zijn ofzo.
De dood van mijn honden grijpt mij vele malen meer aan.
Maar goed... ik ben ook niet een kattenmens in hart en nieren, dat zal het verschil wel zijn.

Nou ik had het met de tweede hond veel moeilijker...
Na de eerste hond had ik de draad vrij snel weer opgepakt en was ik er veel nuchterder onder.
Maar de tweede hond die nu net een jaar geleden is overleden... pfff wat een drama, dat was echt mijn alles!