Er kwam een stel aan met een bordercollie teefje en een labrador teefje.
Nadat duidelijk was dat de mensen het niet erg vonden als hij even kwam kijken mocht hij erheen van mij.
Zo gezegd zo gedaan. Cash erheen.
Naar het bordercollie teefje had hij weinig tot geen interesse, later bleek mij waarom want 't baasje vertelde dat ze al 14 jaar oud was.
We stonden even te kletsen toen Cash toch even bij de bordercollie wilde snuffelen. Hij deed dit uiterst rustig en benaderde haar echt netjes met veel respect. Toen het baasje vertelde dat de bordercollie geen polonaise aan haar lijf wilde en ik hem net weg wilde bonjouren bij haar was het al te laat: Ik zag haar lippen omhoog gaan en ze viel even flink uit.
Cash schrok zich het apelazerus; hij sprong van schrik met 4 poten tegelijk de lucht in en viel een half metertje verder beduusd neer.
Onnodig om te zeggen dat hij haar de rest van de wandeling (we liepen even een stuk samen op) compleet negeerde.
Ik blijf zo'n stukje hondentaal prachtig vinden om te zien.
) en sprong er nog eens op. In een fractie van een seconde draaide Kyra zich om haar as en greep de brutale rekel bij een oor. Gíllen dat-ie deed, niet normaal meer. Bij nadere inspectie bleek het oor alleen nat te zijn (ik dacht altijd dat staffjes zo'n hoge pijngrens hadden? 
).