Het HondenForum

Ons dierbare manneke is toch echt doof aan het worden. We hebben een tijd geaarzeld tussen Oost-Indisch doof en doof maar het is het laatste. Het gaat me zo aan het hart want hij heeft het erg nodig dat we bevestigen dat hij lief is en dat hij het allemaal zo goed doet, van dichtbij pikt hij dat nu nog wel op maar wat als dat straks ook over gaat?

En veraf is het nu wel te doen met flink zwaaien of op en neer hupsen. Maar ja, de oogjes zijn ook niet meer gloednieuw natuurlijk.

Gots, het komt ook allemaal wel met gebreken hoor. Als er links niet iets scheef zit dan valt er rechts wel bijna iets af. Dat is niet zo maar het begint wel zo te voelen. Het begint nu toch wel het constante twijfelen te worden of we het allemaal wel goed doen, of hij het wel naar zijn zin heeft en wat we nog kunnen doen om hem prettig aan de gang te houden. Qua bewegingsgestel hebben we daarbij de goede hulp van Marcel maar ook hij kan niet toveren en een paar dove oren of slechte ogen verhelpen.

Tja de oude mannen. Ze krijgen steeds meer kwaaltjes Irene, net zoals wij. Gaat je aan het hart he.

Ach beestje... Zou hij niet meer naar je gezicht gaan kijken nu hij niet meer zo goed hoort? Dan ziet hij daaraan dat hij het goed doet, toch?

Kan me voorstellen dat het moeilijk is..

och, thijsje toch . als het doof en blind worden geleidelijk gaat hoeven ze daar niet zo veel last van te hebben. dat is bij deur ook zo gegaan en wij hadden er meer last van dan hij. veel aanraken dus

Ja, veel aanraken en handsignalen leren.

Zolang hij het nog naar zijn zin heeft, doen jullie het nog goed.
Maar die ouwetjes met bijbehorende kwaaltjes zijn wel een bron van zorg, inderdaad.

He bah, waarom gaat ouder worden toch vaak gepaard met ernstige gebreken.
Dikke knuf voor jullie en hopelijk heeft Thijs nog een poosje plezier in het leven en leert hij vanwege het langzaam gaan zich erin te berusten

och die ouwe mennekes ook!

sammetje lijkt ook van die kleine dingetjes te krijgen. normaal stond hij al paraat als hij dácht iets te horen, nu wordt hij wakker als we de kamer binnen komen, dan lijkt hij een beetje mank en is dat zo weer weg en lijkt er niks aan de hand.

die oude lieve mannen van ons

Onze Billy is inmiddels ook echt stokdoof. Onbewust doe ik - blijkbaar - heel veel met handgebaren, want het duurde dus echt lang voor dat ik er achter kwam dat hij doof werd.
Voor bepaalde dingen die ik - schijnbaar - wel alleen met mijn stem deed, heb ik nu een gebaar verzonnen. Zoals: ga je mee even plassen (altijd voor het naar bed gaan). Ik zal maar niet zeggen wat ik dan voor gebaar maak!

Het enige wat echt wel een puntje van aandacht is, is dat hij buiten ook auto's, fietsers en andere honden niet meer hoort. Dus overal en nergens los lopen, ook bij wegen in de buurt, daar ben ik wel wat voorzichtiger mee geworden.

Verder merk ik niet aan hem dat hij de wereld niet meer snapt.

Oh ja, hij waakt niet meer (op gehoor), wel nog steeds op zicht en reuk. Bij dat laatste schrik ik me altijd een ongeluk, ik kan niet ruiken dat er iemand voor de deur staat, hij wel!

Miranda schreef:Ja, veel aanraken en handsignalen leren.

Zolang hij het nog naar zijn zin heeft, doen jullie het nog goed.
Maar die ouwetjes met bijbehorende kwaaltjes zijn wel een bron van zorg, inderdaad.

Inderdaad, handsignalen kennen ze hier sowieso.

Wij waren ooit onze dove en blinde schauzer opeens kwijt op het strand.
Ene moment liep amber achter ons te sjokken, volgende moment was ze weg.
Enorm ver van huis en we maakten ons vreselijk zorgen...

Mevrouw kwam 5 min later aangerend vanaf de strandtent met een grote visgraat met kop
Zij vond het zelf allemaal wel best en redde zich met haar neus prima.

We gaan op 10 september vieren dat Thijs 10 jaar zal geworden. Vergeleken met andere honden (denk aan wijlen broer Bram) valt het dus best nog mee dat hij nu pas gaat kwakkelen. Afgelopen zaterdag ben ik thuisgekomen (dieselauto, dat was vroeger altijd het startsignaal), buitendeur open (rammelende sleutels), met de boodschappen naarbinnen (ritselende tassen) door de bijkeuken naar de kamer gelopen en voor zijn welterusten gaan staan. Meneer lag volledig in snurk. Nogmaals naar de auto voor nogmaals wat tassen en nogmaals naar zijn welterusten. Toen maar een gerookt kipfiletje naast zijn neus gelegd, merkwaardig hoe snel de oogjes open gingen dus zijn neus is nog niet stuk............. .

We hebben altijd veel geknuffeld en Thijs komt tegenwoordig vaak op mijn voeten liggen. Ik realiseer me nu dat hij dat waarschijnlijk alleen maar doet ter controle want dan kan ik niet ongemerkt weggaan.