Het HondenForum

Wat ik mij al een tijdje afvraag.
Waar heeft het mee te maken dat sommige honden bang zijn/worden van bijvoorbeeld onweer of vuurwerk? Heeft dat met de cruciale leeftijd te maken i.c.m op dat moment onweer/vuurwerk. Heeft het met omgevings factoren te maken? Heeft het met het karakter van de hond te maken? Trauma door onweer/vuurwerk?
Of is het een combinatie van dit alles en is er eigenlijk niets over te zeggen?

vraag ik me ook wel een s af eigenlijk.
want merk nu dat rakker ouder word inmiddels 11, dat hij
steeds banger word. hij was al wel bang voor vuurwerk. maar zo
dat weer van gister onweer en regen gaf hij normaal niets om
en nu was hij echt bang

rakker2000 schreef:vraag ik me ook wel een s af eigenlijk.
want merk nu dat rakker ouder word inmiddels 11, dat hij
steeds banger word. hij was al wel bang voor vuurwerk. maar zo
dat weer van gister onweer en regen gaf hij normaal niets om
en nu was hij echt bang

Heel herkenbaar !! Bij mijn vorige hond had ik dit ook...die was voor de duvel zelf nog niet bang vroeger, maar op zijn oude dag was daar weinig nog van over. Ik denk dat het ook te maken heeft dat ze hun eigen beperkingen gaan voelen en bv. zoiets hebben van "als het fout gaat kan ik niet snel meer rennen"...zou dat het zijn ?

Ik heb hier gelukkig maar 1 hond die dan ook doodsbang is voor vuurwerk, maar ik denk dat dat door zijn verleden komt. In Griekenland schieten ze op honden en katten en daar heeft hij dat denk ik aan over gehouden. Wèl heb ik gemerkt dat door zijn angst, mijn kleine mixje ineens ook bang werd terwijl hij het daarvoor nooit was, dus ben ik gestopt met ze samen uit te laten in die periode. Ze nemen toch ook gedrag van elkaar over. Onweer deert ze trouwens weinig, zelfs mijn Griek maakt dat niet zoveel uit, hij blaft weleens maar is niet panisch.

Diesel is totaal niet onder de indruk, zowel van onweer als van vuurwerk niet. Hij slaapt gewoon door, of kijkt even met 1 oog wat dat was en snurkt weer lekker verder. We weten natuurlijk niets van zijn achtergrond dus dat is gissen.
De (inmiddels overleden) herplaatser van mijn ouders had wel angst voor vuurwerk en onweer, hij ging dan onder de bank liggen.
Het lijkt mij wel heel moeilijk om een hond te hebben die er vreselijk angst voor heeft en echt over de zeik gaat van de geluiden.

Tessa heeft inmiddels 3 keer oud en nieuw meegemaakt. De 1e keer ging alles oke, maar de 2e keer durfde ze niet meer naar buiten en heeft ze in huis neer geplast. De 3e keer ging het precies zo maar toen was ze ook echt helemaal van de wereld. Grote rood doorlopen ogen, hele avond hijgen, niet slapen... Dus volgend jaar krijgt ze wat kalmerends. Max heeft er niet zoveel problemen mee, die staat gewoon naar buiten te kijken maar het kan altijd nog omslaan natuurlijk. Dat is bij Tessa ook gebeurd Het is echt ontzettend zielig om te zien.

de oudste jackrussel is doodsbang voor onweer en vuurwerk.
de andere jackrussel vind onweer geen probleem maar vuurwerk valt hij aan hij gaat als een gek tekeer.

de andere 2 hebben met beide geen probleem die worden gewoon uitgelaten met nieuwjaar ongeveer een half uur na middernacht en vinden de knallen die er nog zijn geen probleem.

Ik denk dat het een samen komst is van meerdere dingen.

Loekie is nu bijna 12, maar ik heb niet het idee dat hij minder bang, of juist banger, wordt naar mate hij ouder wordt. Omdat we hem pas op 10 jarige leeftijd gekregen hebben, weet ik niet wat hij in het verleden al op dit gebied heeft meegemaakt.

Ik weet wel dat hij niet eens echt bang is, maar wel sterk reageert op onweer of vuurwerk. Hij wordt boos en wil erop af, en gaat dan heel hard blaffen en naar het raam of de deur rennen om erheen te mogen. Diezelfde reactie heeft hij ook op overvliegende vliegtuigen. Bij onweer en vuurwerk reageert hij ook meer op de lichtflitsen dan op het geluid, want als het alleen rommelt of knalt blijft hij gewoon liggen, of kijkt hoogstens even op.

Tessa van mij was vroeger nooit bang voor vuurwerk. Tot een paar jaar geleden, toen was ze ineens bang. Ik heb zelf het idee gehad dat het door de ouderdom kwam, maar nu ik erover nadenk, de laatste jaren is het vuurwerk (qua knallen) echt veel harder dan vroeger. En ik ben dus ook een paar keer flink geschrokken, je doet dan verder wel normaal, maar misschien dat dat toch ook niet meehelpt.

Oja en die 25m lange rotjesknalklapperding die ze hier afgelopen O&N voor de deur afstaken hielp ook niet, maar we hadden medicatie die echt goed werkte! Alleen onze jongste, die we er voor de zekerheid ook 1 gaven, die werd daar juist angstig door, naar ons idee. Weet even niet meer welk middel dat was..

foutje

Jamie was 4 maanden toen het oud en nieuw was. Hij is kwart voor 12 in slaap gevallen, en werd de volgende morgen pas weer wakker... Niets van meegekregen dus!
Gisteravond was er 1 ontzettend harde knal, daar schrok hij van wakker, blafte 1 keer en kwam even naar mij toe om gekriebeld te worden. Maar dat was het dan ook.
Heb hem trouwens bewust niet echt getroost ofzo, maar alleen even laten merken dat ik er heus wel was. (en dat was dus alleen na die ene knal nodig)

Het kan natuurlijk ook gewoon met een enge ervaring te maken hebben. Zo kan een hond jarenlang niet bang geweest zijn voor vuurwerk, maar nadat een idioot een rotje naar 'm gooit heel bang worden voor knallen de rest van z'n leven. Om maar een voorbeeld te noemen.

Maylala schreef:Het kan natuurlijk ook gewoon met een enge ervaring te maken hebben. Zo kan een hond jarenlang niet bang geweest zijn voor vuurwerk, maar nadat een idioot een rotje naar 'm gooit heel bang worden voor knallen de rest van z'n leven. Om maar een voorbeeld te noemen.

Dat, en ik bedenk ineens... Het kan ook een groot verschil maken of jij zelf panisch voor onweer bent, of het wel ok vind, of juist prachtig vind om te zien.
Je hond kan dat prima aanvoelen.

Ik denk dat angstig/onzeker gedrag wel in aanleg aanwezig is.
Of ze daadwerkelijk ergens bang voor worden zal te maken hebben met een gebeurtenis wat dan een soort trauma wordt.

Ik heb het gevoel dat leeftijd er zeker mee te maken heeft. Honden gaan dan slechter/anders horen? Inmiddels heb ik het al wat keren mee gemaakt dat een hond die voorheen nergens van op keek met een jaar of 10 gevoeliger ging reageren op onweer en vuurwerk. met een jaar of 13 zijn ze vaak doof genoeg om er weer geen last meer van te hebben

ik heb geen flauw idee of leeftijd er mee te maken heeft
hier is geen 1 hond bang van vuurwerk of onweer (ze zijn tussen de 9 maanden en 8,5 jaar)
toen wij Guapa net hadden was het hier oud en nieuw en ben ik met haar samen met Darko buiten gaan kijken, het scheelt natuurlijk wel dat hier niet zo hard geknald word als in NL, ik ben gewoon met hen gaan spelen ter afleiding
gisteren was het hier giga aan het onweren en Jänta dacht "leuk spelen" ook met oud en nieuw had geen 1 pup er "last" van

mariaa schreef:Ik denk dat angstig/onzeker gedrag wel in aanleg aanwezig is.
Of ze daadwerkelijk ergens bang voor worden zal te maken hebben met een gebeurtenis wat dan een soort trauma wordt.

dat is hier de reden dat rak en tom bang zijn voor vuurwerk, doordat er rotjes naar ze toe
zijn gegooid. maar voor onweer waren ze echt nooit bang, rak ging zelfs nog voor de raam
zitten kijken wat het was. maar sinds dit jaar zeg ma, is ie zelfs voor onweer bang.
dus bij hem heb ik echt het gevoel dat het komt door de ouderdom.

Maylala schreef:Het kan natuurlijk ook gewoon met een enge ervaring te maken hebben. Zo kan een hond jarenlang niet bang geweest zijn voor vuurwerk, maar nadat een idioot een rotje naar 'm gooit heel bang worden voor knallen de rest van z'n leven. Om maar een voorbeeld te noemen.

Zo is het hier denk ik gegaan. Saar is nooit bang geweest voor onweer, maar ze wordt er nu erg onrustig van. Dat is begonnen toen we 5 maanden oude Sjaakmans te logeren hadden (die is van de dochter van de buren). Het contact met de buren was toen ook intenser natuurlijk, en toen ze een dag alleen waren - en ik de buitendeur open had laten staan - is Saar met haar babies in het gelid 'hulp' gaan zoeken bij de buren. Die zijn meegelopen onze keuken in, zijn daar een tijdje blijven zitten en hebben een uur later de buitendeur weer dichtgeschoven.

Toen vorige week zo'n hoosbui overkwam - en ik wederom de buitendeur openhad, en ik druk dingen aan het regelen was voor mijn vaders begrafenis in de stad - kwam ik thuis en was ze ook helemaal doorweekt. Heeft dus weer geprobeerd 'hulp' te zoeken en voor het hekje richting buren gelegen.
Het is bij haar duidelijk geen angst hoor, maar onrust. De hele roedel moet veilig binnen zijn. Gisteren vond ze het dus ook helemaal niets dat Pieter steeds naar buiten ging. Ging hem ook steeds maar weer halen met een knuffel in haar bek.

Dat zou ze dus niet gedaan hebben toen ze net 1 jaar was, dat is gewoon het verzorgende en eigenlijk pas sinds Sjaak hier 5 weken was enorm versterkt. Toen had ze 2 babies waar zij zich verantwoordelijk voor voelde (denk ik )

Nanna schreef:Volgens mij heeft het te maken met gevoeligheid voor geluid (ofcourse).
En sommige rassen hebben dat sterker dan andere. Collie-achtigen zijn er bijvoorbeeld berucht om.

Ik pak deze er even uit. Ja dat collie-achtige gevoelig op geluid zijn beaam ik zeker. Maar ze zijn ook snel gewoon zenuwachtig en ze zijn zeer gevoelig op de reactie van de baas. Een kleine uiting van medelijden pikken ze meteen op en ze hebben de gaven om er dan mee aan de haal te gaan. Natuurlijk verschillende collies gehad, waarvan 1 behoorlijk bang voor onweer was, maar die in de loop der jaren dat wij haar hadden eigenlijk wel steeds rustiger daarop kon reageren (geloof niet dat we ooit zo ver zijn gekomen dat ze niet meer reageerd in de 7 jaar dat we haar nog gehad hebben, ze was al 9 toen we haar kregen). Ik denk ook dat de mensen die ik gemiddeld met een collie zie, snel overbezorgd zijn en dat dat dus ook een hele grote rol speelt.

De huidige collie die hier in opvang zit, reageerde in begin ook even. Keek naar ons, liep even onrustig heen en weer, maar omdat we geen bevestiging gaven aan haar reactie heeft ze zich snel neergelegd. (als ze te lang was blijven ijsberen had ik haar verplicht die rust te vinden door haar te laten liggen. Geld overigens ook voor border Kay. Schrok van een harde klap, keek ons aan en ging weer verder slapen.

Mijn hele leven al honden gehad en nog nooit een hond gehad die bang was voor onweer/vuurwerk.

Mijn sint bernard is een heel ander verhaal inmiddels bijna 6 jaar en reageerd ontzettend op onweer/vuurwerk.Een maand terug ben ik met hem naar een hondenschool gegaan omdat ik wilde weten hoe erg die angst is van hem. Na een aantal testen bleek dat hij niet bang was maar alleen zeer gestrest en zeer gevoelig voor geluid.

Met onweer/vuurwerk blijven we wel bij hem in de buurt maar we negeren hem kompleet. Hij hijgt dan ontzettend maar gaat wel ergens dicht bij ons in de buurt liggen. Voorheen kroop hij letterlijk bij ons op schoot maar dat doet hij inmiddels niet meer,onze training begint langzaam iets resultaat te krijgen

Ik vind het een verschrikkelijk iets een hond die bang is voor onweer/vuurwerk.

Gr,Zonta

Combinatie van alles, denk ik.
De ene hond is wat onzekerder, gevoeliger wellicht ook voor geluidjes en natuurlijk kan een bepaalde gebeurtenis hiervoor ook zorgen.

Kaya is nooit ergens bang voor geweest, niet voor harde knallen, niet voor onweer of wat dan ook. Puchu is in aanleg iets onzekerder en er hoeft maar even iets te gebeuren of hij zou er wel bang voor worden. Zo knalde 2 jaar geleden met oudjaar net een enorme tig-duizend knaller af in een tunnel toen wij net de tunnel over liepen. We stonden te schudden op onze benen en ik schrok ook een fractie van een seconde op dat moment van die enorm knal en beving. En dan moet je uitkijken, want dan is bij Puchu een bronnetje aangeboord.
Gelukkig hebben we het bij Puchu nog weer recht kunnen zetten, maar bv met het onweer afgelopen dinsdag zie ik wel verschil tussen beide honden: Bij Kaya merk ik totaal niks anders in haar gedrag, die zou ook totaal op haar gemak buiten lopen tussen onweer of zelfs vuurwerk. Puchu begint wat te 'trutten', zoekt me meer op of gaat juist afgezonderd in de gang liggen (plekje waar hij heen gaat als het hem allemaal niet zint). Angst zou ik het zeker niet willen noemen, maar wel een bepaalde onrust en ik denk dat als dat er inzit, het wel door bepaalde gebeurtenissen of wellicht niet de juiste reactie van de baas, het kan uitgroeien tot angst.