Ik woon in Leiden, dus mensen praten hier zo
Deze man, een nooit uit de kast gekomen 50-plusser in Tommy Hilfinger-trui met bootschoentjes, liet zijn 2 kleine kuthondjes, die hem overigens totaal niet misstonden, altijd uit in dat park. Vaak hoorde ik hem al van verre staan praten. "Juh, ze motte da amaal maarrr zien te regele in die rrrregerrrring don, juh!"
Op dagen dat ik echt op zoek was naar redenen om te glimlachen, hoopte ik altijd extra dat hij er was. Ik hoefde alleen: "Hoi, alles goed?" te zeggen om hem 'aan' te zetten. Hij kon zich druk maken om vanalles. Heerlijk. Maar het mooiste was dat er bijna nooit echt een clue aan zijn verhaal zat. Dan stond hij daar, met zijn handen in zijn zij het park rond te kijken alsof hij de beheerder was en daadwerkelijk een taak stond uit te voeren, om zich heen kijkend, naar zijn hondjes kijkend, zijn mening over van alles en nog wat te verkondigen.
Dan knikte hij naar het bruin-witte hondje en begon. "Die? oooh... die? Ete..? ooohh... Ik zeg tege me vrrrouw ik zeg ooooohh, zeg ik, ik zeg, hebze don no niet gegete don? Zeg ze ja, zeg ik ja, zeg ze, ja zeg ze, nou, zoujje nie zegge als je naarrrr da beessie kek.. Ete, die?? ooohhh...? Kompik vandeweek kompik thuis, leg de hele terrringzooi doorrr me huis. Plantebakke alles, ik zeg oooh... Hoef ik alleen de krrrrant te pakke, gase onderrr tafel zitte... Zeg ik, wat denkiederrrvan, nou dan weeze tal."
Nu was er een nieuw project in het park in Leiden. Het zou totaal vernieuwd worden ten behoeve van wandelaars, hondenbezitters en kinderen. Mooi plan. Er werd een speelhoek aangelegd, er werden speels boomstammen neergelegd, er kwamen marmeren bankjes en er was een veldje dat als 'ligweide' door moest gaan. Een deel van het park beschut door bomen.
Die dagen daarvoor had het flink geregend. Het park was flink nat, er lag al dagen een grote plas die maar niet wegtrok op het stuk gras dat dus als 'ligweide' werd beschouwd. Mijn idool: "Moejje nou toch keke wa n terringzootje ze derrvan gemaak hebbuh don. Paar verrrrotte dooie bome neergelege, de ziekte zitte derrrin, hoorr. Met da paadje met een krrrronkeltje derrrin, ik loopt godverrrrredomme al genoeg! En dot don, da moerrrrras, die grrrrrote blubberrterrringzooi daarro in da grrrras, weetje hoe ze dat noeme? De (met sjiek, doch leids accent) "legweide!" Ga jij daarrrr legge? In die terrringbaggerrrr?? Nou ikke niet. Daarrr laat je je hond no nie eens doorrr lopuh toch, ga je toch nie legge don?! Die rrregerrrring hebbet allemaal nie op een rrrrijtje, da zegik je, meissie. Maarrrjaa, we gaan maarrr weerrres naarrr t vrrrouwtje. He, gaan we naarrr het vrrrrouwtje, keke wattie op tafel heb gezet voorrr een prrrrakkie."
In de buurt waar ik nu woon, praten ze niet zo.
Ik mis hem
Ik houd wel van al die accenten en dialecten.
Amsterdams is ook helemaal niks 
Hier in Drenthe kunnen ze mijn Haags ook meestal erg waarderen. Ik probeer toch zo veel mogelijk ABN te praten, maar het blijft er altijd doorheen komen. Collega's vinden het altijd leuk als ik het extra dik aanzet 
