Het HondenForum

heb ik heimwee naar mijn vorige honden, Darko en Joris.
Bij het bekijken van oude foto's of zoiets.
Niet dat ik zit te snotteren hoor, het is meer zo'n gevoel van ...àch , beetje weemoedig eigenlijk

Hebben jullie dat ook weleens?

Ja heel erg zelfs, ik mis ze vreselijk en krijg echt tranen als ik met name aan Calsey en Lila denk. Ze zijn zo jong en op zo'n rotmanier overleden dat ik daar denk ik nooit mee kan leren leven

Ja ik heb dat ook weleens ,een soort van heimwee en toch ook een bepaald verlangen naar.
Soms vraag ik me ook af van de jong ontvallen honden hoe ze zouden zijn geweest op oude leeftijd.

je houdt wel van 1 bepaald type hond he...

Ik heb het nu zeker wel met mijn eerste eigen hond Spike.
Heb hem toen moeten herplaatsen omdat we hem destijds niet het leven konden geven waar hij zich het beste bij had gevoeld.

Pluisje lijkt enorm veel op hem qua uiterlijk en als ik dan van zijn baasjes hoor dat arme ouwe Spike (nu 7) echt wel af aan het taaien is, grootste deel van de dag slaapt en niet meer ver loopt steekt dat wel ja.

De kans is groot dat ik hem nooit meer zie en dat is behoorlijk naar.
Hoop dat hij nog lekker door kan sloffen tot volgend jaar, dan kan ik met mijn gespuis bij hem op bezoek.
Zou toch mooi zijn om wat foto's van ze samen te hebben.

nee, dat heb ik niet.
ik denk met veel plezier aan ze terug, dat is alles.

O ja! Zeker wel! Vaak met heel veel liefde en een lach!
Maar soms zou ik haar nog 1x zo graag willen knuffelen...

tekkel schreef:nee, dat heb ik niet.
ik denk met veel plezier aan ze terug, dat is alles.

Dit dus.

Nou heb ik er nog niet veel mee te maken gehad. Alleen Kelly mijn eerste Pinscher is overleden.
Mijn huidige Pinschers hebben geloof ik het eeuwige leven.

Demi schreef:Ja heel erg zelfs, ik mis ze vreselijk en krijg echt tranen als ik met name aan Calsey en Lila denk. Ze zijn zo jong en op zo'n rotmanier overleden dat ik daar denk ik nooit mee kan leren leven

Nanna schreef:Maar niet van "o gottegottegot, waren ze maar weer terug".

Nee, heb ik ook niet hoor, geen drama verder

dagmar88 schreef:je houdt wel van 1 bepaald type hond he...

tekkel schreef:ik denk met veel plezier aan ze terug

Oh, maar dat doe ik ook hoor

Ja hoor, ik heb 't ook!
De duitse herder waarmee ik opgegroeid ben blijft me lief...

Gelukkig vergelijk ik nooit m'n huidige hond met de herder.(dat lijkt me wél heel vervelend en ook niet eerlijk)

Ja heel herkenbaar soms heb ik wel zo'n weemoed aanval. Vooral naar mn franse bul maar dat was ook een hele speciale hond. En op een hele nare manier gegaan. Daar kan ik me nog steeds niet echt bij neerleggen.

Ja, dat herken ik wel. Overigens niet alleen bij honden van vroeger maar eigenlijk bij al het dierbare van 'vroeger', van wat eens was en niet meer is.
Maar ik ben dan ook een wel een beetje een weemoedig type (dat zal wel bij mijn Russische voorvaderen vandaan komen... ).

Af en toe zoek ik een foto in mn photobucket en kom dan foto's van James tegen.. dan komen de tranen wel ff. Maar ik vind het wel goed zo.. ik kan eindelijk weer normaal met mijn honden op pad. Maar ik mis hem wel.

ik heb het ook nog wel eens, mijn vorige hond was op een rottige manier overleden het was mijn eerste hondje gekregen voor mijn 6e verjaardag. Een heel ander ras dan ik nu heb maar ik blijf ook wel merken dat ik een zwak voor engelse cockers blijf houden juist door de indruk die hij heeft achtergelaten.
Ik denk terug met een lach en een traan en vraag me wel eens af of hij het ook zo goed in de hondensport had gedaan, wat ik overigens wel denk.
Ik ben gek op Escha en ze betekend veel voor mij en zo deed Snoopy dat toen der tijd ook voor mij. Ze laten allemaal voetafdrukken achter in het leven en ik ben blij dat ik ze heb mogen/mag bezitten.

Rami schreef:Ja, dat herken ik wel. Overigens niet alleen bij honden van vroeger maar eigenlijk bij al het dierbare van 'vroeger', van wat eens was en niet meer is.
Maar ik ben dan ook een wel een beetje een weemoedig type (dat zal wel bij mijn Russische voorvaderen vandaan komen... ).

Hetzelfde hier, en ik heb voor zover ik weet geen russisch bloed

fleurie schreef:

Rami schreef:Ja, dat herken ik wel. Overigens niet alleen bij honden van vroeger maar eigenlijk bij al het dierbare van 'vroeger', van wat eens was en niet meer is.
Maar ik ben dan ook een wel een beetje een weemoedig type (dat zal wel bij mijn Russische voorvaderen vandaan komen... ).

Hetzelfde hier, en ik heb voor zover ik weet geen russisch bloed

Misschien wel heeeeel ver weg!
Nee hoor, onzin. Mijn opa zei dat altijd tegen me als ik weer eens een aanval van melancholie had.

Inge O schreef:oh jawel hoor, dat herken ik zeer zeker. om die reden kijk ik maar zelden foto's van vroegere honden, ik blijf het moeilijk vinden, zeker met een aantal van hen.

Ik ook, de foto's van ons samen kan ik nog niet bekijken.
Ik denk nog dagelijks aan Jeda en aan de manier waarop ze gestorven is.

De foto van Yara prijkt hier op het dressoir. Soms denk ik wel aan haar, zeker als een hond iets doet wat me aan haar doet denken, maar het zijn altijd de leuke dingen die ik me herinner.

Dat heb ik ook wel heel sterk. Niet met de twee honden die van ouderdom zijn overleden, daar denk ik echt met goede gevoelens en 'het is goed zo' aan terug, maar wel aan mijn twee honden die te vroeg en op een nare manier zijn gegaan. Dat vind ik heel moeilijk om te accepteren en hun wil ik regelmatig graag weer even 'terug'. He, ik was nog niet klaar met die monsters! Tja, het verandert er niet van, maar ik vind het ook niet erg dat ze nog zo leven in mijn hoofd en hart.

Herkenbaar ..... vooral als ik terugdenk aan haar laatste half jaar, dat we zo ontzettend op het verkeerde been zijn gezet door haar schildklierafwijking en ze later kanker bleek te hebben waardoor ze maar niet opknapte. Dan denk ik wel eens "meisje als ik dat had geweten had ik je nog eerder laten gaan".
Maar de leuke, lieve en bijzondere momenten doen me wel eens met weemoed terugdenken ondanks dat ik mega blij ben met mijn huidige hond.

Ja dat heb ik ook,vooral heel vaak denk ik aan Tarzan ,daar ben ik toch een groot deel mee opgegroeit .
Vrijdag trouwde ik die zondag is hij ingeslapen hij kon echt niet meer.
Mijn grote lieve lobes.
2van de pekinezen heb ik dat eigenlijk niet zo mooi die waren een beetje zaai en op mijn moeder gericht.
De andere twee waren wel leuk vooral die gekke streken komen vaak omhoog.
Mijn Jacky mijn eerste echte eigen hond die mis ik ook nog steeds.
Maar de andere dieren komen ook geregeld voorbij
Ze hebben allemaal deel uitgemaakt van mijn leven en ik hield van allemaal op weer een andere manier

Ik kan nog steeds janken bij foto´s en filmpjes van mijn Simba. Ik had echt zo een speciale band met hem en hij overleed plotseling een week voordat hij anderhalf jaar zou worden. Dat is nu bijna een jaar geleden en ik mis hem echt nog elke dag. Ik heb al een behoorlijk aantal honden gehad voordat ik Simba kreeg, en nu heb ik er ook nog 3, maar op de een of andere manier was hij gewoon mijn mannetje. Ikj baal er ook vreselijk van dat ik nooit zal weten hoe hij eruit zou zien als ie volwassen was (of hoe zijn kinderen eruit zouden zien).

Cratos word hier nog dagelijks gemist..
Het was zo'n fijne hond en hij was nog maar zo jong

Ja Tyson mis ik heel erg. Hij is 4 jaar geleden overleden maar ik denk nog elke dag aan hem. Het kan er ook best mee te maken hebben dat het allemaal op een nare manier is gegaan. Ik kan mij voorstellen dat je er meer vrede mee hebt wanneer een hond overlijd na een lang gelukkig leven. Een jonge fysiek gezonde hond in laten slapen hakt er flink in.

Soms wou ik dat troyca wat meer Loony was, maar voor de rest ben ik loony nog niet vergeten, maar zou ik haar op een of ander reden oeten terug kunnen krijgen, bedank ik ervoor hoeveel ik ook van die hond gehouden heb.

Onze vorige hond, mocht maar 4 jaar worden. Hem mis ik nog regelmatig.
Was een herder x rottweiler, wat een geweldige lieve sociale hond was dat..

Ja, dat heb ik nu veel meer als +- zo'n 13 jaar geleden.Denk dat het komt dat ik/je ouder wordt.Soms, ik ben een voetbalfan, dan krijg ik zo'n weemoedig gevoel als ik zo'n stadion vol mensen EEN met elkaar zie zijn.Meestal dan toch.Dan denk ik waarom kan het niet altijd zo zijn.Geen geziek of gezeik meer.

Bij ons/mij hangen wat grote portretten aan de muur van mijn laatste 2 goldens.Van de eerdere labs heb ik niet veel foto matriaal.Als ik er dan naar kijk, ook naar Rover die al een hele poos niet meer leeft dan krijg ik nog steeds zo'n raar gevoel van binnen.Dat ongrijpbare.Ik weet me nog heel veel dingentjes voor de geest te halen die ik toen deed met mijn vriendjes.B.v. Rover(tje ) s'avonds verstoppertje spelen, verschuilen achter de heg en dan zachtjes fluiten.Nog steeds hoor ik dan dat kadan kadan kadan van de poten die mij aan het zoeken waren.En nog altijd zie ik dan die blije kop als hij me gevonden had.En dan weer stiekum verstoppen achter de volgende heg.Of die keer dat er een Herder met een rotgeweld naar me toe kwam spurten en Rover 2 keer zo groot werd en zijn tanden liet zien.Of dat voor mij te beschermen was weet ik niet.Maar was fascinerend om te zien omdat ik niet gedacht had dat hij dat zou doen.

Boyke is nog veels te vers, als ik daaraan denk schieten de tranen weer in mijn ogen.Ook al kon het niet meer, kon het niet anders.Maar toch.Ik heb er ook niet zo'n probleem mee om dat te laten zien.Het geeft gewoon aan dat je/jullie goed voor je dier bent geweest.Ik vind mijn troost ook een beetje in het posten hier, in de leuke foto's van andere forummers, en de fijne reacties in de " in memoriam " topic.En daar lees je dan ook dat er ook nog dieren zijn die te jong onverwachts uit het leven worden gegrepen.

Als ik terug kijk dan denk ik dat elke volgende hond wel iets van de vorige in zich had, tenminste kwa opvoeding.Ik hield/hou wel van af en toe ( als het kan ) dat eigenzinnige in een dier.

Tja, ik kan dat niet, in enkele zinnen iets uitleggen