Het HondenForum

Ik vind het eigenlijk wel logisch. Je bent het zo gewend om een bepaald ras te zien.
Als je iets vaker ziet dan ga je details zien, bewust en onbewust, je kijkt verder dan alleen de grote dingen.
Net als dat fokkers in een eigen gefokt nest, bij een ras als bv de tatra, alle pupjes er op een gegeven moment feilloos uithaalt.

Zelfde als met mensenrassen(raar en vervelend woord eigenlijk) het is je cultuur die je gewend bent, de mensen die je gewend bent. Het wordt letterlijk met de paplepel ingegoten.

Maar ook bijvoorbeeld met je werk, doordat je op een bepaalde manier ergens naar kijkt, zie je veel meer dan andere.

Jij kent Attackje door en door, je kent alle kleine trekjes in haar gezicht, dan kun je die kleine details ook bij andere herkennen

edit: zelfde eigenlijk als het 'lezen' van je hond, je kan aan kleine dingen in zijn of haar houding zien hoe hij of zij gaat reageren. Je 'kent' de 'gebruiksaanwijzing' van haver tot gort

Interessant onderwerp Inge. Volgens mij heb je zoveel van die kleine details opgeslagen waar je jezelf natuurlijk niet meer van bewust bent en van bewust kan zijn.
Ik zat pas een hele lading foto's te kijken van een jongehondendag van de Cardigans. En bij enkele honden zag ik gewoon dat het "familie van" was. Ik heb het niet kunnen verifiëren, stonden geen namen bij en had geen catalogus. Oogstand, oorstand, uitdrukking in het gezicht. Ik ben me er niet bewust van dus ik weet het niet.

Jaren geleden waren we eens op een show, langs de Boxerring en toen viel mijn oog op een teefje. Gauw kijken in de catalogus, ze kwam bij dezelfde fokker vandaan als onze herplaats Boxer.
Er was iets.

Inge O schreef:ja, heb je helemaal gelijk in hoor maar ik vraag me dus juist af wat voor soort kleine details hersenen dus al opslaan als 'standaard' binnen je ras en waarom ze die niet kunnen opslaan als je een 'vreemde kop' ziet.

ik vind het erg leuk hoor om over dit soort dingen ook na te denken. zowiezo de werking van de hersenen op dit soort gebieden.

Ik denk dat het ook met een bepaalde emotie/voorkeur te maken heeft.
Want je slaat het denk ik niet zozeer op van het ras, maar wel van de mensen en dieren om je heen, waar je een band mee hebt. En die horen bij een ras. Met je eigen (mensen)ras helemaal natuurlijk want daar kan je jezelf mee identificeren.
Zelfde als dat wij hier heel direct zijn en als je naar andere (verre) landen dat als een aanval of boosheid kunnen aanzien.
Zelf hebben we dat niet eens door, het is zooooo gewoon voor ons, dat we er niet bij stil staan dat het zo is.
De details van attackje zijn zoooo gewoon voor jou, dat ze je niet eens meer opvallen, je ziet het pas als je het bij een andere, voor jou vreemde hond ziet. Zal een stuk conditionering zijn.

Zo slaap ik bijvoorbeeld heeeeel vast, maar als er iets is met Bo, hoeft hij er niet voor te blaffen, hij hoeft enkel naast mijn bed te gaan staan en ik wordt wakker. In mn onderbewustzijn ben ik er dus toch alert op. normaal als bo door het huis loopt dan is het tippel tippel plof. Op het moment dat er wat is, volgt er geen plof na het getippel. daar wordt ik wakker van. Terwijl ik van een brandalarm of aardbeving niet wakker wordt

Inge O schreef:ja, heb je helemaal gelijk in hoor maar ik vraag me dus juist af wat voor soort kleine details hersenen dus al opslaan als 'standaard' binnen je ras en waarom ze die niet kunnen opslaan als je een 'vreemde kop' ziet.

Er is ooit een proef gedaan met baby's en daar uit bleek dus dat er zich voor de geboorte/op zeer jonge leeftijd al herkennings connecties hebben gevormd in de hersenen waarvan een groot gedeelte later afsterft omdat het niet gebruikt wordt.
Zo konden kindjes van een paar maanden oud onderscheid maken tussen chimpansees.
Verschillende foto's van dezelfde chimp waren al snel niet meer interessant, waar foto's van steeds een ander chimp gezicht wel bleven boeien.
Oudere kinderen konden dat onderscheid niet meer maken en de gemiddelde volwassene ook niet.

Jij hebt dus met de tijd door persoonlijke voorkeur connecties gelegd die een ander niet heeft. Een soort snelweggetjes in plaats van het karrenspoor waar ik het op hovawart gebied mee moet doen

Groei jij als chinees kind op in een blank adoptie gezin dan lijken later toch alle chinezen op elkaar, omdat die connecties niet zijn onderhouden en uiteindelijk afgestorven.

Ja, dat is mij ook al vaker opgevallen. Ik heb alleen wel aan mezelf gemerkt dat ik er maar weinig voor hoef te doen ook binnen rassen die ik niet goed ken, snel individuele verschillen te zien. De honden van de Huppelhoeve hebben een bepaalde blik die je minder terug ziet bij andere Hovawarts bijvoorbeeld. Iets rondere ogen o.i.d.? Ik weet het niet precies. Waar ik het wel echt lastig begin te vinden is bij honden met haar in het gezicht, zoals de Briard of de Schapendoes. Bij mensen vind ik dat dan weer een stuk moeilijker, maar ook daar ben ik niet slecht in.

Ik weet niet precies hoe het werkt, maar het is wel heel boeiend om daar over na te denken. Interessant topic.

Inge O schreef:ja, heb je helemaal gelijk in hoor maar ik vraag me dus juist af wat voor soort kleine details hersenen dus al opslaan als 'standaard' binnen je ras en waarom ze die niet kunnen opslaan als je een 'vreemde kop' ziet.

Omdat je juist die types 24 op 24 om je heen hebt en die "vreemde koppen" niet?
Ik denk dat vertrouwdheid met een bepaalde gelaatsuitdrukking mee werkt om iets te herkennen.

Ik herken Ita's (half)broetjes en zusjes uit de eerste twee nesten van haar moeder bijna zonder er bij na te denken.
Het laatste nest is nu nog pup dus dat duurt even denk ik
Ik had hetzelfde bij veel familieleden van mijn teckels.
En ook bij de honden van een vriendin van mij, ook bij de pups uit de nesten die zij heeft gefokt.

Als je echt verder wilt kijken dan moet je je richten op de modellen van het zenuwstelsel, archi paleo en neo niveau.
Is ook zeer interessante materie wat delen ook kan verklaren

Ik ben nu in 'we zijn ons brein' van Dick Swaab bezig.
Ik denk dat jij het als wetenschapper ook erg interessant vindt.
Kort gezegd komt het er geloof ik op neer dat we vreemd en eigen op verschillende plekken in de hersenen opslaan.

recensie
Edit: Die recensie is ook geschreven door een Miranda, maar dan wel een andere

Interessant dit!

Er schijn een aandoening te zijn waarbij mensen geen mensen kunnen herkennen aan het gezicht. Er was een schapenherder die dit had en die kon wel feilloos al zijn schapen uit elkaar houden.

Gut, blij dat een ander het ook eens zegt. Ik heb daar al vaak eens over nagedacht en inderdaad wel eens iets gelezen (of was het een tv reportage?) over het herkennen van gezichten door babies. Het is waarschijnlijk een ingebouwd mechanisme van moeder natuur om (dieren)babies het verschil tussen familie en vreemde te leren zodat ze weten waar ze veilig zijn? Leuk onderwerp.

ZaZa schreef:Interessant dit!

Er schijn een aandoening te zijn waarbij mensen geen mensen kunnen herkennen aan het gezicht. Er was een schapenherder die dit had en die kon wel feilloos al zijn schapen uit elkaar houden.

Deze aandoening heet prosopagnosie (een subaandoening van agnosie). Een zoon van een collega heeft dit nadat hij een ernstig auto-ongeluk heeft gehad. Hij herkent mensen pas als ze iets zeggen, zelfs zijn ouders. Het gebied dat de prikkel van de oogzenuw overbrengt naar dat gedeelte van de hersens die het beeld interpreteert is beschadigd.

On-topic: ja, ik herken het wel. Ik kan van heel veel collies herleiden van welke lijnen ze afkomstig zijn en met het 'lezen' van hun uitdrukkingen heb ik ook geen probleem. Met sommige andere herderrassen trouwens ook niet, zoals duitse of belgische herders. Misschien omdat zij toch veel lijken qua uitdrukkingen/lichaamstaal.
Maar bij molosserachtige rassen of dogachtigen kan ik dat absoluut niet. Maar goed, dat kan ook aan een gebrek aan interesse van mijn kant liggen.

Is het niet vergelijkbaar met mensen? Ik heb ook vaak dat ik bijv.bij een vriendin ineens diezelfde twinkeling zie die haar broer ook heeft? Het zin vaak zulke kleine dingen maar juist bij je hond ken je al die verschillende blikken/oogopslagen en ik denk dat juist daar die familiegelijkenis in zit. Ik wee nog bij onze eerst fauve dat ik op en clubdag ook iemand tegenkwam die direct wist van welke fokker ze vandaan kwam, ik vond dat toen zo raar maar nu heb ik het zelf ook wel.

Ik herken het niet, heb ook nooit gevonden dat bv alle Chinezen op elkaar lijken
Ik lees altijd in een oogopslag een gezicht of een kop al kan ik dat net zo makkelijk uit mijn systeem wissen als mensen me verder niet boeien.
Ik probeer altijd meteen het karakter in te schatten( ook bij honden) en dan heb je automatisch houvast aan de verhoudingen ed. Al kan ik nooit zeggen of iemand nu blauwe of bruine ogen had
Bij het schilderen heb ik me daar verder in geoefend, ik sla onbewust beelden op en gebruik zelden meer een camera.

Ik zie het bij mijn rassen inderdaad ook.
Maar ook als je je langer verdiept in een ras. Het gebeurt op een gegeven moment, als je een bepaald ras vaker ziet.
Het heeft inderdaad met verdiepen te maken, daardoor ga je details opslaan, zo interpreteer ik het.
Omdat je (ik althans) gaan noteren in je hoofd welke dingen je aanspreken en welke dat minder doen.

Ik herken honden altijd wel, mensen duurt vele malen langer.
Wat zegt dat over mij?

Marjoleine schreef:Ik herken honden altijd wel, mensen duurt vele malen langer.
Wat zegt dat over mij?

*Grinnikt* Ik herken ook altijd de honden die ik tegenkom, de baasjes die erbij horen veel slechter.
En als ze de hond niet bij zich hebben is er een dikke kans dat ik ze helemaal niet herken.

Ik kan juist helemaal geen gezichten onthouden, echt rampzalig. Mensen zeggen me gedag dus ik zeg maar iets terug.
Maar ik heb dan geen idee wie het is. Alleen mensen die ik heel erg vaak zie herken ik.

Miranda schreef: *Grinnikt* Ik herken ook altijd de honden die ik tegenkom, de baasjes die erbij horen veel slechter.
En als ze de hond niet bij zich hebben is er een dikke kans dat ik ze helemaal niet herken.

Dit
Zo viel ik voor een hond en de derde maal sprak ik de eigenaar aan. Had ik die man al eerder gesproken, dat zei hij althans.
Ah. Maar als ie die hond niet bij zich heeft weet ik echt niet wie de baas is
Dus ik zei: Nouja, ik viel op de hond, niet op de baas
Gelukkig kon zijn vrouw daar ook wel om lachen

-Gaby- schreef: Ik weet niet precies hoe het werkt, maar het is wel heel boeiend om daar over na te denken. Interessant topic.

Dat vind ik ook. En ik heb het niet bij "eigen" ras. Soms zit ik er naast (en misschien ook wel niet omdat ik niet dieper in een bloedlijn duik. Maar heb zelf van bepaalde honden die ik zelf kende pupsels of nakomelingen gezien waarbij ik een hey moment had. (bouviers, mechels en dat was het dan wel weer oh ja en bij sommige duitsers)

Ik vraag me altijd af hoe mensen het verschil zien tussen bijv. 2 samojeden... Ik probeer dan het verschil te ontdekken maar ik zie het echt niet. Bij mijn eigen ras zie ik het wel..

haha een tijdje terug kwam ik een berner tegen die ik 2 jaar geleden had gezien op een wandeling ''Hey dat is Bas!'' die man keek me echt aan alsof ik lariekoek was.

Inge O schreef:

Marjoleine schreef:Ik herken honden altijd wel, mensen duurt vele malen langer.

dat heb ik ook, maar dan heb je het over het individu zélf, niet een ander individu die er op lijkt.

Dat herken ik ook.
Ik zie bijvoorbeeld in de pupfoto's van Patty dat er een is die sprekend op oma Isabel lijkt.
Exact hetzelfde hoofd.
Dat soort dingen herken ik feilloos in zowel stabijs als wetterhounen.
Ik herken de voorouders erin terug, zeg maar.

En anderen kunnen de honden zelf niet eens uit elkaar houden, laat staan de verwanten herkennen

Tsja er zijn soms mensen die reu en teef van mij niet uit elkaar kunnen houden, om het makkelijk te maken hoeven ze alleen maar van onder te checken en dan nog weten ze ze soms niet uit elkaar te houden, en zó erg lijken ze nu ook weer niet op elkaar

edit: quote mislukt maar geeft niet.

Inge O schreef: mensen kijken bv. altijd vreemd op als ik zeg dat crunch en sette niet echt op elkaar lijken, terwijl zij ze amper uit elkaar kunnen houden . tja, het zijn allebei blonde hovawarten met dezelfde kleur blond en min of meer hetzelfde bone, maar crunchje heeft het gezicht van haar vader, niet dat van sette.

Dat dus inderdaad.
Zo zijn er mensen die vinden dat Willemijn op Orpa lijkt.

Ehm.... nee.
Totaal niet zelfs. Ze is precies d'r vader, dat dus wel.
En dan zeggen ze: Maar ze heeft net zo'n zwarte kop.

Ja, dus?

op zich is het wel te verklaren waarom het ene wel en het andere niet.
Ik moet wel weer even diep graven hoe het ook alweer zat. Ik heb er college's over gehad toen ik fysiotherapie studeerde.
Het is wel heel leuk om daar weer over na te denken, ik wil het dan altijd weer weten hoe het nou zat, het hele systeem weer voor de geest halen

Jeannettebo schreef:op zich is het wel te verklaren waarom het ene wel en het andere niet.
Ik moet wel weer even diep graven hoe het ook alweer zat. Ik heb er college's over gehad toen ik fysiotherapie studeerde.
Het is wel heel leuk om daar weer over na te denken, ik wil het dan altijd weer weten hoe het nou zat, het hele systeem weer voor de geest halen

Is het niet gewoon zo dat waar we ons voor interesseren en die indruk op ons maken dat we daar gewoon veel meer karaktertrekken en uiterlijkheden in ons op nemen en ook onthouden daarom. Mens of dier maakt misschien dan niet eens zo veel verschil.
Wijzig even omdat ik me nog wat besef, er zijn mensen die ik nooit vergeet, van de kleuterschool basis en hogere school, en er zijn er die ik me echt niet meer voor de geest kan halen.
Erg lullig als zij mij wel herinneren en herkennen, en ik geen idee heb wie ze zijn, terwijl ik bij anderen wel direct het herken en de herinneringen van vroeger erbij heb, details die ze zelf niet eens meer weten bij wijze van.

ja, maar ik heb het over psycho-somatische stelsels in de hersenen die dit aansturen, dat vind ik dan weer interessant :N:

Jeannettebo schreef:ja, maar ik heb het over psycho-somatische stelsels in de hersenen die dit aansturen, dat vind ik dan weer interessant :N:

ik ben blondie jeannette... verdorie kom je met psycho-somatische stelsels aan

Het herkennen van de brein op bepaalde tekenen en reacties? Gezichtsanalyses of wat ook .. ik heb niet gegoogeld

blondie schreef:

Jeannettebo schreef:ja, maar ik heb het over psycho-somatische stelsels in de hersenen die dit aansturen, dat vind ik dan weer interessant :N:

ik ben blondie jeannette... verdorie kom je met psycho-somatische stelsels aan

Het herkennen van de brein op bepaalde tekenen en reacties? Gezichtsanalyses of wat ook .. ik heb niet gegoogeld

het heeft met bepaalde niveau's te maken in de hersenen, ieder niveau heeft zijn eigen functie. de eerste zorgt bijvoorbeeld voor de basisreflexen zoals ademen etc, reflexen om te overleven. Dit niveau hebben zelfs vissen,
Niet alle diersoorten hebben alle drie de niveaus.

http://www.stichtingiton.nl/boeken/text_14.pdf" onclick="window.open(this.href);return false;

http://www.ankvanessen.nl/SupportiveNar ... n_1509.pdf" onclick="window.open(this.href);return false;

maar ik zal jullie er niet verder mee lastig vallen :N:

dagmar88 schreef:

Inge O schreef:ja, heb je helemaal gelijk in hoor maar ik vraag me dus juist af wat voor soort kleine details hersenen dus al opslaan als 'standaard' binnen je ras en waarom ze die niet kunnen opslaan als je een 'vreemde kop' ziet.

Er is ooit een proef gedaan met baby's en daar uit bleek dus dat er zich voor de geboorte/op zeer jonge leeftijd al herkennings connecties hebben gevormd in de hersenen waarvan een groot gedeelte later afsterft omdat het niet gebruikt wordt.
Zo konden kindjes van een paar maanden oud onderscheid maken tussen chimpansees.
Verschillende foto's van dezelfde chimp waren al snel niet meer interessant, waar foto's van steeds een ander chimp gezicht wel bleven boeien.
Oudere kinderen konden dat onderscheid niet meer maken en de gemiddelde volwassene ook niet.

Jij hebt dus met de tijd door persoonlijke voorkeur connecties gelegd die een ander niet heeft. Een soort snelweggetjes in plaats van het karrenspoor waar ik het op hovawart gebied mee moet doen

Groei jij als chinees kind op in een blank adoptie gezin dan lijken later toch alle chinezen op elkaar, omdat die connecties niet zijn onderhouden en uiteindelijk afgestorven.

Die onderzoeken ken ik en die verklaren inderdaad dat we wel verschillen zien tussen mensen van onze eigen cultuur en niet die tussen mensen van een andere cultuur. Zo kunnen we ook geen klanken onderscheiden die niet in onze moedertaal voorkomen. Maar dit heeft wel te maken met een kritische periode waarin je hersenen nog plastisch zijn. Zo is het na een bepaalde leeftijd ook veel moeilijker nog een andere taal te leren zoals je je moedertaal kent.
Maar dat verklaart dus niet hoe het werkt met het zien van verschillen en overeenkomsten bij honden van je eigen ras die je niet ziet bij een ander ras.

Belle schreef:

dagmar88 schreef:

Inge O schreef:ja, heb je helemaal gelijk in hoor maar ik vraag me dus juist af wat voor soort kleine details hersenen dus al opslaan als 'standaard' binnen je ras en waarom ze die niet kunnen opslaan als je een 'vreemde kop' ziet.

Er is ooit een proef gedaan met baby's en daar uit bleek dus dat er zich voor de geboorte/op zeer jonge leeftijd al herkennings connecties hebben gevormd in de hersenen waarvan een groot gedeelte later afsterft omdat het niet gebruikt wordt.
Zo konden kindjes van een paar maanden oud onderscheid maken tussen chimpansees.
Verschillende foto's van dezelfde chimp waren al snel niet meer interessant, waar foto's van steeds een ander chimp gezicht wel bleven boeien.
Oudere kinderen konden dat onderscheid niet meer maken en de gemiddelde volwassene ook niet.

Jij hebt dus met de tijd door persoonlijke voorkeur connecties gelegd die een ander niet heeft. Een soort snelweggetjes in plaats van het karrenspoor waar ik het op hovawart gebied mee moet doen

Groei jij als chinees kind op in een blank adoptie gezin dan lijken later toch alle chinezen op elkaar, omdat die connecties niet zijn onderhouden en uiteindelijk afgestorven.

Die onderzoeken ken ik en die verklaren inderdaad dat we wel verschillen zien tussen mensen van onze eigen cultuur en niet die tussen mensen van een andere cultuur. Zo kunnen we ook geen klanken onderscheiden die niet in onze moedertaal voorkomen. Maar dit heeft wel te maken met een kritische periode waarin je hersenen nog plastisch zijn. Zo is het na een bepaalde leeftijd ook veel moeilijker nog een andere taal te leren zoals je je moedertaal kent.
Maar dat verklaart dus niet hoe het werkt met het zien van verschillen en overeenkomsten bij honden van je eigen ras die je niet ziet bij een ander ras.

volgens mij komt daar een stuk emotie om de hoek kijken, emotie die je hebt met je eigen ras en niet met een ander ras.
De connectie tussen emotie en herkenning heeft te maken met wat ik eerder aanhaalde

Jeannettebo schreef: Er is ooit een proef gedaan met baby's en daar uit bleek dus dat er zich voor de geboorte/op zeer jonge leeftijd al herkennings connecties hebben gevormd in de hersenen waarvan een groot gedeelte later afsterft omdat het niet gebruikt wordt.
Zo konden kindjes van een paar maanden oud onderscheid maken tussen chimpansees.
Verschillende foto's van dezelfde chimp waren al snel niet meer interessant, waar foto's van steeds een ander chimp gezicht wel bleven boeien.
Oudere kinderen konden dat onderscheid niet meer maken en de gemiddelde volwassene ook niet.

Hier een filmpje over dergelijk onderzoek:http://www.youtube.com/watch?v=8J-JflThHks