Het HondenForum

Ik heb een oude spaanse galgo dame, heb haar 9 jaar geleden geadopteerd via de greyhoundrescue. Ze moet zeker al 13 of 14 jaar zijn, precies weten doe ik het niet. Eind 2009 dacht ik dat we haar zouden verliezen, ze kon niet eens meer gaan staan, ze viel zo om. Ik heb toen allerlei onderzoeken laten doen o.a. bloedonderzoek in het lab. en heeft daar nog een tijd aan het infuus gelegen om uitdroging te voorkomen. Eigenlijk is er nooit iets definitiefs uit gekomen. Ze heeft zich daar redelijk van hersteld. Ik denk zelf achteraf dat ze een tia of herseninfarctje moet hebben gehad. Haar coordinatie is nooit meer helemaal goed geworden. En volgens mij wordt ze gewoon wat dement. Soms lijkt het of ze blokkeert. stopt ze met wat ze aan het doen was, staat voor zich uit te staren en gaat daarna weer verder of terug haar mand in. De laatste maanden heeft ze ook steeds vaker ongelukjes. d.w.z. ze poept in huis. De drollen liggen soms zo achter haar zonder dat ze het in de gaten heeft. Of ze staat in de keuken, kijkt je aan en ze rollen haar zo er achter uit. Afgelopen week heb ik zelfs gezien dat ze er een stuk van op at. Ook heb ik zo nu en dan een grote plas in de keuken liggen. gelukkig is dit niet dagelijks. Er gaat momenteel geen dag voorbij of ik ben aan het drollen rapen. Vandaag is de stand zelfs 4 x. Terwijl ze goed wordt uitgelaten. Als ik bezoek krijg moet ik wel ik weet niet hoe vaak kijken of er niet wat ligt, want je schaamt je toch dood als er van die grote patronen op haar kussen liggen. Heeft er nog iemand tips?? Denken jullie dat dementie hiervan de oorzaak is? Ik moet eerlijk bekennen dat ik vind dat het er zo niet gezelliger op wordt....

Dit is een heel herkenbaar verhaal. Onze Joy* heeft dit het laatste jaar van haar leven ook gehad. Gewoon terwijl ze lag te slapen of rondliep, de drollen vielen er gewoon uit. Ik heb er nooit een probleem van gemaakt, was eigenlijk wel blij dat ze het zelf niet merkte want dar zou ze heel erg gevonden hebben. Oppakken met toiletpapier en door het toilet spoelen, verder geen woorden aan vuil gemaakt.

Ook Joy* had momenten dat ze ineens stil stond, dan moest ik haar even een klein zetje geven en zeggen dat ze door moest lopen. Dan leek het alsof ze "bijkwam" en liep ze weer verder. Dit is ontstaan na haar 1e aanval GVS.

Ook viel ze vaak, soms wel 4-5x per dag. Gewoon tijdens het lopen en hup daar lag ze dan.

Met fysiotherapie hebben we het terug kunnen brengen. Ze verloor minder drollen en viel veel minder vaak. Haar reflexen aan de achterhand waren erg slecht door een blokkade in de lumbale wervels, dit was ook voor ons te voelen als een warme plek op haar rug. We kregen ook niet belastende oefeningen mee voor thuis. Zo simpel dat je haast niet gelooft dat het zou kunnen werken, maar dat deed het wel!

En het bezoek? Niet voor schamen hoor, gewoon uitleggen dat ze oud is en de controle aan het verliezen is. Als zij er problemen mee hebben, jammer dan, mijn hondje is me nog altijd meer waard dan dat.

@ Femke, dank voor je reactie. Wat was haar eerste aanval van GVS? Wat is dat?
Verder zie ik aardig wat overeenkomsten in je verhaal.

Groetjes, Sandra

GVS = Geriatrisch Vestibulair Syndroom http://www.langhaarclub.nl/geriatrischsyndroom.html

Zeker van het verliezen van drollen heb ik nooit een punt gemaakt. Zolang Joy* het nam zoals het was, deed ik dat ook.

Wat ik wel heel erg vond was dat ze een paar dagen voor haar overlijden diarree had, ik kwam thuis en ze lag er gewoon middenin te slapen. Gelukkig was dit eenmalig, maar ik vond dat heel erg hondonwaardig. Toen heb ik me met het opruimen echt groot moeten houden, in gedachten moeten houden dat het voor haar minder erg was als ik maar niet liet merken hoe zielig ik het vond voor haar.

Een vriend van ons was op een gegeven moment met ons mee op vakantie en als we door stadjes liepen dan liep mijn man met Joy* voor me, ik liep daar achter met zakjes om het "verloren waar" op te ruimen. Hij vertelde toen dat hij er respect voor had dat we het op deze manier deden? Ik vond en vind nog steeds dat we daar geen respect voor hoeven te krijgen, dat doe je gewoon voor je hond!

Bedankt voor jullie fijne reacties. Dat GVS dekt precies de lading. Mijn eigen dierenarts is hier nooit op gekomen. Dat is dan op zich nog wel vreemd.
Misschien is dat inderdaad wel de enige manier om er mee om te gaan. Opruimen en niet zeuren. Ze zal het zelf ook vreselijk vinden, misschien dat ze het daarom op at. Alsof ze het had willen verstoppen.
Ik zal proberen het voor haar zo dragelijk mogelijk te maken.
Groetjes, Sandra

van het Spechthorst schreef:Bedankt voor jullie fijne reacties. Dat GVS dekt precies de lading. Mijn eigen dierenarts is hier nooit op gekomen. Dat is dan op zich nog wel vreemd.
Misschien is dat inderdaad wel de enige manier om er mee om te gaan. Opruimen en niet zeuren. Ze zal het zelf ook vreselijk vinden, misschien dat ze het daarom op at. Alsof ze het had willen verstoppen.
Ik zal proberen het voor haar zo dragelijk mogelijk te maken.
Groetjes, Sandra

Ik denk inderdaad dat jouw hond ook GVS heeft gehad, het schijnt dat hersenbloedingen etc. erg weinig voorkomen bij honden. Overigens vond ik de aanvallen GVS (Joy* kreeg er 6 weken later weer 1) wel heel heftig om te zien. Van de 1e is ze helemaal hersteld maar van de 2e heeft ze een scheef koppie over gehouden.

Wat betreft het verliezen van de drollen, inderdaad gewoon opruimen en geen woorden aan vuil maken. Het is jammer dat het gebeurd, maar ook niet meer dan jammer toch?

Geniet nog maar lekker van je grand old lady! Ben gek op die oude grijze snoetjes, ze zijn zo heerlijk aandoenlijk. Ze moeten niets meer en mogen (bijna) alles!

Ik was net met de andere hond bij de DA, ze vroeg nog naar Senna en ik vertelde over het poep verhaal.
Ze gaf aan dat de honden het soms ook op kunnen houden omdat het gaan zitten te pijnlijk kan zijn. Op het moment dat ze zich dan ontspannen, b.v. slapen,..kunnen de drollen er dan zo maar alsnog uitrollen. Ze kon evt. proberen met pijnstilling hier wat aan te doen, waardoor Senna beter gaat poepen en het dan niet meer ongecontroleerd er uit rolt. Het klonk mij als een aannemelijk verhaal.
Dochterlief dacht het alleen voor de DA interessant is vanwege de inkomsten.
Wat denken jullie?

Ik denk dat het geen kwaad kan pijnstiller te proberen. Als het dat is, dan werkt het. Zo niet, dan niet en dan stop je er dus weer mee. Zo heel veel gaat de dierenarts daar niet aan verdienen en misschien winnen jullie er wel heel veel bij (als het dat is).

Wij hebben een Duitse Dog gehad die dit aan het eind van haar leven had.
Dat heette toen verlamming/ geen controle meer over der sluitspier, opruimen dus, maar aan het eind lag ze er midden in en vond dat vreselijk. Toen hebben we haar laten gaan, het was genoeg zo.

Herkenbaar, bij Tosca rollen de drollen er ook uit als ze blikvoer krijgt. Op vervslees (dus rauwvoer) heeft ze er geen last van.
Maar ik ruim het ook gewoon op, en zeg niets.
Ik heb er wel wat van gezegd met het binnenplassen, ze rende naar het kleed of nog erger naar de mand van de andere twee en ging er gewoon zitten te plassen waar ik bij was en de deur naar buiten al open had gedaan.
Daarna is het ook niet meer voorgekomen.

van het Spechthorst schreef:Ik was net met de andere hond bij de DA, ze vroeg nog naar Senna en ik vertelde over het poep verhaal.
Ze gaf aan dat de honden het soms ook op kunnen houden omdat het gaan zitten te pijnlijk kan zijn. Op het moment dat ze zich dan ontspannen, b.v. slapen,..kunnen de drollen er dan zo maar alsnog uitrollen. Ze kon evt. proberen met pijnstilling hier wat aan te doen, waardoor Senna beter gaat poepen en het dan niet meer ongecontroleerd er uit rolt. Het klonk mij als een aannemelijk verhaal.
Dochterlief dacht het alleen voor de DA interessant is vanwege de inkomsten.
Wat denken jullie?

Het zou kunnen. Bij Joy* hebben we hierin geen verbetering bemerkt toen we haar op pijnstillers hebben gezet.

Ik zou haar gewoon eens 10 dagen pijnstillers geven en verder varen vanuit de resultaten.

Ik zou ook een paar weekjes pijnstilling proberen, baat het niet, schaden doet het ook niet. Helpt het wel, dan zijn jullie beiden gelukkiger. De dierenarts verdiend hier amper aan dus hij heeft het beste met je voor.