Het HondenForum

Zijn er hier ook mensen die hier ervaring mee hebben? Ik zou graag willen weten wat de prognose is als een Teckel hier last van heeft?
Mijn Vader belde me vanochtend zowat huilend op dat hun Teckel haar achterlijf achter zich aan sleept als ze loopt, ze zijn er al mee naar de dierenarts geweest en daar heeft ze een inenting gehad, maar mijn Vader heeft niet het idee dat het helpt, nou moet ze er nog twee krijgen zei mijn Vader.
Mijn ouders zijn helemaal van streek is ook wel logisch want het is echt een heel leuk hondje.
Mijn Vader moest altijd lachen als mijn man zat te janken nadat onze eerste Pinscher was overleden, maar nu doet hij het zelf ook. Dit zei mijn Vader zelf hoor.

De Teckel is pas een jaar of zes.

ik heb ervaring met hernia van een teckel.. een teckel is jaren terug bij zijn vorige eigenaar geopereerd aan een hernia.. die operatie is mislukt. toen kon hij amper lopen. was incontinent.. ik heb hem nu 2 jaar bijna.. en bij mij kreeg hij weer een hernia.. ik ben toen naar dokter Aharon geweest. http://www.kreupeldier.nl" onclick="window.open(this.href);return false; en zij heeft hem 2 keer behandelt.. en hij doet het nu , naar omstandigheden , goed. kan lopen.. is zindelijk als ik er op let.. en geniet intens van dat hij niets moet.. hij is 12 jaar..
sterkte..

Dank je. Zal dat adres aan mijn ouders doorgeven.

Inderdaad een hernia kan verlamming tot gevolg geven. Waarschijnlijk heeft het hondje van je vader Dexamethason ingespoten gekregen. Zelf heb ik het meegemaakt met mijn Maltezer, complete verlamming van de achterhand door een hernia. Zij heeft ook Dexamethason ingespoten gekregen (meerdere keren) en ik ben met haar naar een fysio geweest 3 x per week en dat een paar maanden lang. Het is nu ruim 6 jaar geleden en ze loopt en rent weer, ietwat ongecontroleerd, maar ze leeft en ze loopt. Geef het de tijd en zoek een goede fysio of zoals hierboven beschreven naar kreupeldier.

Dank je, er is dus gelukkig nog hoop.

Toevallig was er net op Animalplanet bij Alameda east een Teckel die verlamd was geraakt na een val van het bed, die werd geopereerd en liep daarna weer.

Zit hier te janken er was ook een Duitse Dog van 1 jaar die rattengif op had, die heeft het niet overleefd, maar wat was dat rot om te zien zeg, die hond ging steeds huilen als hij wegzakte zo zielig. Die eigenaar had nog een pup en is toen gauw thuis gaan kijken of die niks had gegeten, na bloedonderzoek bleek dat die pup gelukkig niet vergiftigd was.

Hier ook een teckel gehad die volledig verlamd was in achterlijf door een hernia. Dokter Aharon van http://www.kreupeldier.nl" onclick="window.open(this.href);return false; heeft hem er weer bovenop geholpen. Het was een proces van een paar maanden met een paar behandelingen en volledige rust en daarna per minuut opbouwen van beweging. Oliver was ook 6 jaar toen hij de hernia kreeg.
Hij was totaal verlamd vanaf zijn middel. Kon niet meer zelf poepen en plassen. (ik moest katheteriseren thuis en ontlasting stimuleren/eruit peuteren. Hij is nu 13 jaar en nooit meer rugklachten gehad
Let wel: Olivier had ondanks volledige verlamming wel nog gevoel in achterpoten. Als er geen gevoel meer is dan is kans op herstel minimaal heb ik begrepen. Bij binnenkomst bij Aharon was dan ook het eerste wat ze deed een tang tussen teentjes van achterpoten zetten. Olivier gilde het uit, ik schrok me te pletter maar Aharon was gelijk positief.
Ik ben toendertijd door de teckelvereniging verwezen naar dokter Aharon. Ik zou je vader aanraden vandaag nog een afspraak te maken. Hoe sneller behandeld, hoe minder blijvende schade. Het is de minst intensieve behandeling (ipv een operatie ofzo) en ik heb het idee dat het toch vaak wel een positief resultaat geeft. (weet ik niet zeker hoor, ik weet niet of er echt wetenschappelijk onderzoek is geweest in vergelijk met andere behandelingsmethodes)

Edit: In eerste instantie had Oliver trouwens ook injecties gekregen en pilletjes van de DA. Cortisonen/prednison) geloof ik. Daarnaast ook pijnstillers. Hielp allemaal niks. Advies van Aharon was toen gelijk afbouwen met de prednison omdat het (vaak?) toch niet meer helpt als het niet gelijk helpt en het gevaarlijk is in combinatie met pijnstillers. En de pijnstillers zijn natuurlijk voor de hond wel zo fijn om te krijgen!

Dank je, zal het tegen mijn vader zeggen.

Mijn Maltezer Donya had helaas geen gevoel meer in haar achterbeentjes en toch is het weer redelijk goed gekomen, het herstel duurt inderdaad een paar maanden en omdat ze van de pijn (ondanks haar pijnstillers) niet wilde eten stonden we toch echt op het punt bij dag 10 om haar in te laten slapen en dezelfde dag dat we het toch echt aan het overwegen waren ging ze gelukkig weer wat eten. Haar ontlasting en urine liet ze gewoon lopen, gelukkig hoefde we dat niet te helpen. Wel was zij langharig en toen bleek dat ze aan de beterende hand was heb ik haar haar wel kort gemaakt (ben zelf trimster). Zelf heb ik ook T-Touch bij haar toegepast omdat ik merkte dat dat een goede aanvulling was op haar fysio en de fysio zag ook duidelijk elke keer het verschil.

De eerste dag dat ze moeilijk stond te kreunen met een bolle rug zijn we direct naar de d.a. geweest en ze kreeg ook valium toegediend, 's avonds merkte ik dat ze begon te zwalken op haar achterpootjes en heb gelijk de d.a. gebeld en de assistente zei dat het door de valium kwam Ik zei "heb jij ooit wel eens valium geslikt tegen de pijn"? Nee zei ze, nou ik dus wel en ik begon ook niet te zwalken (wel slap te lullen maar dat ter zijde ) joh wat was ik boos op die assistente en ik moest haar toch al niet Puntje bij paaltje was het toch echt niet de valium maar de verlamming die doorzette en de volgende dag was het echt mis. Nou ja in ieder geval hebben we haar nog en als je haar soms ziet rennen kun je je niet meer voorstellen dat ze echt vanaf haar middel verlamd is geweest. Geef al deze verhalen maar door aan je vader, dat zal hem moed geven want dat heeft hij nu nodig, ik zag het ook niet meer zitten met mijn meisje, zeker toen ze ook niet wilde eten, maar gelukkig hebben we toch doorgezet.

Ik zal het doorgeven aan mijn ouders, mijn ouders zijn echt heel erg verdrietig. Maar dat mijn vader huilde daar was ik wel heel erg verbaasd over, normaal moet hij nooit zoveel van honden hebben, nu is dit Teckeltje wel heel erg leuk moet ik zeggen, mijn vader is niet meer zo heel erg gezond en kan niet zo goed meer bukken en toen hij een keer zijn sokken niet omhoog getrokken kreeg trok die Teckel ze omhoog voor hem, toen heeft mijn vader van ontroering gehuild, maar dat hij huilt omdat hij bang is dat zijn hond dood gaat dat is echt voor het eerst.

Mijn moeder is geestelijk niet zo heel erg goed meer dus die zorg heeft mijn vader er dan ook nog bij. En ze zijn beiden over de tachtig dus dat is best zwaar.

Bedankt voor jullie antwoorden. Stel het erg op prijs.

Ik zou je inderdaad ook aanraden om naar mevrouw Aharon te gaan van kreupeldier. Zij is mega kundig en menig teckel heb ik zien opknappen die daar geweest was. Sterkte en beterschap!!

Ik heb het doorgegeven aan mijn ouders, wat ze gaan doen dat weet ik niet.

Mijn ouders hebben gisteren hun Teckel Niekie in laten slapen. Het ging alleen maar slechter met haar.
Er waren twee dierenartsen en die hadden een beetje woorden over het inslapen. Een dierenarts zei dat het hopeloos was en de andere vroeg aan mijn nichtje die mee was gegaan of mijn ouders genoeg geld op de bank hadden staan dan zouden ze naar Brussel kunnen met Niekie, maar de andere dierenarts was het er niet mee eens en zei dat het beter was om Niekie in te laten slapen.
Ik dacht dat Nieki 6 jaar was maar volgens mijn Vader maar 4 1/2 jaar.
Vind het zo zielig, had net mijn Moeder aan de telefoon en die was helemaal van streek, ze is somatisch dus ze vergeet elke keer wat ze gezegd heeft, ze heeft wel tig keer gezegd dat Niekie zo lief is, was ze ook hoor ik was niet zo Teckel liefhebber maar nu ik er een heb meegemaakt vind ik ze heel erg leuk.

Zelf heb ik eigenlijk wel een rotgevoel, de laatste keer dat ik bij mijn ouders was heb ik nog de hele tijd met Niekie zitten kroelen, ze kwam steeds bij me op schoot zitten en dat vond mijn Vader zo leuk. Ik had al gezegd dat als er wat met mijn ouders zou gebeuren ik Niekie wel wilde hebben als een van mijn zussen haar niet wilde hebben, maar dat is nu dus niet meer nodig.

Het lijkt me een goede beslissing. Als ze verlamd zijn en er treedt niet snel verbetering op, komt het meestal niet meer goed voor zover ik weet. Áls een tekkel een hernia krijgt is met meestal tussen zijn 4e en 8e jaar heb ik me ooit laten vertellen, dus dat klopt wel met het hondje van je ouders.

Rot hoor, heel veel sterkte voor jou en je ouders, en vooral je moeder

Dank je.

Ik denk ook dat het het beste is voor het hondje, maar omdat het zo'n schatje was heb ik er wel extra moeite mee.
Maar ik zou hetzelfde voor mijn honden beslissen hoor als het zover kwam.

gonnie schreef:Dank je.

Ik denk ook dat het het beste is voor het hondje, maar omdat het zo'n schatje was heb ik er wel extra moeite mee.
Maar ik zou hetzelfde voor mijn honden beslissen hoor als het zover kwam.

En zo'n dierenarts die over geld begint en 'Brussel', ik haat die mensen. Gekloot met zo'n ziek hondje, van twee ouwe mensen.....

Dat zou volgens de andere dierenarts toch al te laat zijn geweest omdat Niekie er al veel te erg aan toe was en omdat ze ook uit het niets ineens verlamd was..

Vind het wel heel erg voor mijn ouders, vooral voor mijn Moeder eigenlijk, ze hing heel erg aan Niekie en het Teckeltje was haar alles, mijn Vader wil nu geen hond meer al zou het voor mijn Moeder misschien nog wel goed zijn, heb al tegen mijn Vader gezegd dat ze anders misschien in het asiel kunnen gaan kijken voor een wat ouder hondje, maar hij wilt het echt niet meer, aan een kant misschien ook wel verstandig, want mijn Moeder is geestelijk niet meer helemaal goed en mijn Vader is lichamelijk niet meer zo goed, ze zijn al over de 80.

En als ze nog een hondje zou nemen dan komt de verzorging toch grotendeels op mijn Vader neer, en die heeft het al zwaar met het zorgen voor mijn Moeder.

oh wat erg voor je ouders.. hun maatje kwijt.. dat moet leegte geven .. huisdieren kunnen zo'n steun zijn juist voor kwetsbare mensen..
sterkte..

mariabel schreef:oh wat erg voor je ouders.. hun maatje kwijt.. dat moet leegte geven .. huisdieren kunnen zo'n steun zijn juist voor kwetsbare mensen..
sterkte..

ja, het is zeker leeg, en zolang als ik leef hebben mijn ouders al dieren en dan vooral honden gehad.
Ik weet nog dat mijn Moeder een keer vertelde dat ze van haar laatste tientje (toen ze net getrouwd waren) een hondje had gekocht en ze was als de dood dat mijn Vader kwaad op haar zou worden als hij thuis zou komen, maar hij werd niet kwaad ondanks dat ze een doodziek hondje had gekocht en het heel snel al dood is gegaan. Ze had zo medelijden met dat hondje gehad dat ze het toen maar kocht inplaats van eten voor henzelf.

Als ik vlakbij zou wonen zou het misschien nog wel kunnen een hondje voor ze dan zou ik het beestje gelijk mee kunnen nemen als ik mijn honden uitliet, maar ze wonen niet zo heel dichtbij. Tenminste niet zo dichtbij dat ik twee keer per dag die hond kan gaan halen om mee te nemen naar het bos.

Mijn Moeder is deze keer echt heel erg van streek, zo heb ik haar nog nooit meegemaakt. Ze is al sinds gisteren aan het huilen en normaal deed ze dat echt nooit. Maar dat zal haar toestand ook wel meebrengen.

Is een ouwe poes uit het asiel geen idee?

Sterkte voor jou en je familie, kan je zien hoe belangrijk zo'n hondje is
Ik dacht ook aan een kat, aaien, praten ermee etc.. maar ik kreeg mijn eigen moeder (87) er niet eens aan.
Puur hondenmens.

Had ik ook al geopperd tegenover mijn Vader maar daar heeft hij ook geen zin in. Mijn ouders zijn geloof ik niet zulke katten mensen, ze hebben ooit een keer een kat gehad een Heilige Birmaan.

Nou ja, misschien weet mijn Moeder over een poosje niet meer dat ze ooit een hondje gehad heeft.
Al denk ik niet dat ze dat vergeet want het waren echt zes poten op een buik.

Had ook geopperd om dan een vogeltje te nemen want die heeft mijn Moeder vroeger ook gehad, ze kweekte (noem je dat zo) Kanariepietjes. Was leuk hoor die kleine babyvogeltjes.

Ach wat sneu!

Een vogeltje is ook een goed idee. Mijn opa had die ook toen hij in het berzorgingstehuis zat en daar had hij zoveel plezier van. Kletsen, verzorgen, naar kijken.
1x in de week deed één van ons de kooi verschonen en het water goed verversen.

Ik lees het nu pas en zie meteen dat het niet goed afgelopen is
Allereerst heel veel sterkte, vooral voor je ouders

Ik heb hetzelfde meegemaakt met mijn vorige teckel, Mondriaan.
Hij was 9, plotseling verlamd en is dezelfde avond ingeslapen....

Nogmaals heel veel sterkte!

Het is zeker sneu.

Misschien dat ze over een poosje toch een vogeltje willen.

Ariane schreef:Ik lees het nu pas en zie meteen dat het niet goed afgelopen is
Allereerst heel veel sterkte, vooral voor je ouders

Ik heb hetzelfde meegemaakt met mijn vorige teckel, Mondriaan.
Hij was 9, plotseling verlamd en is dezelfde avond ingeslapen....

Nogmaals heel veel sterkte!

Denk dat het voor Niekie beter was geweest als ze haar ook gelijk in hadden laten slapen.

En het is voor mijn ouders echt heel erg, vooral voor mijn moeder.

Bedankt voor het medeleven van jullie allemaal.

Ach wat erg, ik was er al een beetje bang voor, bij lang niet allemaal heeft het een goed verloop. Ik vind het ook heel erg voor je vader omdat hij nog wel goed bij zinnen is en je moeder zal zoals je zelf misschien al zegt het straks misschien wel kwijt zijn dat ze een hondje hebben gehad. Wens je ouders maar sterkte van mij en voor jou ook sterkte natuurlijk

Dank je. Voor Niekie is het beter dat ze er niet meer is, volgens mijn vader werd het alleen maar erger. Nu heeft ze tenminste geen pijn meer.