Het HondenForum

Afgelopen week loop ik met Luna en mijn zus de MacDonalds in, waar het ongelooflijk druk was omdat er net een groep vakantiegangers + koffers op hun bus aan het wachten was. Ik was nog maar net binnen en ineens staat er een man op en loopt naar me toe, terwijl hij 'tessa' roept... en begint Luna te aaien. 'Ja, dat is mijn hond geweest!', zegt ie. Ik helemaal verbaasd: 'Huh, maar ze was gevonden??' Hij weer: 'Je hebt haar toch uit het asiel in Heerlen? Ja, ze was eerst bij mij en toen is ze naar andere mensen gegaan, maar die konden haar niet aan en toen is ze in het asiel terechtgekomen! Ik heb ook nog haar mannetje en een zoontje thuis zitten!'

Ik was zo verbaasd dat de enige vraag die in mij opkwam, was: 'oh, maar dan weet je ook wat voor kruising ze is?' Hij weer: 'Ja, rottweiler met labrador' en weer verder: 'wat leuk dat ik haar weer tegenkom, ze ziet er goed uit, blablabla.'

Ik stond echt helemaal perplex en kon niet veel meer uitbrengen... Nu moet ik zeggen dat dat ook voor een deel aan de drukte lag. We stond midden in het gangpad, nogal in de weg en ik stond waarschijnlijk zo verbijsterd te kijken dat er heel wat mensen mij aan het staren waren. Ik ben daarna dus maar doorgelopen om te bestellen.

Toen ik echter bij de kassa stond, kwam ik weer bij mijn positieven en schoten de vragen door mijn hoofd: Maar wat is er dan gebeurd met haar staart (is een stukje af)? En met haar tanden (ongelooflijk afgesleten en ze mist twee voortanden)? Wanneer is ze geboren/Hoe oud is ze? Hoeveel nestjes heeft ze gehad (tepels zijn best 'uitgerekt')? Waarom heb je haar weggedaan? Waarom heb je haar zelf niet opgehaald toen die mensen haar weer weg deden? Hoe kan het dat ze 'gevonden' is en er geen gegevens over haar bekend waren, terwijl jij als vorige eigenaar wist dat ze in het asiel zat? enz. enz. Toen ik me omdraaide, was de man echter al weg...

Ik kan er nu nog niet over uit dat ik zo verbijsterd was dat er geen zinnig woord uit kwam. Het is niet meer terug te draaien, maar ik had dus eigenlijk wel tientallen vragen aan hem willen stellen...

ai! da's wel stom ja!

maar ook heel begrijpelijk aangezien je dan even zo van de waps bent!

het is vooral jammer!

en nu dan voortaan elke dag posten bij de mac!

Bizar zeg!

Kan mij goed voorstellen dat je even dichtklapt.

ah joh wie weet kom je hem nog eens tegen. Heerlen is zo groot niet
Heb je wel goed onthouden hoe hij eruit zag?

Bizar! Wat jammer dat je verder nu niets weet. Bij mij zou het ook enorm jeuken om meer informatie.

Ik heb hetzelfde gehad met mijn kruising husky vroeger. Ik was vrijwilliger op een asiel, waar dit geweldige hondje met zes maanden binnenkwam als zwerver. Toen ik haar twee maanden had, zag een nieuwe vrijwilliger (joch van 16) haar en zei: Dat is Lady, dat is mijn hond!. Mij sloeg de schrik om het hart, want ik was bang dat ik mijn hond kwijt zou raken. Maar ze hadden verder niet veel interesse meer in haar. Ze is dan ook gevonden in de straat waar ze woont en ze hebben nooit bedacht in het asiel te gaan kijken of te gaan bellen, ook al was dit kind al vaker als vrijwilliger op het asiel geweest. Dom volk, maar mijn geluk dat ze haar niet terug wilden. Was moeilijk gegaan na twee maanden, maar ik was wel bang voor moeilijkheden. Ik heb ook niets gevraagd over haar achtergrond of exacte leeftijd, want ik wilde dat ze haar zo snel mogelijk zouden vergeten.

Hey, misschien moet je een contactadvertentie zetten... :lol:

corason del perro schreef:ah joh wie weet kom je hem nog eens tegen. Heerlen is zo groot niet
Heb je wel goed onthouden hoe hij eruit zag?

Nou, eerlijk gezegd, denk ik dat als ik hem zou tegenkomen, ik zo langs hem zou lopen... Als ik met Luna ben, herkent hij Luna misschien wel weer...

Nanna schreef:Herkende je hond die man?

Luna reageerde wel enthousiast, maar dat is niet heel vreemd. Luna vindt alle mensen geweldig en mensen die haar aandacht geven, zijn dan ook meteen haar vriend. ze reageert wel op de naam tessa (hebben we erna nog een paar keer uitgeprobeerd)... Ze liep erna in ieder geval weer even vrolijk met mij mee en keek niet meer om naar hem ofzo...

Misschien mag je een briefje ophangen?

O ik zou hier ook van balen hoor, maar kan me helemaal indenken dat je sprakeloos was.

Dat lijkt mij heel vreemd ik snap best dat je geen woord meer kon uitbrengen.

Briefje ophangen bij supermarkten ofzo kan best! Wel toevallig zeg!

Wat vreemd zeg...
wat balen...

DebbieZ schreef:Bizar! Wat jammer dat je verder nu niets weet. Bij mij zou het ook enorm jeuken om meer informatie.

Ik heb hetzelfde gehad met mijn kruising husky vroeger. Ik was vrijwilliger op een asiel, waar dit geweldige hondje met zes maanden binnenkwam als zwerver. Toen ik haar twee maanden had, zag een nieuwe vrijwilliger (joch van 16) haar en zei: Dat is Lady, dat is mijn hond!. Mij sloeg de schrik om het hart, want ik was bang dat ik mijn hond kwijt zou raken. Maar ze hadden verder niet veel interesse meer in haar. Ze is dan ook gevonden in de straat waar ze woont en ze hebben nooit bedacht in het asiel te gaan kijken of te gaan bellen, ook al was dit kind al vaker als vrijwilliger op het asiel geweest. Dom volk, maar mijn geluk dat ze haar niet terug wilden. Was moeilijk gegaan na twee maanden, maar ik was wel bang voor moeilijkheden. Ik heb ook niets gevraagd over haar achtergrond of exacte leeftijd, want ik wilde dat ze haar zo snel mogelijk zouden vergeten.

Hey, misschien moet je een contactadvertentie zetten... :lol:

Het kwam eigenlijk niet eens in me op dat hij haar misschien terug zou willen... Ik weet eigenlijk niet hoe dat dan in zijn werk zou gaan. Ze is inmiddels al een jaar bij mij en hij heeft nooit een poging gedaan haar te zoeken ofzo... Nou ja, aan zijn verhaal te horen, wist hij dus dat ze in het asiel zat, dus ik verwachtte niet dat hij zou zeggen: Dat is mijn hond, ik wil haar terug!

Aan de ene kant baal ik echt nog steeds, maar aan de andere kant: ook met die missende en afgesleten tanden, zonder dat stukje staart enz. enz. is ze gewoon mijn liefste, geweldigste, mooiste hond. Het hoort bij haar en zal echt niet veranderen door de achtergrond hiervan te weten! Maar toch: die nieuwsgierigheid hè!

oh dat moet inderdaad erg gek zijn geweest...hopenlijk kom je hem nog eens tegen en kan hij dan je vragen beantwoorden..
ook wel raar dat hij zo weer weg was.. ik zou dan van alles willen weten over mij oude hond...
zoals jij alles wil weten over het verleden..

Hebben wij met een eerdere hond ook gehad. Mijn vader liep langs de weg en er stopt ineens een auto. Stapt een man uit en begin van alles te vragen. Het was 12 jaar lang zijn hond geweest. Geloof wel dat we nog een tel nummer hadden gekregen maar verder niks mee gedaan. Idd heel raar.

Sjeem, dat is inderdaad bizar. Ik denk dat ik ook helemaal dicht zou klappen.

Oh dat lijkt me heel gek ja, ik snap ook best wel dat je dichtsloeg. Ik snap wel dat je wil weten hoe vanalles en nog wat komt, maar ik zou er niet teveel over piekeren, zoals je zelf zegt, ook met alle "gebreken" is ze je liefste en mooiste hond.
Beauty is in the imperfections

Nou, kan me voorstellen dat je alleen maar even zo stond te kijken.
Achteraf jammer, want natuurlijk wil je meer weten, maar wel logisch.

Wat een toeval zeg!

Dat lijkt me heel gek om mee te maken.

Ik heb wel eens zo'n situatie ongeveer andersom gehad.
Dat ik de hond van een vriend van mij zag lopen.
Hij had zijn hond af moeten staan aan de dierenbescherming, omdat hij zijn huis uit gezet werd, en ineens zie ik een tijdje later de hond lopen.
Toen riep ik hem, en hij werd helemaal blij, ik kende de hond erg goed.
Was voor die vrouw wel even raar, ze woonde een wijk naast de wijk waar de hond altijd heeft gewoond.
Dus ze kwam heel vaak mensen tegen die hem kenden.