Het HondenForum

Ik denk niet dat er op het forum veel mensen zijn die geen of een mindere klik hebben/hadden met 1 van hun honden. Toch ben ik benieuwd of er mensen zijn die dit herkennen.

Het mag denk ik geen geheim zijn dat Quasar en ik elkaar absoluut niet lagen. Zeker in het begin heb ik veel problemen met hem gehad, tot (niet door)bijten en uitvallen naar me. Na een jaartje ongeveer stabiliseerde dit, ik vond het ook wel logisch want er kwam natuurlijk een nieuw iemand in huis, hij was net 2, lastige leeftijd.
Een paar jaar ging het eigenlijk zo dat we elkaar negeerden. Ging prima maar dat is natuurlijk niet leuk.

In mei kwam Stellar in huis en nadat de ergste opwinding daarover (hele dagen spelen etc) was weggeëbt merkte ik een verandering op. Quasar trok veel meer naar mij toe, meer nog dan naar Lars.
Inmiddels is dat zover dat we (heel lullig) kunnen stellen dat die witte mij leuker vindt dan Lars, beter naar me luistert en blijer is met mijn aandacht.
Ondanks dat ik hem nog steeds niet uitlaat (ik ben hem fysiek niet meer de baas) zijn we echt 2 handen en 4 poten op 1 buik. Hij komt gezellig met me kroelen, spelen, naast me liggen, tegen me aan hangen en ik vind het allemaal prachtig.
Ik ben echt dol op die stomme hond

Nou ja, nu ik doorheb dat het geen tijdelijk iets is wilde ik het wel even delen. Zeker omdat er wel mensen zijn die weten hoe ik met hem heb geworsteld. En zoals gezegd, ik ben benieuwd of er mensen zijn die dit herkennen.
Ik ben er in elk geval erg blij mee en ik hoop dat die dikzak nog veel jaren mijn vriendje mag blijven

Daar moet je dus gewoon maar lekker van genieten, heerlijk toch?

heerlijk voor je.
beter al elkaar negeren.
ik hoop dat het zo zal blijven.

Ellepel schreef:Daar moet je dus gewoon maar lekker van genieten, heerlijk toch?

Helemaal mee eens
Wandelen doe je dan maar lekker samen maar de rest kan je mooi in je zak steken

heel herkenbaar voor mij, monky en ik waren de 1ste 3 jaar meer vechtgenoten en nu zo' n 7 jaar is hij mijn grote liefde elke dag hou ik meer van die gouwe ouwe stouterd veel plezier & geluk met je grote witte vriend

Genieten doe ik zeker! Ik zei laatst al tegen Lars dat ik hierna weer een Dogo wil
Nee, dat was een geintje maar het karakter van die beesten blijkt goud naar mensen

Geweldig!
Heb zelf geen ervaring..

Ik vond Jazz het eerste jaar geen ene reet aan
Al toen ze op Schiphol uit de bench kwam met nog 2 andere pups, dacht ik gelijk: Mmm kan ik niet 1 van die andere pups nemen?
Saai beest die alleen maar bij me bleef met groepswandelingen. Ik hou helemaal niet zo van die plakhonden die steeds naast je lopen.
Laatste half jaar is ze steeds vrolijker aan het worden, nu vind k haar pas leuk Kan buiten lekker wild spelen met Jules en heeft allemaal van die aparte dingen die ze doet. En nu James er niet meer is, is zij de baas
Het is een vreemd hondje, maar ze is wel lief

Oja dat verhaal is mij heel erg bekend, alleen was het bij mij met Bowie die als pup kwam... ik vond haar hardstikke leuk hoor maar een klik of een band.. nou die was ver tezoeken..
Maar ik heb er hard aangewerkt, cursussen gedaan, veel samen met haar gedaan, veel dingen gedaan waarvan ik wist dat ze die heel erg leuk vind...
Nu wordt is ze 4 jaar en ik heb een super band met haar, ben erg blij met haar en zij met mij zowel binnen als buiten klikt het en daar ben ik heel erg blij om, juist daarom kunnen we de dingen doen die zij leuk vind, het is voor een halfwindhond best moeilijk om buiten teluisteren, niet tejagen en enigzins in de buurt teblijven maar ze accepteerd mijn grenzen zolang ik haar als het kan maar even de ren vrijheid geef... en ik zorg dat dat kan.
Volgende week ga ik een midweek met haar ( en een vriendin en haar hond) naar een huisje bij het Drents Friese woud , heerlijk wandelen , heerlijk samen dingen doen... ik kijk er helemaal naar uit.

Met Samara was die band er direkt, meteen toen ik in haar donkere mooi maar erg angstige ogen keek zat ze in mijn hele ziel en zaligheid... alleen met Samara kan ik veel minder dan met Bowie, maar dat komt door haar verleden... Samara hebben we voor haar en niet voor ons... maar zij is me ook zo vreselijk lief
Ik ben ook de enigste ( en mijn moeder) die fysieke dingen kan met Samara, dus wondjes verzorgen, naar de dierenarts, haar tegenouden als dat nodig is.... en dat is we verdrietig ... dat ze nog maar zo beperkt mensen vertrouwd... maarja kan ze niets aan doen.

Ik herken het niet ( heb dat hier alleen bij de honden onderling ondervonden en was daar al dolgelukkig mee) maar ik kan me je blijdschap helemaal voorstellen. Koester je nu maar lekker in die liefde, jullie hebben wat in te halen

Ik weet wel hoe het voelt om na jaren ineens die klik wél te voelen. Cody is inmiddels vijf jaar en pas sinds een half jaar of zo ben ik écht dol op hem. Daarvoor was het meer 'plichtsgevoel' om hem aan te halen en met hem te kroelen. En het gekke is dat hij het ook voelt. Als ik nu eens een keer stil sta (of het nou in de huiskamer is of buiten) dan gaat hij direct tegen me aan zitten en kan hij zo vol overgave zijn kop tegen me aan leggen .

Het heeft even geduurd, maar ik kan nu zeggen dat ik op hem even dol ben als op de meiskes. Dus liefde kan toch groeien.

Ik heb erg veel moeite gehad met Nelson. Zijn drukke ongeremde gedrag vergezelt van de nodige vocale begeleiding ; ik kon daar echt heel erg slecht tegen.
Hij neigt naar nerveusiteit en daar ben ik gevoelig voor; als hij nerveus doet word ik dat ook.
Dat heeft in het begin echt behoorlijk gebotst, ik werd af en toe echt dol van zijn gegil en gedoe.
Maar goed, inmiddels ben ik eraan gewend en hij is milder geworden. Maar het heeft wel een poos geduurd eer ik er beter mee om kon gaan.
Het vervelende van dit soort dingen is dat je echt oog moet hebben voor de hond achter zijn storende gedrag. Bij mij viel het kwartje doordat ik begon te zien hoeveel last hij zelf ook had van zijn gedrag en hoe erg hij ook zijn best deed zich in te houden.
Dat maakte dat ik anders ben gaan kijken en ook meer kon hebben.
Hij is met vlagen nog steeds erg druk. Ik merk dat het enorm is gelinkt aan spanningen bij Bas of bij mij. Als er iets bij Bas of bij mij spanning geeft kun je er de donder op zeggen dat Nelson gestresst raakt en gaat lopen gillen en rennen door het huis.
Het feit dat we de reden zien maakt dat we hem proberen te steunen en eigenlijk wekt het daardoor geen ergernis meer.
Ik vind hem op alle fronten een prachtige hond; hij heeft een geweldig zacht karakter en is echt de liefste hond die ik ken. Er zit geen kwaad bij.
En dat bewonder ik en ik waardeer hem enorm.
Wat dat aangaande herken ik je verhaal. Nelson is echt mijn hond geworden maar dat heeft moeten groeien.

tja, soms vallen die kwartjes uit de spaceshuttle en niet gewoon uit de lucht, dan duurt het eventjes voor hij land.
ik zou ook gewoon dank je wel zeggen en lekker genieten

Herken dat wel.
Heb vrroeger een bouvier teef aangehouden uit een nest en had er geen klik mee .
De hond heb ik met 9 maanden weggeven aan vrienden en kreeg haar na een jaar terug.
Later een "fijne hond geworden" omdat toen de klik er wel is gekomen.

Heb het nu met poedel Tres die met een jaar uit Canada kwam.
Nog steeds voel ik niet veel voor die hond.
Ze is lief en leuk en sociaal ,maar op de 1 of andere manier vind ik het bij tijd en wijle een irritant klote beest .

Maar meestal honden waar je de meeste moeite voor moet doen die blijken het meeste te klikken.
Dus we geven het tijd.

Wat fijn voor je Merit , lijkt mij klote wanneer je geen band hebt met een hond die bij je in huis woond , gelukkig is het tij gekeerd.

Superfijn zeg!

Wat goed meid!
Geniet er lekker van!

Nu begint het pas echt te groeien met Pluisje.
Ik heb dat toch al wel hoor, dat ik even tijd nodig heb om aan een nieuw dier te wennen.

Hij had de 1e keer dat mijn vriend hier was nadat hij er was al meer met hem als dat hij had met mij...
En luisterde ook buiten oopeens spontaan als hij er was

Maar langzaam aan begint hij mij nu ook wel leuker te vinden dan de gemiddelde passant met wat te vreten in z'n zak

Vooral de laatste week komt hij heel vaak even een knuffel halen of legt zijn grote bakkes op schoot

wendy71 schreef:Wat fijn voor je Merit , lijkt mij klote wanneer je geen band hebt met een hond die bij je in huis woond , gelukkig is het tij gekeerd.

Van de andere kant kom je in een huis waar een hond al woont, en dat weet je dus. En ik geloof bovendien nooit zo in "de klik". Je gaat er altijd een band mee krijgen als je er voor open staat.
Wij beiden hadden ook beslist geen "klik" met één van de puppen uit Saar of Miep's nestje. De pupjes waren allemaal leuk. En vanaf het moment dat zo'n babietje in je armen ligt, maak je zelf al een klik. Saar is uitgegroeid tot papa's kindje (maar ziet mij ook heel erg graag) en Miep is mama's kindje (maar kan enorm kroelen met Pieter).

Maar goed. Dat is wel een verschil tussen pupjes en oudere honden waar je niet zelf voor gekozen hebt. Lekker hoor, Merit. Geniet er maar van

Wat fijn, Merit
Ik weet nog dat je, nog niet eens zo lang geleden, huilend van woede en onmacht in de duinen liep.

Voor mij niet herkenbaar, maar wel mooi om te lezen dat het zo goed gaat tussen jullie 2