Het HondenForum

Het gaat niet zo heel goed met mijn Joep. Hij wordt deze maand 11, is nu volkomen blind en heeft hypothyroïdie. Gelukkig doet hij het daar goed op. Maar toch....hij bleef een schim van zichzelf, teruggetrokken, angstig....al met al voor mij reden om me af te vragen of ik hem zo verder moet laten modderen.
Nou weet ik op zich wel dat je op de één of andere manier het echt wel weet wanneer het moment gekomen is om je huisdier te laten gaan, maar ja....verstandelijk zit je je dan toch af te vragen of je het wel goed ziet.

Ik sprak er over met mijn zus en die zei: 'waarom vraag je het hem niet gewoon?'
Okee dan. Onder het motto 'het ken nooit kwaad' zat ik met Joep op een bankje en vroeg aan hem: 'wat wil je eigenlijk? Nog een poosje blijven of heb je liever rust? Ik wil best nog graag een poos voor je zorgen maar je lijkt er niet veel zin meer in te hebben'.

Ik zweer: van het ene moment op het andere was het een andere hond. Zijn kop ging omhoog, zijn staart begon te kwispelen, hij veranderde echt totaal. En ik kreeg heel sterk het gevoel dat er een last van zijn schouders viel: dat hij had gedacht dat ik van hem afwilde maar nu duidelijk maakte dat het geenszins het geval was.

Het lijkt wellicht vaag gel*l, maar dit is echt wat er gebeurde. Joep heeft er weer zin in, weliswaar met beperkte mogelijkheden, maar zijn levenslust is terug. En dat allemaal door een simpel gesprekje op een bankje op een verlaten pad, 's avonds laat. We weten allebei, ook dat werd me duidelijk, dat zijn tijd beperkt is maar het einde is er nog niet. Dus maken we er samen het beste van en echt....de verandering in hem is wonderbaarlijk.

kan het schelen wat een ander er van denkt, je hebt een antwoord, en het voelt goed, toppie toch
hopelijk nog een hele mooie tijd met Joep

Ik herken het wel, ik vraag ook altijd vriendelijk aan muggen of ze mijn slaapkamer willen verlaten.
Iedereen verklaard me voor gek maar het werkt wel

Fijn dat Joep nog even vooruit kan

Of het nou gek klinkt of niet om dat aan je hond te vragen, ik vind het heel mooi en ontroerend.
Hopelijk hebben jullie nog een heerlijke tijd samen.

Ik denk dat Joep jouw gemoedstoestand heeft opgepikt. Jij maakte je zorgen, was bedrukt en dat voelde Joep. Nu jij het idee hebt dat Joep er nog wel zin in heeft (hij gaf je een teken, zo je wilt ), is jouw gedrag verandert en daardoor weer zijn gedrag.
Ik merk hier aan mijn honden (maar vooral aan Bill) dat ze toch heel erg op mijn stemming letten. Soms vind ik dat ook wel een beetje sneu. Als ik me niet zo goed voel heeft dat niets met de honden te maken, maar ze lijken het zich wel aan te trekken.

Prachtig!
En ik geloof ook echt dat ze meer verstaan dan wij denken! Wij hebben tenslotte besloten dat honden ons niet verstaan, wie zegt dat dat echt zo is?

Net zo goed als hij je nu verteld dat hij nog wel door wil, zal hij het ook vertellen als het niet meer hoeft. Maar dat moment is hopelijk nog heel ver weg!

Ik vind het een prachtig verhaal..

Kan jou 't schelen wat andere denken. Ik heb dat met Bowie ook gedaan en of het nou bullsh*t is of niet, voor jezelf voelt het goed en dan is het ook goed.

koentje schreef:IK weet niet of je het erg vindt dat ik het zeg, maar het schijnt ernaar uit te zien dat je met je hond toch betere gesprekken voert dan toendertijd met je ex?

Ja, ik vind dat erg. Ten eerste heeft het geen flikker met het onderwerp te maken. Ten tweede: wie is u eigenlijk om zich daar een oordeel over aan te meten? En ten derde heb ik over mijn vorige huwelijk alleen in de Veteranenhoek geschreven en info daaruit mag niet elders op het forum gebruikt worden.

Koentje, misschien kun je je opmerking even weghalen? Ik vind 'm behoorlijk ongepast zegt

Hanneke, ik vind het een mooi verhaal. Ik klets hier wat af tegen de honden, maar dit is van een andere strekking Mooi verhaal.
Ik denk inderdaad dat hij je stemming heeft aangevoeld. maar eigenlijk maakt het niks uit. Het resultaat is goed en Joep voelt zich weer goed

Ja ik geloof zeker wel dat een hond op een bepaalde manier begrijpt wat je zegt.
Niet zozeer in woorden, maar wel de gevoelens die jij overbrengt tijdens je 'gesprek'
Vanmorgen heb ik ook tegen Romeo gepraat.
Hem verteld dat hij niet voor ons hoeft te blijven of vechten.
En als hij wil gaan dat dat dan oke is.

Het maakt me ook niets uit wat een ander daarvan denkt of vindt, het voelde goed voor mij om hem dat te vertellen.
En zo voelde het voor jou ook goed.

Hanneke schreef:En ten derde heb ik over mijn vorige huwelijk alleen in de Veteranenhoek geschreven en info daaruit mag niet elders op het forum gebruikt worden.

Eh, nouuuuuu. Ook op je blog hoor, en die staat gewoon in je onderschrift

Overigens ga ik mee met Irmelin. Ook ik denk dat hij jouw zorgen om hem haarfijn oppikt. Hopelijk kunnen jullie samen nog een paar jaar genieten

oh prachtig verhaal... ontroerd zitten lezen..

Ik vind het een ontroerend verhaal! Ik zie jullie zo zitten saampjes..
Of hij je woorden letterlijk begrepen heeft of niet, blijkbaar heb je op een of andere manier een gevoel overgebracht. En zeker een hond die je al zo lang hebt en die lief en leed met je gedeeld heeft, staat zo dicht bij je. Prachtig dat er zo'n ommekeer is gekomen! Ik hoop voor je dat het nog heel lang duurt

prachtig verhaal en ook heel herkenbaar.
Een week voordat Biru ons verliet had ik een zeg maar "onderonsje" met haar tijdens een laatste uitlaat beurt. Het was middenacht, ik zat op mn hurken bij haar en knuffelde haar even extra omdat ze het heen en weertje in de wei al soms moeilijk vond. Ik zei tegen haar, Meisje, als je er genoeg van hebt van al je beperkingen en de pijn je te veel word (ondanks dat ze permanent pijnstilling kreeg) dan mag je van mij best gaan hoor. Natuurlijk zal ik er verdriet van hebben maar ik heb meer verdriet van jou pijn en het niet meer kunnen van dingen die je zo graag doet.
Ik denk wel dat het misschien toeval is maar een week later was ze er niet meer.

achja of het nu iets is wat jij denkt of waar is...het heeft geholpen toch.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook wel een tegen mijn "auto" (lelijke eend) praat in die trant "laat maar even zien dat jij het nog kan als oud beesie)
of tegen planten die meer levend dan dood zijn zeg ik soms ook 'je krijgt nog een week om te laten zien dat je nog wil anders ga je eruit.......en als of die me zelfs verstaat zie ik dan toch weer verse blaadjes verschijnen.

Of mijn man die tegen de kip die al een pooosje van de leg was zei "geen eitjes meer ?dan in de soep" (met een knipoog hoor) maar de volgende dag weer gewoon een ei!

Ik denk dat honden meer verstaan dan wij weten. Als ik tegen mijn honden in het bos zeg dat ze naar rechts moeten gaan ze naar rechts, en ik maak daar geen handgebaar bij. Een vrouw zag dat en die viel zowat om van verbazing, maanden later kwam ze langs op de fiets met iemand anders en toen ze ons zag zei ze tegen die andere vrouw: die honden weten het verschil tussen rechts en links, het had schijnbaar veel indruk op haar gemaakt dat ze het nog wist.

Ik praat trouwens altijd heel veel tegen mijn honden onderweg naar het bos en in het bos ook, sommige mensen verklaren me dan ook voor gek en denken dat de meiden me toch niet verstaan, maar ze verstaan meer dan wij denken.

Ik praat altijd tegen mijn honden, maar dan de gewone dingen. Of ze mee uit gaan, honger hebben, kriebeltjes willen, noem maar op. En ja, daar pikken ze veel van op: trap op, trap af, links, rechts, dat soort dingen. Maar dat is een ander soort praten dan ik van de week met Joep deed. Dat was meer een 'grote mensen gesprek', als je het zo wilt noemen.

Ik had het nog nooit eerder gedaan en vond het eigenlijk ook een beetje raar, maar de uitkomst is zowel voor Joep als voor mij verbluffend. Hoe het werkt, het zal me worst wezen, we zijn er allebei een stuk blijer van geworden. En ach, dat is uiteindelijk het belangrijkste.

Onzin of niet, ik vind het een mooi verhaal zo, en voor jou voelt het goed En dat is toch wat telt? Hij lijkt zich beter te voelen, jij voelt je beter, en hopelijk kunnen jullie zo nog een poosje mee

Ik voer ook hele gesprekken met Ollie trouwens, loop de halve dag tegen 'm te kletsen :') En soms lijkt het inderdaad echt net of ie me verstaat/begrijpt, prachtig vind ik dat, toeval of niet

Ik begrijp wat je bedoelt, Dribbel kan me soms ook zo peinzend aankijken, net of ze vergeten is wat ze aan het doen was..
Ik ga het haar morgen vragen, soms denk ik ook wel eens, heb jij eigenlijk nog el plezier in je leven?
Ik ben benieuwd

Nonverbaal en 1 op 1 zegt meer dan onze menselijke benadering met conversatie.
En men kan het afmaken met raar of bovennatuurlijk ik denk dat veel mensen die een bepaalde band met hun dier hebben niet hoeven te spreken om contact te maken met hun dier. Vaak is een wederzijdse blik genoeg, nonverbale communicatie ook al betreft het dier/mens en hebben we verschillende manieren van communiceren, vaak merk je donders goed wat ze bedoelen zonder dat je de "taal" spreekt. En andersom.
Dat geld bij pijn, dorst hebben etc etc.

gonnie schreef:Ik denk dat honden meer verstaan dan wij weten. Als ik tegen mijn honden in het bos zeg dat ze naar rechts moeten gaan ze naar rechts, en ik maak daar geen handgebaar bij. Een vrouw zag dat en die viel zowat om van verbazing, maanden later kwam ze langs op de fiets met iemand anders en toen ze ons zag zei ze tegen die andere vrouw: die honden weten het verschil tussen rechts en links, het had schijnbaar veel indruk op haar gemaakt dat ze het nog wist.

Ik praat trouwens altijd heel veel tegen mijn honden onderweg naar het bos en in het bos ook, sommige mensen verklaren me dan ook voor gek en denken dat de meiden me toch niet verstaan, maar ze verstaan meer dan wij denken.

Honden begrijpen de klanken die wij gebruiken als commando's. Zoals links! Rechts! Zit! Ga af!
deze commando's worden in de regel op steeds dezelfde toonhoogte gegeven.
Daarnaast zijn er vaste klanken die wij bezigen zoals; "Ga je mee uit? , moet je een plasje doen?
of "Happie eten" Honden kennen die klanken wel, maar niet de letterlijke betekenis die het voor ons heeft. Mijn honden reageren sterk op mijn vraag: "Ga je mee naar huis?"
Maar zij reageren hetzelfde op mijn opmerking; "Gemene luis?" voor hen is er geen verschil tussen die twee opmerkingen.
Toch praat ik veel met honden, en andere dieren. Ook al weet ik dat zij de Nederlandse taal niet machtig zijn. De klank van je stem, de houding, en je gebaren, dat alles wordt door de hond geobserveerd, en geïnterpreteerd.
Omgekeerd doen wij hetzelfde, ook al verstaan wij geen "blafs". Wij horen wanneer de hond een angstkreet geeft, of simpelweg aangeeft dat hij de bal onder de kast vandaan wil hebben.
Mijn Galgo Gijsje piept heel zachtjes wanneer ik haar even moet helpen, als zij iets niet durft.
Mijn conclusie is dat wij elkaar wederzijds begrijpen zonder dat wij elkaars taal machtig zijn.

Nu nog mijn vrouw leren begrijpen...

Hanneke schreef:Ik praat altijd tegen mijn honden, maar dan de gewone dingen. Of ze mee uit gaan, honger hebben, kriebeltjes willen, noem maar op. En ja, daar pikken ze veel van op: trap op, trap af, links, rechts, dat soort dingen. Maar dat is een ander soort praten dan ik van de week met Joep deed. Dat was meer een 'grote mensen gesprek', als je het zo wilt noemen.

Ik had het nog nooit eerder gedaan en vond het eigenlijk ook een beetje raar, maar de uitkomst is zowel voor Joep als voor mij verbluffend. Hoe het werkt, het zal me worst wezen, we zijn er allebei een stuk blijer van geworden. En ach, dat is uiteindelijk het belangrijkste.

Zeker, dat is het belangrijkste
Ik denk ook eerder dat het om een gemoedstoestand gaat, want letterlijk kunnen ze iets niet begrijpen (tenminste, niet zo'n hele zin en de betekenis ervan). Maar je zal iets uitgestraald hebben en dat heeft hij opgepikt.

Ik hoop van harte dat jullie samen nog een tijdje mogen genieten!

Does en ik praten altijd . En nee, hij verstaat de woorden niet, maar hij begrijpt het gevoel wel. En wat echt raar is, is dat als ik hem iets beloog, hij me daar aan houdt. Hoe dat werkt, snap ik echt niet. Dan beloof ik 's ochtends bijvoorbeeld dat we iets gaan doen en heb ik daar geen zin in en ben het niet van plan en dan staat hij toch om me heen te dansen .

Ik vertel hem ook iedere avond dat hij maar lekker moet gaan slapen en op krachten te komen omdat we de volgende dag een fijne wandeling gaan maken en dat we er weer een fijne dag van gaan maken, omdat ik stiekem wil geloven dat hij dan 's nachts niet zomaar dood kan gaan omdat we al plannen hebben gemaakt .

Kelev de oude schreef: Honden begrijpen de klanken die wij gebruiken als commando's. Zoals links! Rechts! Zit! Ga af!
deze commando's worden in de regel op steeds dezelfde toonhoogte gegeven.
Daarnaast zijn er vaste klanken die wij bezigen zoals; "Ga je mee uit? , moet je een plasje doen?
of "Happie eten" Honden kennen die klanken wel, maar niet de letterlijke betekenis die het voor ons heeft. Mijn honden reageren sterk op mijn vraag: "Ga je mee naar huis?"
Maar zij reageren hetzelfde op mijn opmerking; "Gemene luis?" voor hen is er geen verschil tussen die twee opmerkingen.
Toch praat ik veel met honden, en andere dieren. Ook al weet ik dat zij de Nederlandse taal niet machtig zijn. De klank van je stem, de houding, en je gebaren, dat alles wordt door de hond geobserveerd, en geïnterpreteerd.
Omgekeerd doen wij hetzelfde, ook al verstaan wij geen "blafs". Wij horen wanneer de hond een angstkreet geeft, of simpelweg aangeeft dat hij de bal onder de kast vandaan wil hebben.
Mijn Galgo Gijsje piept heel zachtjes wanneer ik haar even moet helpen, als zij iets niet durft.
Mijn conclusie is dat wij elkaar wederzijds begrijpen zonder dat wij elkaars taal machtig zijn.

Nu nog mijn vrouw leren begrijpen...

Dit dus

En wat dan nog als een ander het raar vind? Jij hebt gemerkt dat het werkt!
Fijn toch!!

Vorig jaar 22 Maart speelde mijn oudste stafford meisje nog met haar grote stafford vriend in de tuin, tegen de avond werd ze wat misselijk en gaf 2 keer over. Om kwart voor 11 sávonds heb ik de da gebeld, en ben daar heen gegaan. Ze moest daar blijven, dan kon ik haar de volgende dag weer ophalen. Voor ik wegging heb ik de da nog gevraagd of alles goed zou komen, hij zei dat het niet goed ging met haar maar dat het hem onwaarschijnlijk leek dat ze zou overlijden.
Na een stevige knuffel en een kusje op haar zwarte neus ben ik weggelopen.. Voor ik de deur uit liep zei ik tegen haar: Angel als het niet meer gaat, maak der geen strijd van!!!!! Die nacht om 6 uur zat recht overeind in mijn bed, en is zij overleden..
Ik denk niet dat honden alles begrijpen, maar er moet toch iets zijn??

Hanneke schreef:

koentje schreef:IK weet niet of je het erg vindt dat ik het zeg, maar het schijnt ernaar uit te zien dat je met je hond toch betere gesprekken voert dan toendertijd met je ex?

Ja, ik vind dat erg. Ten eerste heeft het geen flikker met het onderwerp te maken. Ten tweede: wie is u eigenlijk om zich daar een oordeel over aan te meten? En ten derde heb ik over mijn vorige huwelijk alleen in de Veteranenhoek geschreven en info daaruit mag niet elders op het forum gebruikt worden.

Tjonge jonge, wat een heftige reactie! Je zet toch zeker zelf je weblog adres onderaan: dan wil je toch graag dat dat gelezen wordt?

En dat is een reden waarom jij je een mening denkt te mogen aanmeten over de kwaliteit van de gesprekken binnen mijn huwelijk? Kom nou.

Denise. schreef:Ik herken het wel, ik vraag ook altijd vriendelijk aan muggen of ze mijn slaapkamer willen verlaten.
Iedereen verklaard me voor gek maar het werkt wel

:lol: