Het HondenForum

Wat vind ik het toch nog steeds moeilijk om mijn meisje oud te zien worden, ik bedoel het is allemaal zo dubbel. Aan de eene kant is het natuurlijk heel fijn dat je je maatje/vriendinnetje zolang bij je mag hebben maar aan de andere kant vind ik het moeilijk om die ouderdom's kwaaltjes te zien. Kim is nu ruim 14 jaar en de wereld gaat veels te snel voor haar. Ze heeft dus last van een lichte dementie en daarbij ziet ze slecht tegenwoordig. Zo loop je buiten met haar nou ja je slentert en dan parkeren/zetten ze volgens haar ineens een auto op haar weg. Dan hoor je ponk en heeft ze haar koppie weer eens gestoten of ze kan ineens de deur van de kamer niet meer vinden en staat dus netjes in de hoek te wachten tot daar een deur open gaat echt zielig eigenlijk maar ze is nog veels te goed om in te grijpen. Ach ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.

herkenbaar ja.. hier een oudje van bijna 15... het gaat met ups en downs. Toevallig vandaag weer een goede dag, maar er zijn ook wel dagen dat ik het gevoel heb dat we worden achtervolgd door magere hein zeg maar. Nou ja, ze heeft verder geen pijn, is nog vrolijk en tierig, maar het is soms zo moeilijk om ze af te zien takelen.

Ik begrijp het heel goed. Het is inderdaad fijn dat ze oud worden, maar dan het liefst zonder "klachten".

Geniet nog van je oudje en geef haar maar een lekkere knuffel van mij.

Ja, ik begrijp het. Wij hebben het hier ook alleen is ze dan 'pas' 12. Zij heeft ook niet veel zin meer om te lopen en ook alles op slentertempo.
Ondanks dat zijn we toch nog heel blij dat ze er is en mag ze nog jaren mee.

Heel herkenbaar, mijn oudje is ondertussen bijna 15 jaar. Een paar jaar geleden werd ze langzaam aan steeds dover, het afgelopen jaar heeft ze binnen 24 uur twee epileptische aanvallen gehad, vorig jaar een keer het vestibulair syndroom gekregen (soort hersenbloeding) en doordat ze vaak wat ongelukkig keek en dat is opgelost sinds ze aan de pijnstillers is krijgt ze die.
Ja oudjes, ze gaan met ups en downs. Gelukkig gaat het de laatste tijd heel goed met mijn oudje, maar oh wat baalde ik toen ze afgelopen zaterdag gigantisch gegrepen werd door een Grote Zwitserse Sennenhond .

Genieten van de mooie dingen van je oudje en je oudje van het mooie weer laten genieten, het zonnetje doet mens en dier goed .

Hier ook een ouwetje (Judy) van bijna 14. Maar wat een heerlijk actief dier is het nog. Rent, speelt, blaft...van mijn drie honden is zij eigenlijk de drukste.

Ik hoop eigenlijk dat zij haar leventje net zo mag beëindigen als onze rottweiler. Hij werd bijna 13 en overleed in zijn slaap. Hij was wel wat langzamer de laatste jaren, maar heeft tot de laatste dag met zijn bal gespeeld.

Hoe anders verging het Judy's moeder. Zij werd net geen 12 en was eigenlijk al een paar jaar oud. De jarenlange inname van prednison hadden hun tol geëist.

Nanna schreef:Komt hier Nelie Nuchter weer aan
Ik vind het fijn als ze oud worden maar word er niet weemoedig van. Het hoort er nu eenmaal bij. Net zoals dat je zelf ouder wordt.
En ik ben ook al niet van het eindeloos rekken en aankijken. Als het niet meer waardig is is het hier over en sluiten. En dat geldt niet alleen voor de hond.

ik ben ook wel nuchter hoor, en idd, zodra het niet meer gaat is het ook afgelopen. Ik wil niet mijn hond laten aanklooien alleen omdat ik zo egoistisch ben om geen afscheid te willen nemen. Maar toch, het is wel mijn kameraad, en het idee dat ik die binnenkort moet laten gaan, stemt me soms wel droevig.

Max is 11 jaar oud en takelt in een rap tempo af.
Hij heeft arthrose en telkens als hij weer eens een vreemde beweging maakt, en strompelend terug komt ga ik in tranen richting huis.
Met een extra pijnstiller gaat het tot nu toe weer beter, maar het feit dat het einde eraan komt maakt me soms wanhopig verdrietig.
Ik zal hem laten inslapen als het echt niet leuk meer voor hem is, maar man man, wat heb ik daar een moeite mee.
Het idee kan me al ziek maken.