Nando de waanzinnige_Deel één

[Kelev de oude]

Nando de waanzinnige

Geschreven door Kelev

Dit is niet het verhaal van een middeleeuwse grootvorst uit het verre Rusland, maar het relaas van het leven van een hond.

De laatste whippet van mijn vrouw was erg oud, en takelde snel af. Hij at maar weinig, en zijn eens zo slanke lijfje schrompelde ineen. Wandelen ging bijna niet meer. Traag slofte hij een eindje voort, en moest dan stilstaan omdat hij het benauwd kreeg.
Een blokje om het huis was al te veel. Een treurig hoopje hond, die het op een kwade nacht zo benauwd kreeg dat hij achter de verwarmingsketel kroop, en daar klem kwam te zitten. De volgende morgen kwam de dierenarts met haar verlossende koffertje.
Na een snel onderzoek was zij het met mij eens dat het tijd was... Hij had teveel vocht achter de longen, en kans op verbetering zag zij niet.
Ik heb het hondje zelf niet echt goed gekend. Mijn vrouw had hem al jaren. Al voordat ik besloten had de rest van mijn leven bij haar te blijven. Alleen zijn laatste maanden heb ik meegemaakt, en toen was het al een meelijwekkend schepseltje, oud, grijs, versleten...
Maar Mimi had groot verdriet, en miste hem zeer... Het was voor mij niet om aan te zien. Liever voel ik mijzelf miserabel dan dat ik een ander zie lijden. Ik denk, waarschijnlijk ten onrechte, dat ik er beter tegen kan. Wij hadden dus alleen Kelev nog over, en een hond alleen... Ach wij hebben een spreuk: één hond is geen hond, twee hond is een halve hond, Drie hond is een Paashond! Dus ik besloot heimelijk om te zien naar een plaatsvervanger. Na een week vond mijn vrouw dat ik wel verdacht vaak "ergens heen" moest. Zij vroeg of ik soms een nieuwe hond op het spoor was. Waarom lekken mijn plannen altijd in een vroeg stadium uit? Aan mij ligt het niet, ik doe geheimzinnig genoeg.

Maar ik had nog niets gevonden, waarvan ik dacht: dat is nu eens een mooi maatje voor Mimi! Mimi vroeg of ik dan voor haar in het asiel eens een kijkje wilde nemen. Ja, als jij mee gaat, zei ik, want het moet een hondje voor jou worden. Maar dat wilde zij niet. "Ik heb veel te veel medelijden met die stakkers daar" zei ze. Ik kan geen keuze maken, want als ik er één uitkies, zie ik een ander en denk ik; waarom hij niet?
Dat plaatste mij voor een lastig vraagstuk. Mijn vrouw is opgegroeid met windhonden. Haar moeder afkomstig uit Engeland, was in Nederland komen wonen, en had een paar Sloughi's meegebracht. Ik geloof dat het de eerste Sloughi's waren, maar helemaal zeker ben ik daar niet van. In ieder geval waren ze in die tijd zeldzaam in Nederland. Gedurende Mimi's jeugd zijn daar allerlei honden in huis geweest, die één ding gemeen hadden; Het waren allemaal windhonden. Greyhounds, Whippets, Afganen... , en mogelijk zie ik nog een paar snelheid-maniakken over het hoofd.
De hondjes bij haar thuis werden allen schandalig verwend, en hen werd nooit een strobreed in de weg gelegd. Mimi vertelt nog altijd het vrolijk verhaal van een anglicaanse zielzorger die af en toe eens een huisbezoek kwam afleggen. De arme man werd telkens opgeschrikt als hij ergens plaats wilde nemen...O, no Vicker, you can't sit there, that's Didi's chaire! .
No no..Not there, that's Robbin's place! Het kwam er wel eens op neer dat hij staande zijn kopje thee heeft opgedronken, en daarna stilletjes is verdwenen.
Bijgevolg is mijn vrouw niet grootgebracht met het idee dat je een hond iets zou kunnen leren. Zij heeft dan ook geen enkel gezag. Alle hondjes vinden haar aardig, maar ze doen niets voor haar. Zelfs de gehoorzame brave Kelev, keek haar verwonderd aan als zij hem verzocht een eindje uit de weg te gaan, omdat zij daar wilde stofzuigen. Hij deed dan net of hij gek was, en ging geen centimeter opzij. Dan riep Mimi mij te hulp, en ik wist dat ik weer eens een hond moest verplaatsen. Toch was Kelev stapelgek op haar, en zou zijn leven voor haar hebben opgeofferd. Als ik zogenaamd Mimi aanviel, sprong Kelev er altijd direct tussen, en beet hij mij. Als Mimi mij aanviel, beet hij mij ook...
Kennelijk zag kelev het als onbehoorlijk een (zijn) teef aan te vallen, en dan trad hij op om de orde te herstellen.
Dat corrigerend "bijten" was natuurlijk geen echte beet, en hij jammerde er altijd wanhopig bij, maar een vreemde kon zoiets maar beter uit zijn lijf laten.

Maar ik kon toch moeilijk in het asiel gaan vragen: heeft u voor mij een braaf hondje, middelgroot, zo jong mogelijk, en met een zo makkelijk karakter dat hij ook mijn vrouw gehoorzaamt?
Toch besloot ik dan maar eens naar het asiel te gaan, om te kijken of zij daar iets hadden wat daar een beetje op leek.
Nou, hondjes genoeg, en bij binnenkomst viel mijn oog direct op een mandje puppies. Leuke bruine rasloze hondjes, en aan de dikte van de pootjes te zien, zouden zij niet groter worden dan een foxterriлr.
"Och, kan ik zo'n pup hebben?", Vroeg ik. "Sorry meneer, die zijn allemaal al besproken! . Dacht ik het niet?
Nou dan kijk ik nog even verder.
Wat een hondjes, wat een keuze, en wat een variatie... Oude en kromme. Prachtige rashonden, en nederige Kliko's Alle soorten en maten. Het moest niet al te moeilijk zijn hier een geschikte hond tussen te vinden dacht ik. Maar het bleek zeer moeilijk
Zag ik een mooie, dan hing er een bordje, Deze hond bijt! Zag ik een lieve, dan bleek hij zo oud, dat ik vreesde binnen een jaar de dierenarts weer met zijn koffertje welkom te moeten heten. En ik wilde toch iets dat weer een tijdje mee zou gaan.
Een hond in laten slapen, ook al is hij oud en versleten, is toch iets dat een mens hevig raakt. Je weet dat het moet, maar je gaat er niet je hobby van maken.
Dus nu maar even geen oudje. En zo dwaalde ik door die lange gang met aan weerszijden kooien, gevuld met arme sloebers die nog geen baasje gevonden hadden. Ik liep het grote spul voorbij, en keek uit naar kleine tot middelgrote hondjes.

Maar twee kooien voor mij uit, zag ik hem staan! En ik durfde niet verder! JOU ZOEK IK NIET VRIEND! Alarmbellen rinkelden in mijn hoofd. Dit is geen hond voor Mimi... niet doen. Midden in zijn kooi stond hij, en keek mij recht aan. Trots en Wetend! De afschuwelijke zekerheid die deze hond uitstraalde... JIJ NEEMT MIJ MEE!
Werktuigelijk liep ik lang de hokken, en zag niet meer bewust wat er zich achter die tralies bevond. Ik vluchtte naar buiten om na te denken.
Wat zat er allemaal? Ik probeerde mij de verschillende honden voor de geest te halen, maar ik zag er maar één. Het beeld leek wel ingebrand op mijn netvlies.

Langzaam liep ik in de richting van de receptie, en dacht; ik kan in ieder geval vragen... dat zegt nog niks... misschien is hij al besproken, kan toch?
De balie bleek gesloten. Lunchtijd ach ja, dat kwam goed uit. Kon ik even nadenken. Ik wandelde naar buiten en ging onder een paar bomen op een bankje zitten.

Man zei ik, wie zit je nu eigenlijk te belazeren? Jij wilt een hond voor Mimi? Zie jij dat frêle vrouwtje met deze hond lopen? Mimi ik heb een hond gezien, maar die kan jij nooit van z'n leven de baas!! Wil je hem hebben?
Ja ...neee... hoho... ze moet hem dan eerst zien he?
O ja, waarom eigenlijk? Als ze hem ziet is ze toch verkocht weet je niet?
Nou...ben je daar wel zeker van?
En kan ze hem dan ook alleen uitlaten??
Nou ja... misschien valt dat wel mee, hij kan toch best braaf zijn?
O ja? Een blinde kip kan zien dat deze hond zo explosief is als een staaf dynamiet.
Aha, en dat trekt jou wel he?
Nou mimi vindt een levendige hond ook wel leuk hoor...
Slappe zak!
Pardon!!??
Ja jij, slappe zak. Je zit gewoon excuses te verzinnen, Jij wilt die hond zelf, omdat hij jou daar stond uit te dagen.
MMMWWAA, uitdagen... uitdagen... Nou ja, hij heeft natuurlijk wel iets...
Juist, nu je motieven duidelijk zijn, kan je hem gaan halen. Hij staat daar te wachten weet je...

Terug bij de balie:
"Mevrouw, ik heb daarnet een kruising Mechelaar gezien..."
"Ah, u bedoelt Nando. Tja, dat is een zeer moeilijke hond hoor. Geen hond voor een beginner".
Komt dat even goed uit, Ik ben geen beginner.
"Nou ja in dat geval..."
Kan ik even met hem wandelen?
"Ja natuurlijk ik zal hem even laten halen".
Als u het goed vind wil ik hem liever zelf halen, het mag een kleinigheid lijken, en misschien is het dat ook wel, maar als ik in zijn kooi stap en ik lijn hem aan, dan weet hij meteen dat ik dat ben, begrijpt u?
Ik geloof niet dat ze mij begreep, maar ze maakte geen bezwaar, en gaf mij de sleutel, en ik mocht een riem uitzoeken.
Er hing wel het een en ander, maar niet echt geschikt in mijn ogen.
Ik heb zelf een riem meegebracht zei ik, en ging weer het gebouw binnen om kennis te maken met een wonderlijke hond.
Hij stond nog steeds (of alweer) in het midden van zijn verblijf, en keek mij vorsend aan. Godallejesus wat was hij mooi.
Slank en heel krachtig gebouwd, zag je door de gladde beharing een spierstelsel schemeren waar een gladiator jaloers op zou zijn geweest, Hij had een zandgele effen kleur, alleen zijn kop werd gesierd door een donkerbruin masker.
Maar wat het meest opviel was de uitdrukking van zijn ongewoon grote lichtgele ogen. Die ogen hadden niet die typisch zachtmoedige uitdrukking die de meeste honden hebben. Zijn blik stond op scherp!
In die barnsteenkleurige ogen stond een heel verhaal te lezen. Een mengeling van achterdocht en nieuwsgierigheid. En iets waar ik nog geen naam voor had, Diep verborgen achter die glanzende doordringend felle ogen, sluimerde iets occults...
Alsof er een geschiedenis in geschreven stond
De mysterieuze volksoverlevering, de sage van zijn afstamming...Vanaf de tijd dat hij sliep in de grotten van Cro Magnon, en zich moest verdedigen tegen de Holenbeer, tot aan de dag van vandaag. Nog steeds bereid zijn huis te verdedigen tegen ongure indringers.

"Hai Nando, Ga je mee?" Ik ontsloot de kooi, en stapte naar binnen. "Ga je mee uit ja??" En uitbarsting van intense vreugde was zijn antwoord. Hij werd uitzinnig van opwinding en kwispelde... nou ja dat is niet het goede woord, Hij schudde aan alle kanten. Als ik zijn staart stil hield, kwispelde de hond vrolijk verder.
Ik mikte een slipketting over zijn kop, en wilde met hem het terrein op wandelen. Doch toen ik de buitendeur opende werd ik bijna gelanceerd! Nando dook met supersonische snelheid langs mij heen en wilde zich door de kier van de deur wurmen.
HOHO vriend, dat gaat niet zo. Ik trok pardoes de deur dicht, en zette hem daarbij flink klem.
Al snel had hij in de gaten dat hij weer achteruit moest. Ik hield de lijn nu wat korter en stapte naar buiten. Nando scheen hier goed de weg te weten want hij stevende recht op de receptie af. De medewerkster kwam even naar buiten, en wij spraken af dat ik een wandeling van een uur of twee zou maken. Ok, Nando, we gaan... Als een ongeleid projectiel schoot hij weer naar voren. SNOK!! Hij kwam niet erg ver. Er was gerekend op zo'n lancering. HEE!! Nando, volg! Ik draaide snel 180 graden en liep de tegengestelde richting uit. Toen hij bij me was draaide ik wederom, en direct liep hij naast mij, zoals het hoort.
Dat heeft u meer gedaan, zei de asiel medewerkster waarderend, toen wij langs haar liepen. Dat was maar goed ook, want als dit mijn eerste hond geweest zou zijn, had ik er waarschijnlijk meteen vanaf gezien. Godallemachtig wat was die knaap sterk...

Eenmaal buiten het asiel-terrein liepen wij direct de hei in. Nando maakte een heel vrolijke indruk, en was zeer levendig.
Nou ja, levendig... eigenlijk was hij hypernerveus... Een hele overgang als je een kalme bedaarde Duitse herder gewend bent.
Ik gaf hem aan de lijn nu enige speelruimte zodat hij de vrijheid had te snuffelen, en hier en daar wat boompjes van water te voorzien.
Na een tijdje wilde ik wel eens weten of hij ook onder appel stond, dus gaf ik het commando: Nando halt!
Nou het leek er op alsof hij aan de grond was vastgespijkerd. Doodstil stond hij daar en keek even snel naar mij.
Mooi Nando, brave hond. Nando... Zit! Direct plofte hij op z'n kont, en zat roerloos tegen mijn been geplakt.
Krijg nou wat!! Deze hond was compleet afgericht. Dat was geen toeval wat hij daar vertoonde. Nando, Ga af! Boem... daar lag hij al. Nou ja zeg, dan kan je ook wel los. Ik trok de ketting over zijn hoofd en zei: ja, Nando, ga maar vrij!
Verheugd sprong hij weg, en draafde een eindje voor mij uit, snuffelde hier en daar, kwam mij weer een beetje tegemoet, en liep een tijdje heel vrolijk naast mij.
Mijn bek viel open van verbazing. Een moeilijke hond hadden ze gezegd, maar volgens mij kon ik daar zo een GG examen mee afleggen. Nando, kom hier! Bij het woord Nando spitste hij zijn oren, maar verder bleef hij stil naar mij kijken.
Nando! Kom voor! O, ja, zeg dat dan meteen! En in een kaarsrechte lijn kwam jij aandraven en ging direct keurig zitten.
Ach man, wat wil een mens nog meer? Je bent geslaagd jong! Ga je mee?

En zo stond ik op het punt mij te storten in een avontuur waarvan de afloop niet te voorspellen viel. Want naast mij liep een hond die leek opgebouwd uit tegenstrijdigheden.
Zo goed afgericht als hij was, kon hij alleen maar geworden zijn in handen van een heel ervaren hondenkenner. Hij wekte de indruk alsof hij zelfs voor een beginner goed gezelschap zou kunnen zijn. Aan de andere kant miste ik iets heel essentieels. Zijn houding en gedrag getuigde van een onnatuurlijk aandoende zelfverzekerdheid. Oppervlakkig gezien leek hij een zeer moedige onverschrokken hond. Daarachter stak een verborgen gebrek... het totaal ontbreken van het levensreddend oerinstinct. De ingeboren natuurlijke voorzichtigheid!
En er was nog iets dat niet helemaal paste.
Zijn opvolgen van commando's had iets mechanisch. Het was te perfect allemaal, en het werd emotieloos uitgevoerd. Zodra hij echter vrij was, veranderde zijn houding heel subtiel, en vertoonde hij een onstilbare nieuwsgierigheid. Een kenmerk van honden die beschikken over een superieure intelligentie. Een begaafdheid die ik nog nimmer in die mate bij honden had aangetroffen, en die ik aanvankelijk schromelijk onderschatte.
Tot schade en schande mij wijzer maakte.
Maar laat ik niet op de gebeurtenissen vooruit lopen.

Na een uurtje wandelen ging ik in het gras zitten, om zo op mijn dooie gemak de hond eens wat nauwkeuriger te gade te slaan.
Nando kwam even naar mij kijken, en ik haalde hem aan, maar daar had hij niet zo'n belangstelling voor. Rusteloos draafde hij van de ene struik naar de andere boom, waarbij het opviel dat hij zich eigenlijk in een grote cirkel om mij heen bewoog.
Stilstaan vond hij geloof ik tijd verknoeien, want hij bleef voortdurend in beweging. En alles moest in draf! Alsof hij bang was dat hij geen tijd genoeg zou hebben om al het nieuwe te onderzoeken.

Ik zag intussen wel dat er slecht weer op komst was. Zware loodgrijze wolken sloten zich aaneen, tot een donker dreigende massa, en het werd het tijd om terug te keren. Alleen het volgen aan de voet, daar had Nando het duidelijk moeilijk mee. Hij begreep wel wat de bedoeling van dat commando was, maar kon zich er niet aan houden, na een paar passen liep hij alweer een hondlengte voor mij uit, en gaandeweg nam hij daar steeds meer lengte bij.
Ik bedacht dat mijn tempo voor hem wat aan de slome kant was, dus probeerde ik het aan te passen aan zijn bewegelijk temperament. Nou dat haalde niet veel uit, want hij ging steeds sneller lopen, als ik dat ook deed.

Ik moest nu, weer bij het asiel aangekomen een beslissing nemen. Ging ik met deze jongen verder? Hij was een hond die tot mijn hart sprak. Kunnen er dan nog andere overwegingen zijn die tot een negatieve beslissing leiden? Ik zag heus wel door zijn gehoorzaamheid heen. Het was rondweg gezegd, een zeer moeilijk te hanteren hond. Onder al zijn schijnbare braafheid sluimerde een ongetemde geest. Heel zijn trotse houding getuigde daarvan. Tijdens de oefeningen die ik met hem deed, zag ik geen spoor van onderdanigheid. Hij deed alles omdat hij het graag wilde doen. Niet om iemand te behagen.
En de gedachte schoot door mij heen dat er voor hem, ondanks zijn jeugd en schoonheid, niet zo snel een geschikte baas gevonden zou worden. Waarom zou ik hem dan niet nemen. Gelegenheid en ervaring had ik, ruimte was geen probleem.
OK hondje, we gaan naar huis!!

Aan de balie heerste een zekere spanning. "Nou u hebt het uitgehouden", zei de mevrouw. "Wat vindt u van hem?"
Ik gaf mijn opinie over de eerste indruk die ik van hem had, en vroeg of er nog dingen waren waar ik speciaal op moest letten? Maar ik kreeg slechts van haar te horen dat het beslist geen makkelijke hond was. Doch zij was van mening dat hij bij mij wel in goede handen zou zijn.
Waarop zij die mening baseerde zei ze er niet bij, maar ik denk dat een ervaren asiel-werker bedreven raakt in het observeren van dierlijk, maar ook menselijk gedrag.

Het gesprek werd onderbroken door het indringend gerinkel van de telefoon. De mevrouw verdween en ik was onverwacht in de gelegenheid een snelle blik te werpen op de status van Nando, die geopend op de balie lag. Ik moest op z'n kop lezen, en dat is wat lastig, maar in de gauwigheid kon ik een heel rijtje adressen zien staan, waar Nando voor korte of langere tijd had gewoond.
Ik durfde echter dat dossier niet gewoon brutaal even te gaan lezen, en daar heb ik achteraf wel spijt van.
Toen het telefoongesprek beлindigd was, snelde zij terug naar de balie, en klapte het dossier haastig dicht.
Wij spraken af dat ik Nando veertien dagen op proef zou nemen, en pas daarna zou beslissen of hij definitief zou blijven.

De afstand van het asiel tot mijn huis is met de fiets in ongeveer 25 minuten te overbruggen. Hoe komt het dan dat ik reeds na 10 minuten thuis was? Een stukje overgeslagen wellicht? Nee, het bleek dat ik geen hond had meegenomen, maar een buitenboordmotor. En wel een van het type met straalaandrijving. Zodra ik op de fiets zat maakte Nando zo'n snelheid, dat ik soms het gevoel kreeg op te stijgen. Hij was niet te stoppen!! Daarbij regende het inmiddels pijpenstelen, en echt remmen bleek een onmogelijke zaak. De handremmetjes slipten eenvoudig door vanwege de nattigheid, en ik kon er in feite maar één van gebruiken. De andere hand had ik nodig om te voorkomen dat Nando er in zijn eentje vandoor ging. Het werd waarlijk een dodemansrit, en gelukkig voor mij bestond het grootste deel van de afstand uit een lange kaarsrechte weg zonder kruisingen. Na een kilometer of 4 op topsnelheid te hebben afgelegd, hoopte ik eigenlijk dat die hond een beetje uitgeput zou raken. Maar hij bleek onvermoeibaar. Toen het mij te gevaarlijk werd probeerde ik vaart te minderen door met mijn been zwaar over de grond te slepen, en uiteindelijk kwam ik tot stilstand.
De resterende afstand ben ik maar naast de fiets gaan lopen, dat was ook wel geen pretje, maar in ieder geval beter te controleren, en een stuk minder gevaarlijk. Intussen was het steeds harder gaan regenen, en doorweekt tot op het gebeente kwamen wij thuis.
Maar nu...

Ik riep door het raam naar mijn vrouw. dat zij Kelev nog even in de huiskamer moest houden, en ging naar binnen.
Nando liep direct door naar Mimi, en begroette haar, alsof hij haar al jaren kende, en haar een tijd niet gezien had.
Het zijn momenten die je niet vergeet. Mimi op haar hurken, met zijn kop in haar handen. Zij keek hem aan en begon spontaan te huilen. (Later kwam ik er achter dat zij altijd huilde bij de binnenkomst van een verschoppeling) Hij lijkt een beetje op een windhond zei ze.
Nou ja, het enige dat hij met een windhond gemeen had was zijn slanke gestalte. Maar daarmee hield ook iedere gelijkenis op.

Nu kwam de vuurproef. Nando moest kennis maken met Kelev, een jonge Duitse herder, in de bloei van zijn leven. Hoe zou ik dit nu het beste aanpakken dacht ik. Want normaal laat ik honden altijd met elkaar in contact komen op neutraal terrein.
Maar wat is neutraal? De straat zeker niet want die was eigendom van Kelev. En de tuin natuurlijk al helemaal.
Het was een beetje rommelig zo, en eigenlijk had ik op dat moment best een helper kunnen gebruiken.
Het regende nog steeds hard, en ik wilde Mimi niet met Kelev naar buiten sturen. Hij had natuurlijk al lang door dat er in de gang een vreemde hond aanwezig was, en hij zou heus niet met mijn vrouw mee naar buiten lopen.
Ik besloot de gok maar te wagen, en vroeg Mimi of zij Kelev even in de tuin wilde laten. Daar liet ik hem liggen, en kwam naar buiten met Nando aan de lijn. Kelev was een en al belangstelling, maar gelukkig ook heel gehoorzaam. Hij bleef braaf liggen waar hij lag. Ik gaf Nando het commando zit, en ging tussen de honden in staan. Daar begon ik een heel gesprek met de beestjes.
Die "gesprekken" kunt u niet aanhoren zonder in lachen uit te barsten. Het lijkt nog het meest op het gewauwel van een dronken aardbei. Ik brabbel allerlei onzin aan elkaar, op heel geheimzinnige toon, en tussendoor zeg ik telkens hun naam.
Ik huil, grom, jank en piep, en gebruik daarbij alle mogelijkheden die mijn stem mij biedt. Soms zachtjes heel hoog fluisteren, om dan plotseling te dalen naar een laag brommen. Op herdershonden heeft dat altijd een erg komische uitwerking.
Zij worden heel nieuwsgierig, en draaien hun koppen in verschillende standen, om zoveel mogelijk geluid op te vangen.
In kritieke situaties zoals nu, helpt dat enorm. De volle aandacht van allebei was op mij gericht, en omdat niemand zich verdacht of angstig gedroeg, verliep de kennismaking heel soepel. Ik stapte nu eens naar de ййn en dan weer naar de andere hond, en raakte ze daarbij even liefkozend aan, terwijl ik gewoon door bleef babbelen.

Tot mijn opluchting zag ik geen opgewonden gedoe, er werd niet gegromd, en de haren bleven netjes glad liggen.
Eigenlijk zag ik alleen maar een welwillende nieuwsgierigheid aan beide zijden.
Ging dat even makkelijk. Ik liet de honden vrij, en na een vluchtige besnuffeling bleken zij elkaar zeer goed te bevallen.
Er werd spontaan gespeeld, en na een minuut of wat liet ik ze alle twee binnen, en lijnde ze aan. "Even het ijzer smeden nu het nog heet is" zei ik tegen mijn vrouw. Ik ga maar meteen met ze naar de hei, dan weten ze dat ook vast.
Maar je bent drijfnat! zei ze. Precies Mimi, natter dan zo kan ik toch niet worden, en droog wordt het vandaag ook niet meer
dus vooruit met de geit.
Met aan weerszijden een dartele hond naast mij, kwamen wij bij de brede verkeersweg die ik elke dag over moet steken om de hei te bereiken. En daar brak bij Nando plotseling de paniek uit! Hij schoot volle kracht vooruit, en trok mij bijna uit mijn evenwicht.
HOO! Nando, volg!! Maar hij gaf geen gehoor, en wilde zo snel mogelijk naar de overkant. Ik dwong hem met hangen en wurgen naast mij, en probeerde hem vergeefs tot bedaren te brengen, maar hij merkte mij niet eens op. Toen de weg vrij was, werd ik letterlijk naar de overkant gesleurd. Daar bedaarde de hond als bij toverslag, en liep weer vrolijk mee.
De eerste eigenaardigheid had zich geopenbaard...

De honden vermaakten zich opperbest op de hei. Kelev toonde zich heel ingenomen met zijn nieuwe vriend, en ik bemoeide mij dan ook in het geheel niet met hun spel. Na een uur of wat begon al die nattigheid mij echter behoorlijk te vervelen. De lucht werd steeds grauwer en het bleef maar doorregenen. Uitstekend weer om een potje zelfmoord te plegen, maar niet om je honden eens fijn uit te laten. Wij waren daar trouwens de enig levende wezens, en de kans dat wij nog andere honden zouden ontmoeten was niet erg groot.

Op de terugweg werd ik getrakteerd op dezelfde paniekreactie van Nando. Zodra hij die verkeersweg in het vizier kreeg, schoot hij vooruit, en begon mij als een bezetene mee te sleuren. Hij was werkelijk niet te stoppen, en wilde blijkbaar maar een ding: zo snel mogelijk oversteken. Waarom? Dat is een vraag die mij nu nog bezighoud. Was hij ooit eens aangereden?
Er waren geen sporen op zijn lichaam die daar op wezen. Hij zag er tamelijk ongeschonden uit. maar ja, binnenin kon ik natuurlijk niet kijken. Maar waarom alleen bij het naderen van die weg? En niet bij andere dwarsstraten die ik toch ook over moest steken? Was het de drukte op die weg? Of zag hij het gevaar aan de markering, de zebrapaden die alleen daar aanwezig waren? Wat ook de oorzaak geweest mag zijn, ik heb hem nooit duidelijk kunnen maken dat hij daar op die plaats niets te vrezen had.

Al heel snel bleek ons dat Nando zich sterk met mij verbonden voelde. Het duurde dan ook niet lang of ik moest dreigen hem voor de rechter te slepen wegens "stalking". Stond ik op, dan vloog hij ook overeind, en wanneer ik door het raam naar buiten keek, moest hij ook zien wat mijn aandacht trok. Helemaal bont werd het tijdens het televisie-kijken.
Hij kwam naast mij staan, en legde heel aardig zijn kop op mijn been. Toen dat goed ging legde hij er een voorpoot bij, en toen daarop geen reactie kwam, legde hij zijn andere voorpoot er maar naast.
Daarna trok hij zijn achterpoot omhoog, en klauterde op die manier op schoot. Nou ja, Nando, wat is de bedoeling?
Als een kat rolde hij zich in elkaar, en viel gelukzalig in slaap. Voor degene onder u met een middelgrote hond; Ik weet niet of uw herder of Duitse staander wel eens bij u op schoot gezeten heeft, maar u kunt zich waarschijnlijk wel voorstellen hoe u zich gaat voelen als er zo'n 35 of 40 kg. zware hond besluit een uurtje of twee gezellig op je benen te gaan liggen,
De knoken van zijn ellebogen priemen na verloop van 10 minuten dwars door je heen, en snijden de bloedcirculatie volledig af.
Het lijkt een beetje alsof je aan trombose lijdt, en uiteindelijk wordt je onderlichaam totaal gevoelloos.
Was dat stadium eenmaal bereikt dan liet ik hem maar liggen, onder het motto; je wilt een hond? Dan zal je het weten ook.

Ik had met het asiel de afspraak dat ik Nando 14 dagen op proef zou hebben, en daarna een beslissing zou nemen of hij definitief zou blijven. Maar na een week wist ik genoeg. Hij was geen makkelijke hond, zoveel had hij al wel laten zien.
Maar ik was niet op erg grote problemen gestuit. En zijn verhouding met Kelev was uiterst vriendschappelijk.
Ik besloot mijn vrouw eens subtiel te polsen, want ik wilde weten hoe zij er tegenover stond.
Dus wachtte ik tot Nando eens wat hinderlijk stond te klieren, en liet mij toen ontvallen:"die hond eruit of ik eruit".
Na deze fijngevoelige opmerking werd het even stil, en na een heel korte denkpauze zei Mimi:
"Ik zal je koffer even pakken, waar ga je heen?" In verband met de post die ik je na moet zenden..."
"Maar vind je me dan niet aardig meer?", piepte ik.
"MMwaaooh...gaat wel...maar lang niet zo aardig als Nando.
Nou zoiets schopt een flinke deuk in je ijdelheid hoor, vooral de wetenschap dat zij gelijk had. Nando was beslist aardiger dan ik.
Ik was alleen niet zo lastig als hij. Tenminste dat denk ik, Maar uit veiligheidsoverwegingen heb ik dat laatste maar niet bij Mimi geverifieerd.
Natuurlijk weet ik wel hoe mijn vrouw reageert. Als je lang genoeg bij elkaar bent, blijft er maar weinig verborgen. Zij heeft veel meer medelijden met "zielige gevallen" dan ik. En haar categorie "Zielig", is ook nog veel groter dan de mijne. Zij vind een afgebroken bloem al zielig.
Dus wist ik eigenlijk best dat Nando zou blijven, al was hij nog moeilijk, en ook al kon zij hem niet hanteren. Iets zomaar de deur uitzetten kan zij niet. (Misschien woon ik daarom nog steeds op hetzelfde adres.)

Ik belde dus het asiel en zei dat wij Nando graag wilde houden. En toen de formaliteiten eenmaal waren afgehandeld, vierden wij een klein feestje.

Wat was er nu precies zo lastig aan Nando, zult u zich afvragen. Hij was toch heel gehoorzaam, en kon het met iedereen goed vinden. Wel het lastige was zijn intelligentie. Hij was een hond die na verloop van korte tijd alles al wist, en voortdurend op de gebeurtenissen vooruit liep.
Een sterk staaltje daarvan zal ik proberen te beschrijven. Normaal stond ik vroeger op om 7 uur. Om half acht schakelde ik de tv in om het BBC journaal te bekijken. Om vijf voor acht is dat afgelopen, ik schakel de tv uit, en op dat moment zal een redelijk intelligente hond weten, dat het tijd is om te wandelen. Zo ook Kelev, die dan steevast na die klik, en de daaropvolgende stilte, wist dat het "tijd" was, opsprong en naar de gangdeur rende.
Maar na een paar weken merkte ik dat Nando altijd iets eerder opsprong. Waarom deed hij dat? De tv was nog niet uit. En Kelev was nog in rust. Ik zat ook nog op mijn plaats, en niets duidde erop dat wij zouden gaan wandelen.
Zo kwam ik er achter dat Nando de stem van de presentatoren herkende. Nadat het echte nieuws was afgelopen, kwam het sportnieuws aan de beurt, en dat werd gelezen door een andere presentator. Omdat ik sportuitslagen net zo vervelend vind als de beursberichten of de waterstanden van hedenmorgen, kwam die man nooit verder dan zijn eerste zin: "Good morning ladys and gentleman, here are the results of the national footbal leaque....KLIK! Dan werd hem door mijn afstandsbediening het zwijgen opgelegd.
Dus na het klinken van Good Morning, stond Nando al in de gang als een gek aan zijn riem te trekken, en te rammelen.
Het gebeurde wel eens dat de vaste sportcommentator vrij had, en dan vervangen werd door iemand anders. Dan reageerde Nando niet. Hij herkende de stem niet....

Er was nog een gewoonte waar ik wat minder blij mee was. Hij wilde altijd de krant uit de brievenbus halen. Dat hadden mensen hem vroeger geleerd. De bezorger kwam steevast om een uur of vier, dus zat Nando vanaf half vier in de startblokken te luisteren of hij nog niets hoorde. Aan zijn opgewonden gedrag kon ik afmeten hoeveel huizenblokken de krantenjongen nog van mijn voordeur verwijderd was. Zodra Nando de klep van de brievenbus hoorde rammelen, vloog hij letterlijk de gang in, en nam een snoeksprong naar de krant die naar binnen werd geschoven. (De brievenbus bevind zich op een hoogte van 1,75 m) Hij rukte dat nieuwsblad dan met zoveel geweld naar binnen, dat ik aan de andere kant een stem wel eens verschrikt hoorde roepen:..."Jesus! ik schrik me de pleuris".
Als Nando het dagblad te pakken had, moest hij eerst zijn eigen ritueel afwerken. Hij bracht hem niet meteen bij mij, maar liep met opgeheven kop, en de krant dwars in zijn bek, triomfantelijk een "Ere ronde". Op de manier waarop een voetballer de wereldcup door het stadion sjouwt. Een mooi gezicht, dat wel, en Nando genoot met volle teugen van zijn dagelijkse triomf.
Na deze ceremonie protocolair, bracht hij de krant bij mij, of liever, hij smeet hem onverschillig voor mij op de grond, en had er verder geen belangstelling meer voor. Dit tafereel speelde zich iedere dag ongeveer zo af, maar soms bedacht Nando dat het aardig zou zijn de krant vandaag maar eens niet af te geven. Dan sprong hij er met zijn voorpoten bovenop, en begon het nieuws te censureren. Dat deed hij in 2 of 3 seconden, en wel zo grondig dat het net leek alsof de krant door een papierversnipperaar was gehaald. De verbetenheid waarmee hij te werk ging was werkelijk verbazingwekkend, en in zekere zin ook wel vermakelijk om te zien. Het leek wel alsof hij woedend was op die krant.
Maar intussen bleef ik verstoken van de beursberichten, en wist ik weer eens niet of mijn aandelen nu gestegen of gekelderd waren.
Om aan deze situatie een eind te maken, bedacht ik een methode die het Nando verder onmogelijk zou maken de krant als eerste te lezen.
Daarbij beging ik een vreselijke vergissing...
In onze gang is een tochtdeur, die de meeste tijd openstaat, om wat meer ruimte te hebben. Als hij gesloten wordt lijkt de gang zoveel korter, en aan de andere kant kan men zijn kont niet keren, want dan heb je een halletje over van precies één vierkante meter. Maar wat het zwaarst is moet het zwaarst wegen, die tochtdeur moest voortaan gesloten blijven. Want Nando had inmiddels ontdekt dat er, behalve het dagelijks nieuws, ook regelmatig post en reclamedrukwerk te lezen viel.

Met een gerust hart en in de veilige wetenschap dat ik die dag een ongecensureerde krant zou lezen, ging ik in afwachting van de verdere ontwikkelingen maar in de keuken aan het werk. Nando zat als gebruikelijk naast mij, geboeid te kijken wat er zoals gehakt, gesneden en gesnipperd werd, en als er per ongeluk iets op de grond belandde, hoefde ik dat nooit op te ruimen.
Hij had een passie voor eten, en het maakte hem werkelijk niets uit of er nu een champignon, een sperciboon of een halve ui op de grond viel...alles kon hij gebruiken.

Tegen half vier maakte de onrust zich weer van hem meester, en toen even later de brievenbus zijn rammelend geluid maakte, stokte mij de adem in de keel. Als door een katapult afgeschoten vloog Nando door de gang, en klonk een knal en er was geraas van brekend glas...Ik laat van schrik de koekenpan met gesmolten boter vallen (nog meer geraas) en duik achter Nando aan, ruk de restanten van de tochtdeur open, en til mijn hond met krant en al van de vloer.
Ik verwacht nu ieder ogenblik dat het bloed om mij heen zal gaan spuiten, en merk niet dat ik op mijn sokken middenin de glasscherven sta.
Ik durf haast niet naar Nando te kijken. Ik zie de restanten van een verwrongen glas-in-lood paneel met hier en daar gemeen uitstekende puntige scherven, die stuk voor stuk een dodelijke uitwerking kunnen hebben, zeker op zo'n gladharige paling als Nando. Door de heftigheid van de botsing lag de hele gang bezaaid met glasdeeltjes, en ik durfde mij niet goed te bewegen, dus daar stond ik een beetje dwaas met een herder in mijn armen, die op zijn beurt nog steeds de krant vasthield, maar ook niet goed wist wat hem nu plotseling overkwam.
Het geschrokken hoofd van Mimi verscheen om de hoek van de huiskamerdeur. Zij piepte bibberig:"Is er bloed"? En keek intussen waar zij, zonder al te veel schade aan te richten, flauw zou kunnen gaan vallen.
"Nee hoor Miems, alles onder controle hier" sprak ik flink, want er moet toch iemand een beetje koelbloedig blijven.
Als jij nu even met de bezem het ergste aan de kant veegt dan kan ik Nando tenminste weer neerzetten.
De hond mankeerde wonderlijk genoeg geen schram. En dus fietste ik even later vrolijk fluitend naar de glashandel, om een nieuwe "Nando-proof" ruit te kopen. Wanneer is een ruit Nando-proof? Om daar achter te komen ging ik uit van de theoretische formule: massa x gewicht x geschatte snelheid : druk per cmІ = een stuk draadglas van 1Ѕ cm dik.
U kunt dat gerust narekenen, want het klopt. Er mankeert niets aan mijn cijfermatig inzicht.
En aan het eind van de dag kon die deur dan ook naar mijn stellige overtuiging niet meer stuk. En met de nieuwe mahoniehouten glaslatjes keurig om de 5 cm vastgenageld, zou het geheel de aanval van een pissige rinoceros met glans kunnen doorstaan.

De volgende dag was ik weer met een gerust hart in de keuken bezig, en zie ik een beeje meewarig hoe Nando de voorbereidselen treft voor een hernieuwde take-of.
Ik sluit mijn ogen als hij gaat... en hoor een luide klap. Voorzichtig open ik mijn ogen, en zie tot mijn verbijstering een hond bij de voordeur staan met een krant in zijn bek!!
Maar de ruit was nog heel, ja ja, De berekening was juist geweest. Nu moest ik alleen nog even uitrekenen hoeveel schroeven ik nodig zou hebben om de glaslatjes definitief op hun plaats te houden, want die spijkertjes... dat hield niet echt goed.
Nadat ik de ruit opnieuw in de sponning had geplaatst, en de laatste van de 3000 schroefjes waren ingedraaid, kon ik tevreden terug zien op een welbestede dag. Ik had een barriиre opgeworpen waar de kraakbeweging een voorbeeld aan kon nemen.
Het hield niet alleen de hond binnen, maar ook een arrestatieteam van de ME zou grote moeite hebben met mijn aanhouding.

Een paar dagen later wist Nando, dat je de deur ook gewoon open kunt maken, in plaats van net te doen alsof er geen deur was. Maar och, dat was eenvoudig te verhelpen door de klink een kwartslag te draaien, en rechtop te plaatsen. Dat hielp...
voor precies 2 dagen. Als Nando, die zo lenig was als een kat, met zijn voorpoten tegen de klink ging staan, zag je die poten gewoon veranderen in ape-handjes. Hij draaide zijn pols heel behendig, gaf een klap tegen de zijkant van de klink, duwde vlug zijn snoet door die kier, en stond weer vrolijk de krant te lezen. Dat ging sneller in zijn werk dan ik op kan schrijven.

Om wat variatie in zijn bestaan te brengen, bedacht Nando ook nieuwe spellen. Een lievelingsspel kreeg de ingewikkelde naam: Het grote laarzen verstop en onthouden waar ik ze gelaten heb spel. Dat ging als volgt. Je pakt een laars van de baas uit het halletje. Je laat aan de baas duidelijk zien dat je hem hebt, en je wacht even tot hij er iets van zegt. Zegt hij niets dan storm je met die laars de trap op, en smijt hem in een willekeurige kamer neer. Je rent weer vliegensvlug de trap af, want je weet nog een laars te staan. Daarmee stuif je naar buiten, smijt hem in de tuin, en gaat er op passen.
Als je dat een tijd gedaan hebt vergeet je de hele zaak verder en ga je even lekker slapen....
Maar dan komt het leuke. Wanneer het tijd is om te wandelen heeft de baas lekker geen laarzen. Hij zegt dan altijd:"Nando wij kunnen niet weg want ik heb geen laarzen. EN DIE WEET IK DAN TE LIGGEN!! Ik ren heel snel naar boven, grijp een laars en flikker die van de trap af. Lachen man. En dan zegt hij weer:"Nando, zoek de andere. EN DIE WEET IK OOK! Dus ik race naar buiten, grijp die laars, en kwak hem op zijn poten. Knap he?

Vanaf het begin, heb ik Nando wel geremd in zijn spelgedrag, d.w.z. Ik ging nooit zijn speelgoed zogenaamd "afpakken" wat ik normaal bij de meeste honden wel doe. Samen lekker aan een stok trekken vinden de meeste honden heel erg leuk. Maar bij zo'n hyper-levendige jongen als Nando, kan je dat beter achterwege laten. Dit type honden reageert ongewoon fel en scherp, en verliezen daarbij al snel iedere voorzichtigheid uit het oog. Als ik al eens een stok oppakte, was dat alleen om hem weg te gooien.
Het gebeurde dan nog vaak dat, als ik mij bukte om een stok op te rapen, Nando mij net even voor was, en hem op een heel woeste manier uit mijn handen trok, om er vervolgens lucifers van te maken.
Zo ging het ook met de laarzen. Ik moest na het commando los, even wachten, en dan gooide hij het neer. Zodra ik te vlug mijn hand uitstak om de laars aan te pakken, beet hij zo fel toe, dat dit schoeisel daarna uitsluitend nog te gebruiken was als plantengieter.

Naarmate de tijd verstreek en Nando volledig ingeburgerd raakte, kwam ik tot de ontdekking dat er een zeer sterke band tussen ons ontstaan was. Eerlijkheid gebied mij hier te zeggen dat het initiatief daarvoor steeds van Nando uitging. Hij stelde alles in het werk om mijn aandacht te vangen en te behouden. Soms was dit heel komisch en aandoenlijk, maar af en toe ook best hinderlijk. Al met al was het een heel lieve hond, en zijn trouw was grenzeloos. Onmerkbaar raakte ik zeer aan hem verknocht, en op zijn beurt ging Nando zich steeds meer gedragen als mijn schaduw. Hij gaf geen reden tot echte bezorgdheid
in zijn omgang met andere honden, zij het dat ik vanaf het begin al vond dat zijn spel al snel te ruw werd zeker voor de wat kleinere hondjes. Zodra ik tekenen van agitatie begon te bespeuren, onderbrak ik dan ook meestal het spel, en ging een paar oefeningen met hem doen.
Al met al vond ik hem een heel sociale vriendelijk hond, die alleen op tijd geremd moest worden.
Ik bleek iets te goed van vertrouwen, en daardoor maakte ik op een kwade dag mijn eerste grote beoordelingsfout...

Op een mooie zaterdagmiddag liet ik de honden even een plas doen en de benen strekken. Ik loop een vaste route. Die voert weer langs de vaste toiletplaatsen, waar zij zich, zonder hinder voor het publiek kunnen ontlasten. Plotseling komt er een meneer op de fiets de hoek omzeilen, en naast die fiets loopt een kruising jachthond.
Zo op het oog samengesteld uit 1 deel pointer en 1 deel foxhound. Een mooie jonge hond. Voor ik er op bedacht ben, rukt Kelev de riem uit mijn handen, en houdt die hond staande. Nando kon gelukkig niet weg, want ik had de lus van zijn riem om mijn pols. Kelev blaft even naar de hond van die man, en ik roep hem terug, met een kort maar scherp klinkend bevel, waaraan hij onmiddellijk gehoor geeft.
De man zwaait vriendelijk naar mij, en ik groet terug. Incident gesloten.
Ik ben wel even behoorlijk narrig tegen Kelev, omdat hij zomaar de straat opschiet, maar eigenlijk had ik voornamelijk de pest in omdat ik zo stom was, de riem zo achteloos losjes vast te houden. En dan krijgt de hond de schuld...ja, zo gaat dat soms...
Een hond als Kelev, die nooit zomaar uitschoot, en altijd perfect volgde, werkt dat vertrouwen zelf in de hand. Maar ik was even uit het oog verloren dat hij nu niet meer alleen was, en meerdere honden bij elkaar gaan toch een ander gedrag vertonen.
Op de terugweg krijg ik verdomme weer zo'n hijs aan mijn arm, deze keer van Nando. Hij had een kat in een tuin zien zitten, schoot naar voren en bleef werkelijk brullend en schuimbekkend van woede in zijn halsband hangen. Onbereikbaar was hij, en niet tot bedaren te brengen. Dus rechtsomkeert, en met flinke pas de andere kant uitgelopen, terwijl ik een hevig tegenstribbelende halve gare achter mij aan zeulde. Grauwend van woede, en bijtend in de riem, moest ik hem werkelijk een aantal meters voort slepen, voordat hij weer bij zinnen kwam.
HO! vriend, dit gaan wij even anders doen, zei ik. Dus liet ik hem streng en heel precies, een aantal volg-oefeningen doen.
Ik stak de weg over en ging weer langzaam terug naar het huis waar hij de kat had gezien.
Het poezebeest was inmiddels pesterig op het hekje gaan zitten. Nando gaf een brul, en wilde voor mij langs schuiven.
RANG!! Omdat ik de lijn achter mij langs had gedaan kwam hij dwars voor mij tot stilstand, en ik plaatste mijn voet direct stevig op zijn achtervoet. Dat merkte hij niet eens op! Hij bleef staan sjorren aan zijn riem, en stikte bijna van woede en frustratie. Nog maar eens rechtsomkeert gemaakt, en hem de huid volgescholden. NANDO!! NONDEJU, BEN JIJ NOU HELEMAAL BEZANDSODEMIETERSTRAALT!! BAVIAAN! KNIKKERKOP! SLAVENHANDELAAR! DRUIFLUIS! AUGURKENBUIK! VALSE INFANTERIST! ZONDAGSRIJDER!
SCHORPIOEN! PRAATZIEKE PAPPAGAAI!!.
Een normale gevoelige hond laat bij zo'n tirade zijn staart een heel eind zakken hoor. Maar Nando knipperde niet eens met zijn ogen. Hij moet gedacht hebben dat het voor de omwonenden bedoelt was, want hij zag alleen nog steeds maar KAT!!!. Er bestond voor hem enkel nog KAT!!!.
Noodgedwongen heb ik de oefening afgebroken, omdat het totaal geen zin heeft door te drammen als de hond je niet eens hoort.
Het enige dat in zo'n situatie overblijft is geweld, en dat heeft nog veel minder zin. Je moet weten wanneer je kruit is verschoten. Het gaat er namelijk niet om dat je onmiddellijk je zin krijgt, maar dat je de hond duidelijk maakt dat hij ongewenst gedrag vertoont.
Mimi vroeg bij aankomst of er iets bijzonders was voorgevallen, omdat ik wat langer dan gewoonlijk weggebleven was.
Ik zei: "Nou niets ernstigs, alleen een onverwachte ontmoeting met een poes". Nando ving dat laatste woord op! Zijn oren schoten omhoog en zijn ogen spuwden vuur! Als een furie schoot hij naar het raam, en maaide een aantal planten van de vensterbank. Daar ging hij als een uitzinnige staan blaffen.

Aha, Een van zijn vorige eigenaren had het blijkbaar nodig gevonden Nando op te hitsen tegen katten.Ik wist nu in ieder geval dat Nando voor korte of langere tijd in handen was geweest van een halve zool, die iets tegen katten had.
Dan zou er vast nog wel meer aan het licht komen. Dergelijke randfiguren verpesten in de regel niet alleen een klein onderdeel, maar het liefst de complete hond.
Wij moesten in het vervolg het woord poes maar niet meer hardop uitspreken, en ik merkte dat zelfs woorden als oeps en soep beter vervangen konden worden door iets anders.

De dag daarop kom ik op de hei, en aan het begin fietst de man met de kruising jachthond mij recht tegemoet. Ik had Kelev nog maar net losgelaten, en die stond even later de hond vrolijk staartzwaaiend te besnuffelen. De man riep mij toe of hij zijn hond los kon laten, en ik zei:"Ja doet u maar" Nando was nog steeds vast, en sloeg de kennismaking tussen Kelev en de jachthond, die Joeshka bleek te heten, geboeid gade. De baas van Joeshka wandelde op mij toe, en vroeg of Nando niet los mocht.
Wel, Kelev was klaar met de kennismaking, en Nando had kunnen zien dat Joeshka een aardige jonge hond was, dus waarom niet?

Ik had beter moeten kijken! Misschien had ik een signaal kunnen opvangen, dat ik nu finaal over het hoofd zag. Maar hoe dan ook, Nando stortte zich razendsnel en zeer kwaadaardig op deze nietsvermoedende hond. Zonder waarschuwing en uiterst agressief beet hij toe, en diep, zeer diep. Op een plaats waar een hond normaal niet bijt. Joeshka liep een akelige scheurwond op in zijn lies, en bloedde hevig. Gelukkig leek het bot niet geraakt, en kon de hond nog lopen, maar het was wel zaak hem zo snel mogelijk naar de dierenarts te brengen. Wij wisselden adressen uit, en ik zei dat ik zo spoedig mogelijk langs zou komen.
Die baas was minstens zo aardig en begripvol als zijn hond, en dat was toch een opluchting.
Intussen probeerde ik te reconstrueren wat er was misgegaan. Wat had ik over het hoofd gezien? Nando's gedrag was zo ongerijmd, en zo in strijd met de regels... Dit was een vorm van agressie, die maar zelden voorkwam. Zou het kunnen zijn dat hij Joeshka herkend had van de vorige dag, en hem in verband bracht met alle frustratie die hij had opgelopen met die poes?
Het lijkt een vergezochte redenering, maar iets anders kon ik ook niet bedenken. Behalve dan dat Nando een verbazingwekkend goed geheugen bleek te hebben. Maar dan nog..., niet wees er op dat hij zo'n woeste aanval in de zin had.
Een ramp vond ik het. Ik had wel vaker vechtpartijtjes en schermutselingen gezien. Maar dat zag er altijd heel normaal uit, met veel lawaai en gegrauw, en weinig echt bijten. Maar zo iets? Dit ging zwijgend en verbeten, er was geen geluid te horen, behalve dan het gegil van het slachtoffer.
Het enige waar ik op kon hopen was dat het met Joeshka minder erg zou zijn dan ik vreesde...

Een paar uur later stond ik met de bibbers in mijn lijf op de stoep van Baas Joeshka. Wat zou ik aantreffen? Nou, gelukkig waren er geen vitale delen geraakt en de scheurwond was keurig gehecht. Joeshka zou er in ieder geval geen blijvend letsel aan overhouden. Ik vertelde de man dat ik zoiets nog nooit eerder had mee gemaakt, en voor een compleet raadsel stond.
Joeshka bleek eveneens een asielhond te zijn, en de man had alle begrip voor de situatie.
Het enige dat overbleef was de meneer schadeloos te stellen voor de gemaakte onkosten, maar gelukkig ben ik goed verzekerd.

Op de terugweg maakte ik eens een optelsom van alle voorvallen die zich met Nando hadden afgespeeld. Ook kleine dingen die ik had afgedaan als incidentjes, te wijten aan zijn voorgeschiedenis en zijn levendige karakter. De lijst bleek langer te zijn dan ik gedacht had. Het was een bepaald patroon, van telkens een nieuwe verassing, steeds een stapje verder. Een soort onmerkbaar afglijden van; "een beetje lastig, naar behoorlijk vervelend, naar onberekenbaar..." naar...naar...Gevaarlijk??
Ik wilde daar nog niet echt aan, maar ik was gewaarschuwd, en extra op mijn hoede.
Mijn argwaan bleek helaas volkomen terecht.

Bij alles, maar dan ook letterlijk bij iedere gelegenheid, wilde Nando vooraan staan. Hij moest en zou het slimste jongetje van de klas zijn, en dat was hij ook. Op het irritante af. Je hebt van die kinderen die voortdurend in de klas met hun arm omoog zitten roepen: "Ik weet het meester... Ik weet het"! Soms zelfs voordat er een vraag gesteld is.
Zo was Nando ook. Wat hij nog niet wist keek hij even snel bij de Duitse herder af, en daarna wist hij het beter!
Speuren had hij bijvoorbeeld niet geleerd, maar toen hij het "onze ouwe" een keer zag doen, liep hij hem zo'n beetje achterna, en toen Kelev even later het gevonden voorwerp aan mij overhandigde, begreep Nando de bedoeling.
Voortaan volgde hij niet het spoor met zijn neus, maar liep eenvoudig Kelev achterna. Zodra die Duitse herder in de buurt kwam van het verstopte voorwerp, dook Nando voor hem uit, gebruikte even zijn neus, en kaapte voor het verblufte gezicht van die arme hond, het voorwerp weg. Daarna bracht hij het snel naar mij toe. Ik kon deze oefening met twee honden tegelijk verder wel op mijn buik schrijven. Wilde Kelev ooit nog eens succes hebben bij het zoeken, dan moest ik dit apart met hem doen.

Op een avond, wordt er gebeld. Nando snelt de gang in om de tochtdeur vast voor mij open te doen, want die hond was ongelofelijk beleefd.
Hij gaat op zijn achterpoten staan en kan dan alvast door het raam zien wie er is. Ik zie twee mensen geschrokken achteruit springen en daarna in lachen uitbarsten. Het is ook om je lam te schrikken, want als je aan de andere kant van de deur staat zie je eerst een gordijntje hevig wapperen, en daarna kijk je recht tegen een grijnzende kop aan. De verrassing is echt compleet, want hij blaft er nooit bij.
Nando heeft wat te grote oren, waardoor hij in de schemering iets weg krijgt van een sinistere vleermuis. Zijn ogen zijn eveneens wat te groot, en door de gele kleur lijken zij te gloeien. Het schouwspel houd het midden tussen een poppenkast en een schilderij van Jeroen Bosch, een middeleeuwse voorstelling van een duivelse gedaante.

De twee mensen stelden zich voor als vrijwillige asielmedewerkers, en kwamen op huisbezoek, om te informeren hoe het met de hond ging. Maar toen zij eenmaal binnen waren, zag ik iets vreemds bij Nando. Het is heel moeilijk te beschrijven, maar mijn nekharen gingen ervan overeind staan...
Ik kende hem als een heel vriendelijke hond, die altijd iedereen die maar binnenkwam hartelijk welkom heette, en zich graag liet aaien. Maar nu zag ik hem afstand nemen. De mensen wilde hem lokken met een brokje, maar voor het eerst zag ik hem weigeren. Toen een van hen een stap in zijn richting deed, veranderde de kleur van zijn ogen. Hij zag er heel gespannen uit,
en hij week niet verder terug...Alarmbellen rinkelden in mijn kop!

Gaat u zitten zei ik snel...Koffie?
Nando? Plaats jonkie.

Nando ging braaf naar zijn plaats, en bijna demonstratief ging hij met zijn rug naar de mensen toe liggen, waarna hij ze, gedurende het hele gesprek, geen blik meer waardig heeft gekeurd.
Ik voelde de spanning weg ebben, en wij keuvelden wat over de hond, en de mensen vonden hem er goed uitzien. Ze vroegen wat bijzonderheden, en ik kon eigenlijk alleen maar zeggen dat ik er een fantastische hond aan had, en geen grote problemen met hem had ondervonden.
Behalve dat hij was opgehitst tegen katten, maar daar kon ik rekening mee houden zei ik.
Tijdens dit onderhoud liet een van hen zich ontvallen dat Nando een politiehondentraining achter de rug had, maar halverwege was deze stopgezet, omdat hij tijdens het pakwerk niet wilde loslaten.
Op mijn vraag of dit misschien de reden was, waarom hij in het asiel terecht was gekomen bleef men het antwoord schuldig.
"Ach meneer, er worden vaak vreemde redenen opgegeven als mensen van hun hond afwillen. Een eigenaar zal tegen ons heus niet zeggen: " ik heb hier een hond, maar ik wil er vanaf want hij laat niet meer los als hij de pakwerker vast heeft, en dus heb ik er niets meer aan".
Ik probeerde nog wat meer bijzonderheden uit het verleden van Nando aan de weet te komen, maar erg veel details wisten zij ook niet.
Dat incident met Joeshka vermeldde ik niet. Waarom niet? Wilde ik het niet waar hebben?

"Wat had Nando zo ineens"? vroeg Mimi, toen de visite weg was. Zij had het dus ook gezien...Ik weet het niet zei ik.
"Nando herkende ze vast uit het asiel, en nu dacht hij dat ze hem weer kwamen halen", opperde zij.
Nou Miems, Nando is wel slim, maar dit lijkt mij zelfs voor een slimme hond, een veel te ingewikkelde redenering hoor.
En daar komt nog bij dat honden asielwerkers meestal heel aardig vinden, en ze in de regel vrolijk zullen begroeten. Nee, je zit echt in de verkeerde hoek te zoeken, maar eerlijk gezegd, ik heb geen flauw idee waarom hij zo afwijzend reageerde.

De eerste frontale botsing met Kelev, kwam zo plotseling uit de lucht vallen, dat ik al gewond was voordat ik goed en wel besefte wat er gebeurde. Tijdens een wandeling met een aantal familieleden, komt iemand op het idee om een stok voor de honden weg te gooien. Kelev is het eerst bij de stok, maar toch ziet Nando kans om even snel onder hem door te duiken, en de prooi vlak voor zijn neus weg te grissen. Direct schiet de vlam in de pan. Kelev pikt dat niet, verheft zich even op zijn achterpoten en grijpt Nando met veel lawaai, stevig boven in zijn nek.
Jammer genoeg sta ik vlak naast ze, en kan mijn reflexen niet bedwingen. Ik grijp op mijn beurt Kelev in zijn nek. Fout, fout, helemaal fout. De straf volgt direct. Nando ziet kans zich los te wurmen, en keert zich woedend om voor een nieuwe aanval. Ik probeer die aanval ook nog te onderbreken, en mijn duim komt tussen zijn knipkiezen terecht.
Ai, deed dat pijn, en och wat een bloed ineens. Niemand van de familie had ondertussen in de gaten dat ik behoorlijk gebeten was. Dat was ook nauwelijks te zien omdat alles zich in een halve seconde voltrekt. Ik bekeek mijn duim. Die bleek over de hele lengte gespleten en ik kon zien (en voelen) dat het bot geraakt was. Zou er een dokter aan te pas moeten komen?

Hallo?...Heeft er iemand even een doekje? Nou alleen papieren zakdoekjes bleken voorhanden, maar dat was beter dan niets.
Ik draaide er een paar rond mijn duim, rukte een veter uit mijn schoen, en wond die er stevig omheen. Ziezo, leeglopen kon ik niet meer, en thuis zou ik de wond wel schoonmaken.

Ja, stom was het wel, en op het moment dat ik mijn hond beetgreep realiseerde ik mij ook dat het fout was. Ik had ze beter even de zaak zelf kunnen laten regelen, en ik zou dat ook beslist gedaan hebben, als ik er maar niet met mijn neus bovenop had gestaan. Er was nu een conflict gerezen, maar de uitslag was, door mijn voortijdig ingrijpen, onbeslist gebleven.
Terwijl, zo realiseerde ik mij achteraf, Kelev zwaar in het voordeel was. Als hij op dat moment als overwinnaar tevoorschijn was gekomen, zou de zaak daarmee afgedaan zijn. Maar ik was bang, dat er een dag zou komen waarop Nando eens zou kunnen gaan proberen of hij geen promotie kon maken. Iets dat ik tot iedere prijs wilde voorkomen. Nando was een lieve hond, en ik hield van hem, maar hij was totaal ongeschikt als nummer een.

Thuis gekomen maakte ik een bak heet water, en plompte daar een halve fles ontsmettingsmiddel in. Zo... nu even niet zo kinderachtig zijn...Godsamme aii...oeieie...het went al, hehe. Ik bleef met mijn duim in dat bakkie totdat het water was afgekoeld, en draaide er toen een stevig verband omheen. En nu maar hopen dat het niet ging ontsteken.

Ik schrijf dit hier neer als een feitelijk verslag, niet als aansporing om ook zo te werk te gaan. Het is verstandig om altijd even langs de eerste hulp te gaan, voor een anti tetanus injectie. Maar ik ben in mijn leven zo vaak gekrabt en gebeten door van alles en nog wat, dat ik voor tetanus immuun geworden ben. Vandaar dat ik niet zo'n prik ben gaan halen.
Bovendien wordt iedere behandelde bijtwond, ongeacht de ernst, in een ziekenhuis geregistreerd, en ik had geen zin de statistieken nog wat op te voeren.
De genezing verliep voorspoedig, alleen bleken er een paar zenuwen doorgeneden, zodat de duim gedeeltelijk gevoelloos is gebleven.

Een tijdje ging alles goed, en deden zich geen rare of onaangename gebeurtenissen meer voor. Met rustig optreden en af en toe fors afremmen, leek Nando na verloop van tijd zelfs iets kalmer te worden. Behalve bij het oversteken van de verkeersweg.
Daar werd ik iedere morgen opnieuw overheen gesleurd. En wat ik ook probeerde, ik kreeg hem daar niet rustig.
Toen besloot ik het eens (op aanraden van een mevrouw met veel ervaring) met een "Halti" te proberen. Zij demonstreerde mij de werking ervan bij een van haar Malamuters, en het leek mij het ei van columbus.
Nadat ik er een bij de dierenwinkel had gekocht, wilde ik het onmiddelijk uitproberen, en ik roep: "Nando, ga je mee uit"?
Nando grijpt zijn riem, en gooit hem voor mij neer, (ook een geintje dat hij al kende voordat ik hem had)
Ik laat hem voor mij zitten, en doe de halti over zijn snoet....
En er breekt paniek uit. Niet gewoon een beetje bang, maar doodsangst. Nando stuift er vandoor, en duikt grauwend onder de tafel. Met één haal van zijn voorpoot ratst hij dat ding van zijn kop, en knipt hem woedend aan flarden! Razendsnel! 2 of 3 knippen had hij daar voor nodig, en ik was dertig gulden armer. Wat was hier nu weer aan de hand? Waarom kon Nando een eenvoudige halti niet om zijn snoet velen, en waarom zo'n woedende reactie? Ik Riep hem en mikte de slipketting om zijn kop. Daarna beval ik hem te gaan zitten.
Onderwijl dacht ik na. Als hij niets om zijn kop kon velen, hoe zou hij zich dan door een dierenarts laten behandelen als de nood aan de man mocht komen? Dan moesten ze hem zeker eerst met een narcosegeweer verdoven?
Het leek mij goed dat ik hem langzaam zou wennen aan iets over zijn snuit. Ik had nog wel ergens een muilkorf liggen, en als ik nu maar stap voor stap te werk zou gaan, dan moest het toch lukken, dacht ik.
Ik liet hem het voorwerp zien, en zei:"Nando, kijk is?? Mooi...Nando mooi..Kijk maar.
Nou hij had hem eerder herkent dan ik, en als ik een stap in zijn richting deed, week hij een stap terug. Ik ging op de grond zitten, en deed net of ik het voorwerp intensief wilde onderzoeken. "Kelev kom eens kijken wat mooi??"
Kelev kwam ook vol belangstelling kijken, en daarna Mimi ook...Maar Nando niet! Die wist al lang wat het was, en moest er niets van hebben. Zodra ik ook maar een stap in zijn richting deed deinsde hij achteruit. Na een hele tijd zo voorzichtig bezig te zijn geweest, was ik nog geen centimeter opgeschoten.
In een laatste poging toch enige vooruitgang te boeken, deed ik twee snelle stappen voorwaarts, Nando stapte naar achter maar hij kon niet verder achteruit, want daar stond een kast. Ik zag hem verstrakken, en hield halt.
Hij stond op het punt mij aan te vallen. zijn ogen veranderde van kleur, en hij staarde mij recht aan. Een zacht laag gegrom welde op uit zijn borstkas, en hij kon nu ieder moment de sprong in mijn richting wagen.

Dit is wat dompteurs verstaan onder de kritische vluchtafstand. Zolang een angstig dier nog een mogelijkheid ziet te vluchten, zal het niet aanvallen. Als vluchten niet meer mogelijk is, dan zal het dier zijn leven verdedigen, en een wilde aanval openen. Ervaren dompteurs weten heel precies hoe groot de cirkel is, waarbinnen zij zich nog veilig kunnen bewegen. Daar bevinden zij zich op de grens van leven en dood. Een stap van 50 cm. kan een charge tot gevolg hebben, die zij niet kunnen navertellen.

Wat kracht betreft zou ik het van hem kunnen winnen, maar ik wist dat hij sneller zou bewegen dan ik. En ik had genoeg staaltjes van zijn vernietigingsdrift gezien om te beseffen dat ik niet veel kans maakte als hij werkelijk zou bijten.
Hooo! Nando...rustig maar jonkie...'t is allemaal goed...Kom maar man...kom eens voor...goed zo manneke...
Langzaam liet ik mij op mijn hurken zakken, en stak mijn armen naar hem uit. Ik zag hem ontspannen, en hij kwispelde weer met zijn staart. Toen kwam hij naar mij toe.
Om hem het voorval te laten vergeten, ben ik maar een flink eind met hem gaan wandelen. Hij gedroeg zich weer als gewoonlijk, speels en vrolijk, en niets wees er op dat hij op het punt gestaan had zijn baas aan te vallen.

[Knoeppie]

Mensen wat een verhalen! Ik loop achter!

Snel uitprinten en lekker languit lezen. Een stukje Kelev voor het slapen gaan

Vanmiddag deze beroemde schrijver mogen ontmoeten, zo noemt mijn oppaskindje van 6 jaar.
Vorige week de hei afgezocht naar 'een oudere meneer met paard, wandelstok en hele dunne honden'. Geen Kelev gevonden.
Vandaag, 5 kinderen en een hond in een kleine Punto gepropt, liep hij daar ineens.
Ik stopte en de 6 jarige riep, Michaela, daar is de beroemde schrijver! Hahahaha

[Kelev de oude]

Knoeppie schreef

daar is de beroemde schrijver! Hahahaha

Jaja!
Wereldberoemd in de Hilversumse zeeheldenbuurt..

Had jij de kinderen net van school gehaald?
Mijn kinderen hebben daar ook op school gezeten.
Wat een toevallig toeval nietwaar?

[Ariane]

Ik hoop ook ooit eens dat genoegen te hebben.
Niet met jou Michaëla, jou ken ik al , maar ik bedoel Kelev.
Kelev, de hond.

Prachtig verhaal weer!!

[Miranda]

Afgezien van het probleemgedrag is het net of je mijn meisje beschrijft. Zo verschrikkelijk intelligent, zo gedreven, zo'n enórme will to please, zo verdomde lastig.....Ik hoop en bid dat ik haar (toch wel echt lastige karaktertje) niet verkloot zoals bij jouw Nando is gebeurd. Mán, wat naar, zo'n fijne hond die zo verpest is

Het verhaal raakt mij extra omdat me gezegd is dat ik haar veel gemakkelijk kan laten luisteren. Ja, dat klopt. Maar dan zou ze dat zelfverzekerde, dat vrije, die spirit die ze heeft kwijt raken, en ik wil dat niet. Dat maakt haar juist een unieke hond.

Dank je wel voor dit verhaal. Dank je wel, want af en toe heb ik het ook moeilijk met mijn meisje, en moet ik alle moeite doen om geduldig en creatief te blijven....maar ik weet nu écht dat het de moeite waard gaat zijn

[Hailfall]

Wow, ik kan echt niet wachten op de rest van het verhaal.

[Knoeppie]

Knoeppie schreef

daar is de beroemde schrijver! Hahahaha

Jaja!
Wereldberoemd in de Hilversumse zeeheldenbuurt..

Had jij de kinderen net van school gehaald?
Mijn kinderen hebben daar ook op school gezeten.
Wat een toevallig toeval nietwaar?

Ja ik had ze net gehaald, ze zitten op het Montessori-Zuid.
Hoe oud zijn uw kinderen? Hun moeder heeft er ook gezeten, zij
is 40.

[Roompie]

Wauw.. ik moest lachen om een aantal dingen, schrikken om andere en heb met spijt de laatste zin gelezen.

Ook wachtend op deel 2 :smile1:

[mariabel]

hier ook weer ademloos gelezen.. wat zijn ze toch mooi die verhalen...
en elke hond wordt zo mooi beschreven dat ik ze werkelijk voor mij zie realiseer ik mij nu...
en ga toch ook maar eens lopen op die hilversumse hei denk ik..
in de hoop een glimp op te vangen...

[Knoeppie]

hier ook weer ademloos gelezen.. wat zijn ze toch mooi die verhalen...
en elke hond wordt zo mooi beschreven dat ik ze werkelijk voor mij zie realiseer ik mij nu...
en ga toch ook maar eens lopen op die hilversumse hei denk ik..
in de hoop een glimp op te vangen...

Leuk! Laten we er een 'ontmoet Kelev' wandeling van maken!
Waar kan ik mij aanmelden?

[ellen en de birmanen]

erg indrukwekkend en erg bekend komt het mij voor.
zit met smart oop deel 2 te wachten.
ellen

[Kelev de oude]

Knoeppie schreef
Ja ik had ze net gehaald, ze zitten op het Montessori-Zuid.
Hoe oud zijn uw kinderen? Hun moeder heeft er ook gezeten, zij
is 40.
Mijn drie kinderen Judith, Yaron, en Rivka, hebben op die school gezeten. Zij zijn ook allemaal 40.
Dat klinkt wat vreemd, maar leeftijden onthouden vind ik moeilijk. Ik ben een beetje getallenblind.
Daar komt nog bij dat ik geen verjaardagen vier. (Wat valt er te vieren? Hoera, weer een jaar minder??)
Ja voor gezelligheid moet je niet bij mij zijn.

Mijn kinderen gingen naar Montessori-school zuid toen het nog gevestigd was in oude gammele barakken aan de Kolhornse weg.
Kort daarop werd de nieuwe school opgeleverd. Een kneuterig maar liefelijk Anton-Pieck achtig ontwerp dat op de Efteling niet zou misstaan. Maar ik schrok van die vreselijke nieuwbouw. Te groot en te lelijk, en de mooie tuin rondom is compleet verwoest. Wat leren wij door deze vandalenbouw aan onze kinderen?
Dat het in orde is iets moois te vernietigen? Willen wij ze alleen maar leren rekenen en calculeren?
Brengen wij ze niets meer bij op het gebied van cultuur en esthetica? Ze hadden wat mij betreft die nieuwbouw beter op het industrieterrein neergezet!!

Ik geloof dat ik de pest in heb...

[Minhie]

Ook weer uitgelezen! Ook ik moest lachen om bepaalde dingen, hield mijn adem in bij het volgende en lees de laatste zin altijd met tegenzin.
Ik wacht geduldig af op deel 2

[Linx]

Wauw.. Prachtig verhaal! Wacht met spanning op het vervolg!!

[Knoeppie]

Dan zouden uw kinderen mijn werkgeefster moeten kennen en u wellicht ook.
Het lijkt me leuk u eens op de hei tegen te komen, ben benieuwd hoe Knoeppie zal reageren op uw honden. Ze kan het niet zo goed hebben als er honden sneller dan zij zijn, dit klimt dan ook niet zo vaak voor want ondanks haar korte pootjes rent ze toch bijna 25 km per uur. Een windhond is natuurlijk veel sneller en als ze de achtervolging inzet zal dit gepaard gaan met een hoop gegil van Knoeppie.
Ik loop er elke donderdag vanaf 14.45, dan neem ik Knoeppie altijd mee naar mijn werk, kinderen blij en hond blij.

Ik las gisteren avond in bed deel 2 over de buurman. Staat die tank nog steeds ergens op de hei of is die al jaren weg? Google wist mij niets te vertellen over tanks in 't Gooi.

[Marina]

wat een mooi verhaal weer.

kijk alweer uit naar deel 2

[Kelev de oude]

Knoeppie schreef

Staat die tank nog steeds ergens op de hei of is die al jaren weg?

Dat weet ik niet. Ik kom daar al jaren niet meer.

[Knoeppie]

Knoeppie schreef

Staat die tank nog steeds ergens op de hei of is die al jaren weg?

Dat weet ik niet. Ik kom daar al jaren niet meer.

Waar stond die dan? Welke heide?

[Kelev de oude]

Knoeppie schreef

Staat die tank nog steeds ergens op de hei of is die al jaren weg?

Dat weet ik niet. Ik kom daar al jaren niet meer.

Waar stond die dan? Welke heide?

Als je vanaf het st.Janskerkhof in Laren 1 km richting Bussum liep, dan stond daar een Sherman tank.

[Knoeppie]

Dat is de Westerheide, achter La Place?
Google vindt helaas niets

[Kelev de oude]

Dat is de Westerheide, achter La Place?
Google vindt helaas niets

misschien is dat ding intussen verhuisd naar een museum?
Je zou het bij defensie kunnen navragen.