tweedehands honden deel 22_ slot.
Geplaatst: 04 mar 2011 19:54
22
Een jaar is voorbij gevlogen. Wij hadden nog maar één hondje over en ik stond op het punt ermee te stoppen.
Er waren zoveel honden, en ik begon te voelen dat ik niet meer de energie had om nog veel langer door te gaan.
Althans niet met de inzet die ik tot voor kort nog makkelijk op kon brengen. Want ik was veeleisend, en verlangde soms teveel.
In zekere zin heb ik een keuze gedaan die bij mijn leeftijd past.
Ik hoef geen parcours meer uit te zetten in drassig en ongastvrij terrein. Geen zwemlessen meer te geven in een snelstromende rivier. Geen breedte-sprongen meer voor te doen,
en geen steile wanden meer te beklimmen.
Ik heb nu vier honden die het geen bal interesseert of ik mijn sleutelbos verloren ben; "ga hem lekker zelf opzoeken"
Ja, wat nou zoek? wij zijn toch niets verloren?
Ga Af?? Hoezo ga af?? Zie je niet dat daar een konijn loopt?
Want mijn honden willen maar één ding, en dat is snoeihard rennen. Voor iets anders kunnen zij weinig aandacht opbrengen. Het ligt te ver buiten hun belevingswereld.
Een groot deel van mijn leven ben ik omgegaan met "all rounders". Honden die je kon laten speuren, maar die evenzeer bereid waren mensen uit ingestorte gebouwen te halen, of de blinde veilig door het verkeer te loodsen.
En ik eindig met "specialisten". Honden die maar één ding goed kunnen, en dat is heel hard lopen.
Maar wat is dan de uitdaging, heb ik mij wel eens afgevraagd. Tot ik ontdekte dat er geen uitdaging meer nodig is. De eisen die een windhond stelt liggen niet zo hoog.
Het zijn simpele sportlui. Zij willen slechts als eerste eindigen. Dat is alles en meer is er niet.
Geen moeilijke opdrachten waarbij je moet nadenken, maar gewoon gaan met die banaan.
Daarom zie je maar zo weinig windhonden bij de politie. Wanneer de boef hard wegloopt gaan ze hem op commando wel achterna, maar zij lopen hem straal voorbij, en kijken daarbij lachend achterom.
En toch...en toch...krijg je heel veel van hen terug. Niet alleen de schoonheid en gratie van hun beweging in het veld, maar hun lieftalligheid in huis.
Hun voorbeeldige sociale omgang, en het respect dat zij elkaar betonen zou een lichtend voorbeeld voor ons kunnen zijn. Helaas zijn maar weinig mensen bereid iets van hun honden te leren, en dat valt te betreuren. Hun trouw aan elkaar, en de vanzelfsprekendheid waarmee zij elkaar te hulp schieten.
De hoffelijkheid en de egards waarmee Mahér zijn dames bejegent, maar eveneens de bescherming waarmee hij ze omringt zijn van een weergaloze noblesse.
En mocht u vinden dat ik overdrijf, dan kan ik alleen maar zeggen; Loop eens een paar dagen met ons mee. Dan ziet u dat ik mij nog ingehouden heb.
Hoewel dit het laatste hoofdstuk is heeft dit verhaal geen echt einde.
Wij gaan verder en de ontwikkeling zal niet stilstaan.
Ooit komt de dag dat het verhaal abrupt zal ophouden.
Maar wij willen daar niet aan denken.
Een jaar is voorbij gevlogen. Wij hadden nog maar één hondje over en ik stond op het punt ermee te stoppen.
Er waren zoveel honden, en ik begon te voelen dat ik niet meer de energie had om nog veel langer door te gaan.
Althans niet met de inzet die ik tot voor kort nog makkelijk op kon brengen. Want ik was veeleisend, en verlangde soms teveel.
In zekere zin heb ik een keuze gedaan die bij mijn leeftijd past.
Ik hoef geen parcours meer uit te zetten in drassig en ongastvrij terrein. Geen zwemlessen meer te geven in een snelstromende rivier. Geen breedte-sprongen meer voor te doen,
en geen steile wanden meer te beklimmen.
Ik heb nu vier honden die het geen bal interesseert of ik mijn sleutelbos verloren ben; "ga hem lekker zelf opzoeken"
Ja, wat nou zoek? wij zijn toch niets verloren?
Ga Af?? Hoezo ga af?? Zie je niet dat daar een konijn loopt?
Want mijn honden willen maar één ding, en dat is snoeihard rennen. Voor iets anders kunnen zij weinig aandacht opbrengen. Het ligt te ver buiten hun belevingswereld.
Een groot deel van mijn leven ben ik omgegaan met "all rounders". Honden die je kon laten speuren, maar die evenzeer bereid waren mensen uit ingestorte gebouwen te halen, of de blinde veilig door het verkeer te loodsen.
En ik eindig met "specialisten". Honden die maar één ding goed kunnen, en dat is heel hard lopen.
Maar wat is dan de uitdaging, heb ik mij wel eens afgevraagd. Tot ik ontdekte dat er geen uitdaging meer nodig is. De eisen die een windhond stelt liggen niet zo hoog.
Het zijn simpele sportlui. Zij willen slechts als eerste eindigen. Dat is alles en meer is er niet.
Geen moeilijke opdrachten waarbij je moet nadenken, maar gewoon gaan met die banaan.
Daarom zie je maar zo weinig windhonden bij de politie. Wanneer de boef hard wegloopt gaan ze hem op commando wel achterna, maar zij lopen hem straal voorbij, en kijken daarbij lachend achterom.
En toch...en toch...krijg je heel veel van hen terug. Niet alleen de schoonheid en gratie van hun beweging in het veld, maar hun lieftalligheid in huis.
Hun voorbeeldige sociale omgang, en het respect dat zij elkaar betonen zou een lichtend voorbeeld voor ons kunnen zijn. Helaas zijn maar weinig mensen bereid iets van hun honden te leren, en dat valt te betreuren. Hun trouw aan elkaar, en de vanzelfsprekendheid waarmee zij elkaar te hulp schieten.
De hoffelijkheid en de egards waarmee Mahér zijn dames bejegent, maar eveneens de bescherming waarmee hij ze omringt zijn van een weergaloze noblesse.
En mocht u vinden dat ik overdrijf, dan kan ik alleen maar zeggen; Loop eens een paar dagen met ons mee. Dan ziet u dat ik mij nog ingehouden heb.
Hoewel dit het laatste hoofdstuk is heeft dit verhaal geen echt einde.
Wij gaan verder en de ontwikkeling zal niet stilstaan.
Ooit komt de dag dat het verhaal abrupt zal ophouden.
Maar wij willen daar niet aan denken.
