dagmar88 schreef
Toen ik uiteindelijk toch de mevrouw inhaalde bij het oversteken vroeg ik of ze dat niet eng vond, haar hondje zo achterop laten lopen terwijl er een hoop onvriendelijke honden lopen.
Maar waar loopt u dan?
Want de meeste honden die ik ooit ben tegengekomen waren juist heel vriendelijk.
Heel wat aardiger dan de gemiddelde mens.
In al die jaren moest ik slechts één keer naar de dierenarts omdat mijn Duitse dog een bijt-wond had opgelopen. En dat nog wel per ongeluk tijdens het spel.
En één keer is mijn ouwe Jack Russel onverhoeds gepakt door een Picardische herder.
Een hond die wij dagelijks tegenkwamen, en nooit eerder agressief was geweest.
Zij vrouwtje riep helemaal ontdaan;"Dat doet ie anders nooit"! En ze had helemaal gelijk.
Ik had hem dat nog nooit zien doen. Waarom nu plotseling wel? Geen idee. Misschien trok Vladimir wel een gekke bek? Ik heb het niet gezien, daarvoor ging het te snel, en kwam het zonder waarschuwing. De verwondingen vielen mee. Vier gaatjes in de achterhand. Gewoon goed schoongehouden met Dettol en voorspoedig genezen.
Er valt onder honden nog wel eens een snauw en een grauw, maar bij tijdig ingrijpen blijft het binnen de perken, en wordt er niet gebeten.
Maar soms grijpen mensen niet op tijd in, met als gevolg dat de spanning tussen de honden veel te veel oploopt. Zij bereiken dan het punt waarop zij niet meer terug kunnen zonder gevaar van achter te worden aangevallen, dus dan heb je onvermijdelijk een frontale explosie.
Bij het eerste onvriendelijke geluid dat ik hoor, of het nu van mijn hond is of van een ander
vraag ik met blaffende bulderende basstem terwijl ik intimiderend op ze toeloop;
"BEN JE GADVERDEGADVERDEGADVERRRR HELEMAAL VAN GOD LOS!! STELLETJE EIKELS!!
OF ZAL IK NONDENONDENONDE SACREDESAKKER EVEN MEEDOEN??"
Ik staar ze daarbij zeer vijandig aan.
Het resultaat? De agressie slaat om in plotselinge beduchtheid. Zoveel verbaal geweld kan er komen uit een vriendelijke oude heer? Inwendig lach ik me de natte pleuritus, omdat ik weet hoe dit af gaat lopen. Een beetje bedremmelt lopen zij met stijve poten bij elkaar weg, doen even snel een plas, en gaan gauw weer verder.
Maar ik heb makkelijk praten want ik beschik over die zware bas met groot volume. De meeste vrouwen hebben dat geluid niet, en kunnen ook niet even snel al die gemene vloeken produceren. Hoewel dat laatste met enige oefening wel te leren valt, is het eerste moeilijker te realiseren. Probeer je liefelijke sopraan-geluid maar eens in te ruilen voor een afschrikwekkende basso profundo, waar de ruiten van gaan trillen in de sponningen.
Als het al zou lukken maak je je daarmee niet populair bij het manvolk, en dat kan een nadeel zijn. (maar dat hoeft natuurlijk niet)
Onder je vriendinnen kan je niet meer stuk natuurlijk...
"Mien, doe es even je bas"? Zie je het voor je in een sjieke tearoom? Gillen meid...
Maar even alle malligheid terzijde; Het lijkt mij dat je met teveel angst in je lijf aan het wandelen bent, terwijl je heerlijk ontspannen zou moeten zijn.
Bedenk als er een echt foute hond rondloopt, dan neemt hij jouw aangelijnde hond ook te grazen. Misschien zelfs wel eerder dan wanneer hij los rondscharrelt.