Het HondenForum

Bonnie altijd al een zorgenkindje geweest.
Steeds dezelfde klachten, misselijk, overgeven, pijn..
Een paar maanden geleden was het weer zover.. bloed bij de ontlasting, slijm, spugen..
We hadden net een nieuwe DA gekregen die week.. altijd spannend natuurlijk, ik hou niet van vreemden aan mijn hondje...
Meteen bij binnenkomst was het al anders. Andere omgang met Bonnie, andere omgang met mij.. anders, maar niet minder goed..
Naarmate het gesprek vorderde en ze Bonnie beter leerde kennen en de patientenkaart doorlas, veranderde het behandelplan. ( de behandeling die we al jaren doen, zonder al te veel resultaat, pappen en nathouden. Maar ja, mijn eerste hond, ik wist ook niet veel beter dan dat. )
Bonnie kreeg allereerst iets tegen de misselijkheid. ( en tegen de darmontsteking die ze toen had.)
De dagen daarna stopte Bonnie met gras eten. Iets wat ze al zeker 10 jaar doet. Zo erg, dat ik niet op gras met haar kon trainen. Wij vonden dat al niet normaal, maar "dat vind ze gewoon lekker" zeiden verschillende Dierenartsen.. ja, dan ga je dat geloven.
Bonnietje werd rustiger, at geen gras meer, smakte niet meer, likte niet meer dwangmatig aan de mand... het werd een heel ander hondje. door 1 simpel medicijntje wat ze 1x per dag krijgt.
10 jaar lang misselijk geweest. Wat voelde ik me schuldig. arm meisje.

Voor een paar weken terug werd Bonnie opeens heel erg ziek.
Van het ene op het andere moment kon ze nauwelijks lopen, lag ze te bibberen op haar kussen, was totaal in paniek, had hoge, hoge koorts.
Ik kon meteen naar de praktijk komen.
Koortsverlager gehad en even onderzoek..
Ik zag niks vreemds verder, zoals ze liep, loopt ze al 10 jaar. Haar rug is niet goed, dat zal hij ook nooit worden, ze loopt eigenaardig, maar dat doet ze al 10 jaar.. is niks aan te doen... Zolang Bonnie nog vrolijk is en blij, kan het, zeiden mij verschillende artsen.
De nieuwe DA zag haar binnenkomen, koortsig, ziek, met pijn.
10 minuten later was ik doorgestuurd naar drs. Aharon. (http://www.kreupeldier.nl" onclick="window.open(this.href);return false;) want er was iets niet ok met haar lopen.
Ik was eerst erg sceptisch.. heb goede, maar ook slechte verhalen gehoord..
ik werd echter overtuigd.. pijn heeft ze nu ook, en als er iets moet gebeuren wat je niet aanstaat, ga je naar huis. klaar.
OK.

Een week later, Bonnietje in de auto en op naar Noorden.
positief begin, terughoudende Bonnie wandelde naar de dokter toe voor een knuffel.
Na een kort onderzoek werd me verteld wat en hoe.
Bonnie's rugwervel stond compleet verkeerd. ( je kon het zien als dat er 2 wervels naast stonden. ) De behandeling was extreem pijnlijk.. of ik haar heel goed vast wilde houden... of dat de assistente dat moest doen.
Geen vreemde handen aan mijn hondje, doe ik zelf wel.
Bonnie legde haar hoofdje tegen me aan, en heeft me al die tijd aangekeken. geen geluid gemaakt, maar je zag gewoon dat het heel heel heel erg pijn deed. zo heb ik haar nog nooit gezien. tranen in mijn ogen.
na de behandeling zet ik haar op de grond... en ze loopt als een een kievit.
De bult op haar rug is weg ( dat was dus een wervel ) en ze gebruikt haar achterpoten fatsoenlijk.. iets wat ze al 10 jaar niet kan.. na een sprong van een brug en een aanval van de herder van de buren zit die bult daar, en heeft ze pijn..en werd ons keer op keer verteld dat daar écht niks aan te doen was.. wat heeft mijn meisje 10 jaar lang verschrikkelijke pijn gehad!
Ze vond het zelf wel even heel erg raar.. leek niet helemaal te snappen hoe dat nou moest.. normaal lopen. ( vroeger liep ze als een eendje... achterpootjes helemaal wijd, en af en toe een hinkeltje) Opdracht: 2 weken niet springen, rustig houden maar wel wandelen voor de spieren.
Na 2 weken terugkomen. Als het dan weer niet goed was, of ze liep weer slecht.. moeten er foto's gemaakt worden.
Ik wilde helemaal geen fotos maken.. narcose, wat komt er uit.. ze is al 11..
In tranen kwam ik buiten.
10 jaar lang pijn.. verschrikkelijke pijn... pijn die niet nodig was.. wat voelde ik me verschrikkelijk schuldig. ( en nog)
Bonnie zelf was alleen blij en liep rond alsof ze het lopen opnieuw uitgevonden had.
Ze was meteen zoveel blijer, zelfverzekerder, minder stijf en moe.. wat heb ik mijn meisje aangedaan, 10 jaar lang!

Zondag, 2 weken later kwam onze dierenarts even langs.. die was heel voorzichtig positief.. ze zag verschil. ( ik ook, maar ik durfde het niet te zien eigenlijk.. zo bang dat het niet goed was!)
En vandaag moesten we terug.
Wederom kwam ik huilend de praktijk uit...

Van blijdschap.
Bonnie is pijnvrij. Ze gaf totaal helemaal geen pijn aan bij het onderzoek. Haar rug stond nog altijd helemaal goed! En voor het eerst in 10 jaar gewoon helemaal geen enkele pijn.
Pijnstilling stukken minder ( ze krijgt chronische pijnstilling, al 10 jaar. nu zijn we van 3-2 tabletten per dag naar 1, en we gaan naar 1 om de dag van de zomer ) en gewoon helemaal geen pijn.
We mogen nu langzaam gaan opbouwen, en over een weekje of 4 beginnen we met fietsen, en in de zomer gaan we lekker zwemmen.
Mijn meisje is pijnvrij. voor het eerst in 10 jaar.
En het verschil is zó duidelijk te merken.
Ze slaapt rustig, geen getrap met haar achterpoten, geen gezucht( alleen als je haar wakker maakt ) geen oortjes plat in d'r nek, geen raar, langzaam zwabberig loopje maar een krachtige en snelle draf, bijna geen protest meer als we gaan wandelen, ze gaat veel liever mee naar buiten etc.
Ik heb een compleet nieuw hondje.

Ik voel me nog steeds verschrikkelijk schuldig.. waarom heb ik dit niet meteen gezien?
Maar god wat ben ik blij met onze nieuwe DA!

Jeetje. maar jij kan er toch niks aan doen.
Jij bent naar de da geweest en jij vertrouwde hem, en dacht het zo goed te doen.

Gelukkig gaat het nu stukken bete rmet je hondje en verwen hem maar lekker.

Je niet schuldig voelen hoor.

Jeetje wat een verhaal!
Ik kan me goed voorstellen dat je je schuldig voelt, daar zou ik zelf ook last van hebben denk ik.
Maar hé, als dierenartsen altijd hebben gezegd dat het oké was op die manier, hebben zij er meer schuld aan dan jij toch?
Je gaat er vanuit dat zij het wel weten.

Super dat je oude dametje zich nu zo goed voelt.
Voel je niet schuldig, maar geniet er lekker van!

Ik zit gewoon mee te huilen met je .
Wat heb je dit mooi geschreven.
ja je wist niet beter,en nu... nu heb je een hondje zonder pijn,die zo lang ze nog bij je mag zijn mag genieten.
jeetje zeg... wat bijzonder,ik zou me ook erg schuldig voelen,maar wees gewoon blij.
Dat elke dag dat ze nu echt gelukkig is heerlijk alles kan doen wat mogelijk is.
En jij mag trots zijn.
trots opjezelf en op haar.
samen hebben jullie het gedaan.
Wat zal ze je dankbaar zijn.
Elke dag is nu een cadootje.
geniet er van.

oh kippenvel bij je verhaal... een stukje herkenning.. ikheb een oude herplaatsteckel.. sinds 1 jaar..hernia gehad. operatie mislukt.. incontinent dus hij zat jaren alleen in een hok. sinds een jaar bij mij.. gging langzaam vooruit.. maar kreeg paar maanden terug nog een hernia.. dus twijfel moet ik hem nu niet i n laten slapen want hij was al gehandicapt. maar ook naar dokter aharon.. een behandeling . en hij loopt weer.. nog wel moeizaam maar ik heb hem nooit zien kwispelen en hij kwispelt nu..
jouw verhaal is extremer.. en geweldig.. van het nu genieten.. je kunt het verleden niet veranderen.. als je het van nu zou weten zou je anders gehandelt hebben maar je wist hetniet dus kun je je het ook niet kwalijk nemen.. dus nu opbouwen .. en heerlijk genieten..

Ik kan me heel goed voorstellen dat je je verschrikkelijk schuldig voelt, je diertje naar eer en geweten laten behandelen door 'deskundige' mensen en dan blijkt dat hij 10 jaar lang pijn heeft moeten lijden omdat er nooit echt naar je hondje is gekeken.

Maar je moet je absoluut niet schuldig voelen, jij kon hier niets aan doen, je wist niet beter, want het is je door 'deskundige' mensen verteld, logisch dat je op hun oordeel afgaat.

Vreselijk dat je vorige dierenarts de verkeerde diagnose gesteld heeft, vreselijk voor je hondje en jou!

Nu genieten van en met elkaar en op naar nog veel gezonde pijnvrije jaren!

Oh, wat mooi dat deze DA zo goed heeft kunnen helpen!! Moet toegeven dat er toch wat traantjes in mijn ogen sprongen bij je verhaal.

En je lieve hond gaat nog een mooie periode tegemoet!

Wat fijn voor Bonnie!!!!!!

En je niet schuldig voelen joh, honden leven in het nu, die hond is overgelukkig. Bovendien kon je er niets aan doen. Samen lekker blij zijn en energie opdoen voor Bonnie´s tweede jeugd...

Ophouden met je schuldig voelen en lekker genieten van Bonnie
Ik kan je schuldgevoel heel goed begrijpen hoor maar terugdraaien kun je het niet meer wel genieten van haar zoals ze nu is.

Dankjewel allemaal voor de lieve reacties!

Jullie hebben gelijk, maar als ik haar nu zie liggen...
Languit.. ontspannen... krijg ik tranen ( ook van blijdschap hoor! ) in m'n ogen.. ze ligt languit.. écht languit, ze is minstens 3 cm langer dan eerst!

Princess schreef:Dankjewel allemaal voor de lieve reacties!

Jullie hebben gelijk, maar als ik haar nu zie liggen...
Languit.. ontspannen... krijg ik tranen ( ook van blijdschap hoor! ) in m'n ogen.. ze ligt languit.. écht languit, ze is minstens 3 cm langer dan eerst!

meis wat een verhaal, en wat een geluk dat je een andere dierenarts kreeg.
voel je vooral niet schuldig niet doen!!!!!

genieten moet je doen van die kanjer!!!!

een klein stukje herkenning in je verhaal. Mijn hond last van zijn poot, operatie werd aangeraden. Eenmaal daar geweest begon ik te twijfelen en second opinion laten doen bij Dr. Aharon. Overstrekte kruisband kon ze niks aan doen, maar tot overmaat van ramp stonden al zijn nek en rugwervels verkeerd door schoppen en slaan van de vorige eigenaar. Ze heeft ze recht gezet en zowaar hij eet! Dat heeft hij jaren slecht gedaan ook niet bij de vorige eigenaar, vermoedelijk door de pijn. Ik heb een blije hond die snel hersteld na het lopen! En ook ik voelde mij zo vreselijk schuldig tegen over hem. Dr Aharon zei tegen mij, de hond is zo gefocust op jouw en vertrouwt je zo, dat kan niet anders dan dat hij je ontzettend dankbaar is dat ie bij jou mag zijn. Dat deed mij goed en ik geniet nog elke dag van hem. Vorige week toevallig terug geweest omdat ie kreupel loopt, maar het lijkt erop dat hij een gekneusde teen heeft. Dus 14 dagen rustig aan!
Heel veel succes en plezier gewens en hopen dat alles goed blijft!!!

Bij het lezen van jou verhaal over Bonnie lopen de tranen over mijn wangen, wat ben ik toch een muts.
Ik kom niet zo heel veel meer op het forum, omdat ik zoveel verdrietige verhalen lees, ik kan daar echt niet tegen. Wat fijn dat het met Bonnie nu zo goed gaat.
Is Bonnie niet een beetje te oud om nu nog naast de fiets te moeten lopen.
IK zou dan bang zijn dat het niet goed voor haar zou zijn. Ze is toch al 11 jaar hé.
IK wens je nog heel veel geluk samen met Bonnie en hoop dat ze nog heel lang bij je mag zijn.

Ik kan nergens lezen dat ze naast de fiets loopt.

oh wat heerlijk!!!

supernieuws bonnie!

dt wordt een fijne oude dag voor Bonnie en voor jou

vinkje schreef:Bij het lezen van jou verhaal over Bonnie lopen de tranen over mijn wangen, wat ben ik toch een muts.
Ik kom niet zo heel veel meer op het forum, omdat ik zoveel verdrietige verhalen lees, ik kan daar echt niet tegen. Wat fijn dat het met Bonnie nu zo goed gaat.
Is Bonnie niet een beetje te oud om nu nog naast de fiets te moeten lopen.
IK zou dan bang zijn dat het niet goed voor haar zou zijn. Ze is toch al 11 jaar hé.
IK wens je nog heel veel geluk samen met Bonnie en hoop dat ze nog heel lang bij je mag zijn.

Vroeger heeft ze heel veel naast de fiets gelopen, en naast ballen was dat haar allergrootste hobby.
Ballen doen we niet meer op die manier.. En fietsen gaat in het begin 5 min worden.. Gaat het niet of wil ze niet, dan stoppen we natuurlijk meteen!
Toch denk ik dat ze daar heel wel energie in kwijt gaat kunnen weer! Als ik nu de fiets pak staat ze ook al naast me:"gaan we?"


Dankjewel allemaal voor de lieve berichten!

bekooij schreef:een klein stukje herkenning in je verhaal. Mijn hond last van zijn poot, operatie werd aangeraden. Eenmaal daar geweest begon ik te twijfelen en second opinion laten doen bij Dr. Aharon. Overstrekte kruisband kon ze niks aan doen, maar tot overmaat van ramp stonden al zijn nek en rugwervels verkeerd door schoppen en slaan van de vorige eigenaar. Ze heeft ze recht gezet en zowaar hij eet! Dat heeft hij jaren slecht gedaan ook niet bij de vorige eigenaar, vermoedelijk door de pijn. Ik heb een blije hond die snel hersteld na het lopen! En ook ik voelde mij zo vreselijk schuldig tegen over hem. Dr Aharon zei tegen mij, de hond is zo gefocust op jouw en vertrouwt je zo, dat kan niet anders dan dat hij je ontzettend dankbaar is dat ie bij jou mag zijn. Dat deed mij goed en ik geniet nog elke dag van hem. Vorige week toevallig terug geweest omdat ie kreupel loopt, maar het lijkt erop dat hij een gekneusde teen heeft. Dus 14 dagen rustig aan!
Heel veel succes en plezier gewens en hopen dat alles goed blijft!!!

God wat een verhaal!
Arm hondje!!
Toen ik vertelde dat ik me zo schuldig voelde zei dr aharon inderdaad ook zoiets tegen me ja, dat het diertje me nu alleen maa dankbaar is, en dat ik alleen blij kan zijn dat het nu beter gaat en ik de stap genomen heb!

kloesje schreef:Ik kan me heel goed voorstellen dat je je verschrikkelijk schuldig voelt, je diertje naar eer en geweten laten behandelen door 'deskundige' mensen en dan blijkt dat hij 10 jaar lang pijn heeft moeten lijden omdat er nooit echt naar je hondje is gekeken.

Maar je moet je absoluut niet schuldig voelen, jij kon hier niets aan doen, je wist niet beter, want het is je door 'deskundige' mensen verteld, logisch dat je op hun oordeel afgaat.

Vreselijk dat je vorige dierenarts de verkeerde diagnose gesteld heeft, vreselijk voor je hondje en jou!

Nu genieten van en met elkaar en op naar nog veel gezonde pijnvrije jaren!

Ik sluit me bij bovenstaande aan. En hou er ook rekening mee dat wat er tien jaar geleden niet mogelijk was voor honden, nu wel beschikbaar is. Toen ik met Aidan naar de orthopeed ging zo'n vijf jaar terug, wist die amper van fysiotherapie voor honden en was zijn advies dat ik hem maar in de sloot moest laten zwemmen. Loopband onder water, wat is dat?

Je hebt nu gelukkig een dierenarts gevonden met een goede intuïtie en die op de hoogte is van de laatste stand van zaken in de diergeneeskunde. En dat is omdat je bent blijven zoeken naar een goede behandeling voor Bonnie. Een ander had zich er misschien bij neergelegd, jij niet. Dus voel je er absoluut niet schuldig over, alsjeblieft.

Wat ontzettend fantastisch voor je hondje!
En ik sluit me aan bij de rest: natuurlijk hoef je je niet schuldig te voelen. Jij bent toch geen dierenarts? Je gaat met je dier naar een da in de veronderstelling dat hij/zij je kunt helpen en je gaat af op wat ze tegen je zeggen, want zij hebben er voor gestudeerd en jij niet.

Wat ontzettend fijn voor Bonnie dat ze nu geen pijn meer heeft!

Ik snap dat je je schuldig voelt, maar toch moet je proberen om dat niet te doen. Jij kon het ook niet weten, anders was je vast wel dierenarts geweest. Het belangrijkste is dat ze nu geen pijn meer heeft en waarschijnlijk nog een heel aantal jaren pijnvrij heel gelukkig kan leven.