Het HondenForum

In een ander topic las ik dit:

TeamWork schreef:
Kijk, dit moet je goed in je achterhoofd houden.
Honden houden van ritme en regelmaat, zo lezen ze precies wat wij van plan zijn.
Je moet dus wat minder voorspelbaar worden

'Zo lezen ze precies wat we van plan zijn' en voorspelbaarheid - ja, zeker, al koppel ik het soms ook aan het inwendige klokje (tijd om uit te laten...), maar ik denk wel eens dat het verder gaat. Ik zit me al een tijdje af te vragen of een hond het prettiger vindt om dagelijks het 'eeuwige zelfde rondje' te lopen of dat het net zo leuk is om af en toe nieuwe/onbekende routes te lopen.

Ik ben het een klein beetje aan het observeren en uittesten met Otto. Overdag loop ik verschillende routes, al naar gelang hoeveel tijd ik heb korter of langer. Ik kan hier een stuk of tien verschillende routes lopen van elk ca 30-45 minuten. Heeft hij eenmaal in de gaten welke van deze routes we lopen dan is het goed, dan heeft hij zijn vaste snuffelplekjes of hij gaat in de trekmodus omdat hij weet dat we naar een veldje gaan waar we andere honden tegenkomen. Een heel enkele keer loop ik naar een uitlaatgebied verderop of ik steek de IJssel even over. Dan loopt hij veel onrustiger. Dan wil hij richting bepalen, en dan kan hij alle kanten op schieten. Ik denk dat dit logisch is omdat het geen 'vaste' routes zijn. Alleen 's avonds loop ik sinds een paar weken hetzelfde rondje door de wijk. En ik merk naarmate ik dat langer doe, hij rustiger meeloopt, een stukje vooruitloopt, op vaste plekjes aan het snuffelen gaat...

Ritme en regelmaat geeft ook rust, maar soms denk ik, oneerbiedig gezegd, dat het [bij Otto] iets 'autistisch' heeft, zoals hij van de leg kan zijn als ik eens een andere route loop. Ik heb ook honden meegemaakt die lijken te denken: oh, gaan we nu hier lopen, mij best.
Hebben bepaalde rassen dit meer of minder?

Ik vraag me wel eens af wat beter, prettiger is: het 'eeuwige zelfde rondje' of toch van tijd tot tijd even iets anders.

Hhmmm ik loop elke dag de bosronde ergens anders. Het komt wel eens voor dat ik 2 dagen achter elkaar op dezelfde plek loop, maar niet vaak.
Als ik naar nieuwe gebieden ga merk ik niets aan Tease. Geen onrust ofzo in ieder geval!

Verschilt per hond. Does kun je niet gelukkiger maken dan door telkens iets anders te doen terwijl Dora echt geen poot verzet als er iets niet gaat zoals het 'hoort'.

Afwisseling, ik loop eigenlijk nooit een zelfde rondje continue en eender. Ik heb verschillende routes, los of aan de lijn, en dat is des te leuker voor de honden meer geuren ander gebied ook al is het aangelijnt.

ik loop het in de ochtend altijd door het park maar wel verschillene routes. 's middag ga ik altijd naar het bos, ook elke dag een andere route, dat vinden ze het leukst. 's avond altijd hetzelfde rondje, dat vind ik zelf makkelijk, dan weten ze hoe lang ze hebben om hun behoefte te doen . tussendoor loop ik ook wel eens verschillende routes door de wijk, dat vinden ze ook altijd erg leuk.

Wij kiezen voor afwisseling en gaan naar een paar verschillende gebieden.
Onze honden vinden dat ,tenminste dat denken wij ,erg leuk die variatie.

Mijn honden vinden variatie heel erg leuk, maar ik ga lopend dus ik kan alleen maar kiezen uit twee bossen, maar ik probeer in het Schollebos steeds een andere route te lopen, maar dezelfde ronde vinden ze ook wel prima ze gaan toch wel lekker lopen snuffelen en hun eigen gang.

Ik probeer zoveel mogelijk te variëren, dat lijkt me voor een jachthond het leukst. En dat merk ik ook aan hem, al blijven ook de standaard routes interessant omdat konijnen nu eenmaal elke dag opnieuw door dat bos lopen en er dus steeds nieuwe sporen zijn.
In zijn vast gebiedje gaat hij dagelijks op zoek naar Andre Haas die hem steeds te slim af is, dat is dan wel weer leuk.

Happy maakt het totaal niet uit maar voor Ruby is het wel leuker denk ik
Door niet telkens het zelfde te doen

Even ter aanvulling: die eerste zin slaat niet op ritme en regelmaat maar is een opmerking van mij naar TS toe.
En ik bedoelde hier mee te zeggen dat in deze contekst bazinnetje te voorspelbaar is geworden in haar gedrag en de hond zo precies weet wat er gaat komen. Einde wandeling dus. Hond heeft daarop een ander idee.
Ik voer mijn honden vanwege dat gevoel voor ritme en regelmaat daarom nooit op een vaste tijd om te voorkomen dat ze 5 minuten voor tijd al gaan drentelen. Daar heb ik een hekel aan.
Wandelingen kunnen denk ik nooit afwisselend genoeg zijn voor een hond.

Onze twee teefjes vinden eigenlijk alles wel leuk. Als ze maar mee mogen of erbij kunnen zijn. Het lijkt ze niet zoveel uit te maken welke kant we op gaan.
Jurek heeft echt afwisseling nodig. Die doe je echt geen plezier om drie dagen achter elkaar dezelfde lange wandeling te lopen.

Ritme en regelmaat geeft ook rust, maar soms denk ik, oneerbiedig gezegd, dat het [bij Otto] iets 'autistisch' heeft, zoals hij van de leg kan zijn als ik eens een andere route loop. Ik heb ook honden meegemaakt die lijken te denken: oh, gaan we nu hier lopen, mij best.

Ik weet niet of "dat van de leg" zijn is, of juist "heel erg leuk". Zo ervaar ik het bij mijn hond iig. Hij is heel erg neus gericht en hem kun je geen groter plezier doen dan een nieuw gebied om te onderzoeken. Hij duikt ook in, openstaande deuren en vrachtwagens met de klep open, als ie de kans krijgt. Dus daaruit maak ik op dat hij een nieuwe omgeving met nieuwe geuren erg leuk vindt.
Wel duidelijk ander gedrag dus, redelijk obsessed zelfs, maar niet "van de leg".

het maakt Daan werkelijk niet uit waar we gaan lopen zolang hij maar dagelijks de krant kan lezen hier aan de overkant. In alle andere gebieden trippelt hij achter me aan, af en toe even snuffelen maar meer ook niet.
Dieber vind alles leuk, in nieuwe gebieden of stukken kan ze iets onzekerder zijn dan op bekende stukken maar ze loopt gewoon lekker mee.

We hebben niet zoveel vaste routes, het eerste stukje naar het bos is vast maar zodra we door het hek zijn zie ik wel welk pad ik neem.

Ik loop zoveel mogelijk verschillende routes.. en fiets ook met Bowie elke keer ergens anders heen... dmz ik doe niet 4x per dag dezelfde wandeling... sowieso de wandeltijden verschillen en ik heb redelijk goed de mogelijkheid om ook de korte rondjes aftewisselen.. de langere ronde gaat altijd ergens anders heen.
Maar als je de hele week neemt dan loop ik idd wel dezelfde ronden een paar keer per week.. ik heb geen rijbewijs dus doe het lopend of met Bowie op de fiets.
Vaak ga ik wel met een vriendin op zondag naar een ander wandelgebied... en Bowie vind dat helemaal top.

Ik heb ook geen rijbewijs dus zo heel veel verschillende dingen kan ik niet doen. Maar ik merk wel dat Romy het verschil heel leuk vind (nieuwe luchtjes!) terwijl Onyx daar iets onzekerder van wordt.
Dus ik probeer zoveel mogelijk af te wisselen in onze standaard ronde en andere routes om ze beide happy te houden.

Het maakt ze hier geen donder uit.
In het uitlaat parkje is het altijd het zelfde rondje, kan weinig anders. En het is ook vrijwel altijd hetzelfde bos. Maar wel verschillende routes net waar ik zin in heb. Nieuwe omgevingen vinden ze ook prachtig, en dezelfde ronde vinden ze ook niet erg.
Ik loop niet op vaste tijden maar op vraag. Zodra ik merk dat Haddock moet plassen gaan we eruit. Heb een tijd op vaste tijden gelopen maar dat werkte voor geen meter.
Eten krijgen ze 's ochtends wel vrijwel altijd om half 8, maar in het weekend ligt het eraan wanneer ze wakker zijn. En 's avonds is het vaak wel om 5 uur, maar soms ook 7 uur. Maakt ze niks uit.

In de wijk wil Lumi altijd zo kort mogelijk, maakt niet uit hoe ik loop, of ze los kan of niet. Als het aan haar ligt, de kortste route weer naar huis. Beetle wil (nu ze ruim 14 ook nog af en toe ) verder lopen, maakt niet uit welk rondje we lopen.
Ga ik met de auto naar het recreatiegebied vlak bij, dan maakt het ze niet uit hoe ik daar loop, alles is leuk! Lumi wil daar dus wel wandelen, maar in de wijk, daar vindt ze geen zak aan.

Sandra schreef

Zo lezen ze precies wat we van plan zijn' en voorspelbaarheid - ja, zeker, al koppel ik het soms ook aan het inwendige klokje (tijd om uit te laten...), maar ik denk wel eens dat het verder gaat. Ik zit me al een tijdje af te vragen of een hond het prettiger vindt om dagelijks het 'eeuwige zelfde rondje' te lopen of dat het net zo leuk is om af en toe nieuwe/onbekende routes te lopen.

Honden zijn net als wij sociale gewoonte-dieren. Wij voelen ons goed wanneer wij vaste gewoonten aanhouden, en raken vaak van slag wanneer daarvan moet worden afgeweken.
De voorspelbaarheid van ons handelen en wandelen geeft ons een gevoel van veiligheid. Bij wolven die in een groot omheind gebied worden gehouden, merkten onderzoekers dat maar een zeer klein deel van dat gebied benut wordt. De paden waren vaste routes voor de hele roedel
en raakten na verloop van tijd uitgesleten. Een avontuurlijke uitzondering waagde zich wel eens buiten de paden, maar was dan vaak extra voorzichtig. Een duidelijk demonstratie van het gevoel van onveiligheid.
Wij bewonderen mensen die andere (onbekende) gebieden verkennen. De meesten van ons zouden zo'n waagstuk niet aandurven. Liever gaan wij elke dag langs dezelfde weg naar kantoor.
Bij honden komt daar nog een complicatie bij. Zij zijn in hoge mate infantiel en totaal van ons afhankelijk. Zij lopen dus waar de baas loopt. Gaat de baas links dan gaan zij links, gaat de baas rechts, dan doen zij dat ook. Wat de baas doet is veilig. Daar komt het in het algemeen op neer.
Binnen die algemene normen komen grote individuele verschillen voor. Dat heeft te maken met moed en nieuwsgierigheid. Het zorgt ervoor dat wij wel leren van nieuwe ervaringen, en honden natuurlijk ook. Maar je zult niet snel meemaken dat de hond op zijn ochtend-ronde plotseling een totaal andere route kiest dan de baas.

Omdat ik zelf zeer avontuurlijke Galgo's heb, loop ik met opzet al een jaar lang dezelfde route.
Windhonden zijn doorgaans in staat zichzelf in leven te houden en daardoor minder afhankelijk van de mens. Toch willen zij wel bij ons blijven, ook al wagen zij zich ver buiten de route die wij doorgaans volgen. Zij weten welke paden dat zijn, en hoeven nooit lang te zoeken om ons weer terug te vinden.
Alleen in dichte mist blijven zij dichterbij ons, omdat zij meer vertrouwen op hun scherpe ogen dan op hun neus.
Bij alle andere honden die ik heb gehad kon ik vaststellen dat zij zeer conservatief van aard waren, en eigenlijk het liefst de vertrouwde routes liepen. Hier speelt natuurlijk ook de territoriumdrift een rol. Honden willen graag hun gebied inspecteren op indringers, en regelmatig de eigen geurvlaggen verversen.
Het feit dat zij iedere grote boom beplassen geeft ook al weer een duidelijke aanwijzing dat zij van plan zijn regelmatig terug te keren, anders zou die geurvlag totaal zinloos zijn.

Bij wolven zijn die grensgebieden duidelijk waarneembaar. Twee roedels die in eenzelfde gebied voorkomen maken duidelijke grens-markeringen. Elkaars gebied betreden is zeer gevaarlijk.

TeamWork schreef:Even ter aanvulling: die eerste zin slaat niet op ritme en regelmaat maar is een opmerking van mij naar TS toe.
En ik bedoelde hier mee te zeggen dat in deze contekst bazinnetje te voorspelbaar is geworden in haar gedrag en de hond zo precies weet wat er gaat komen. Einde wandeling dus. Hond heeft daarop een ander idee.

Zo had ik dat in dat andere topic ook gelezen

falkje schreef:

Ritme en regelmaat geeft ook rust, maar soms denk ik, oneerbiedig gezegd, dat het [bij Otto] iets 'autistisch' heeft, zoals hij van de leg kan zijn als ik eens een andere route loop. Ik heb ook honden meegemaakt die lijken te denken: oh, gaan we nu hier lopen, mij best.

Ik weet niet of "dat van de leg" zijn is, of juist "heel erg leuk". Zo ervaar ik het bij mijn hond iig. Hij is heel erg neus gericht en hem kun je geen groter plezier doen dan een nieuw gebied om te onderzoeken. Hij duikt ook in, openstaande deuren en vrachtwagens met de klep open, als ie de kans krijgt. Dus daaruit maak ik op dat hij een nieuwe omgeving met nieuwe geuren erg leuk vindt.
Wel duidelijk ander gedrag dus, redelijk obsessed zelfs, maar niet "van de leg".

Daar zeg je zowat. Als we eenmaal in het nieuwe/onbekende gebied zijn is het prima, maar op de route erheen wil Otto nog wel eens uit de bocht vliegen.

Saar en Vera maakt het niks uit. Saar hobbelt altijd wel mee, en Vera vindt het mee mogen opzich al zo prachtig dat ze het overal leuk vindt, vooral als er apportjes mee gaan. Ik merk bij Saar wel dat ze op bekend gebied verder van me af loopt, en ook sneller met Vera gaat rennen. In onbekend gebied is ze onzekerder en plakt ze aan mijn enkels, behalve als Vera achterblijft, dan gaat ze haar ophalen. Vera vindt bekend gebied leuk omdat ze dan bekende mensen (met honden) tegenkomt die ze ongegeneerd mag begroeten Maar in onbekend gebied vermaakt ze zich ook prima.

Met Moos moest ik soms echt wat onbekende gebied opzoeken, want die ging gewoon steeds slechter luisteren op bekend gebied "oh dat rondje weer, weet de weg toch wel, kom de baas aan het einde wel weer tegen". Dan ging ik dus steeds bozer op hem worden omdat hij niet kwam als ik riep, en dat maakte onze band niet bepaald gezelliger Vera en Saar hebben dat helemaal niet, die luisteren overal even goed.

Bij Jagger ligt het aan zijn bui.
De ene keer vindt hij het geweldig om nieuwe dingen te ontdekken, de andere keer reageert hij als een ezel

Lukas maakt het niks uit waar we lopen, zolang het baasje er maar bij is.
Hier in de wijk en verderop in het losloopgebied hebben we onze min of meer vaste wandelroutes, daar komen we ook de meeste andere honden tegen. Hij kent deze routes op z'n duimpje. Maar ook verderop in het dorp weet hij precies waar vrienden en familie wonen en wilt daar altijd even naar binnen voor wat aandacht en vooral een stukje worst.
In de weekenden met redelijk weer maken we langere wandelingen, de uiterwaarden in en langs de Waalstrandjes struinen. Dit zijn vaak wandelingen van 2-4 uur. Ondanks z'n formaatje kan hij dit makkelijk aan.
We komen regelmatig op plaatsen waar hij nog niet eerder is geweest en dat maakt hem helemaal niks uit.

Van steeds hetzelfde rondje wordt Jaymz ook niet vrolijk. Ook in de wijk wisselen wij dus de rondjes af, net zoals ik ook niet steeds naar hetzelfde bos / strand ga met hem. Je ziet hem echt inkakken als ik een paar keer achter elkaar naar hetzelfde bos ben gegaan met hem, dus dat doe ik niet.

Hier gaan ze wel klieren als ik dag in, dag uit hetzelfde rondje loop.
Ik wissel af omdat ik de indruk heb dat ze zich anders vervelen.
Er valt gewoon weinig nieuws te lezen, zeg maar.

En ik lees ook liever niet elke dag hetzelfde nieuws, ik houd de grijze cellen liever wat actiever.
Dat doen we dus met de honden ook.

Mijn Bonha, die (11) op geestkracht loopt, wil voor eeuwig dezelfde rondjes in haar wat slechtere periodes gewoon liever niet meer mee. Ga ik een andere route, dan wint het koppie het weer van het lichamelijk ongemak en zie je haar helemaal opleven

Op zich maakt het qua wandelen hier niet zoveel uit. Ik probeer altijd afwisseling aan te brengen en mijn honden vinden dat beiden
eigenlijk prima, ik merk weinig verschil (zolang ze maar dagelijks los kunnen lopen, want anders worden ze na 2 of 3 dagen wel onrustig).

Wat ik wel erg merk aan Kaya, is dat ze wel erg 'van de leg is' als dagen ineens heel anders verlopen.
Ik noem maar wat simpels, bv de Kerstdagen of zoals van de week dat er vreemde mannen over de vloer zijn om de keuken in te bouwen.
Puchu gaat daar relaxed mee om en ligt gewoon te maffen, maar Kaya wordt er nerveus van en is 's avonds dan ook helemaal kapot.
Waaruit ik kan concluderen dat Puchu zich sneller aanpast aan andere situaties dan Kaya (die laatste is ook 9 jaar, dus dat zal er ook wel mee te maken hebben).

Ik wissel ook heel veel af.
Kan vanuit huis alle kanten op en dat doe ik dan ook.
Maar als ik Hera goed wil laten rennen zonder dat ze iedere keer weer even aan de lijn moet ivm bochten/onoverzichtelijke stukken dan rij ik wel vaak naar dezelfde plekken toe.
Ik heb nu bijv. een industrieterrein in aanbouw gevonden. Staat nog maar 1 gebouw. De weg eromheen ligt er al wel. Ze kan daar gewoon de hele tijd los want er loopt niemand en op elk punt kan ik alles overzien.
Al ga ik daar iedere dag naar toe, ze blijft het geweldig vinden. Zolang ze maar kan racen en doen.

Maar vanuit huis wissel ik dus wel veel af.
Ik zie wel vaak honden die iedere dag 3 of 4x per dag hetzelfde rondje lopen. En die honden lopen er allemaal maar wat achteraan te sjokken. Totaal geen gesnuffel meer, geen rondkijken wat er om hen heen gebeurd. Het loopt er maar wat 'doods' achteraan.
Mijn honden lopen dan eccht totaal anders hoor. Altijd alert, altijd rondkijkend, altijd valt er wel iets te besnuffelen of te zien....

Oeps dan hebben de honden het bij mij slecht, als ze het van de regelmaat moeten hebben.
Die is in het geheel niet te vinden hier. Niet qua etenstijden, niet qua wandeltijden en ook niet qua routes. Kortom heel hunnleven is 1 grote verrassing, elke dag weer.
Ik heb nog nooit gemerkt dat 1 van mijn honden daar last van had. En zelf heb ik er alleen maar gemak van, ze leggen zih overal bij neer en zeuren nooit.

Ik denk dat het aan de hond zelf ligt. Heb hier een hond die heel veel extreme dingen goed kan verwerken en erop aanpast. Maar mijn jongste hond kan dan duidelijk niet en daar zal ik toch rekening mee moeten houden. Dat merk ik inderdaad al als het 'normale' rondje door mijn durp afwijkt en we ineens een andere route vervolgen. Vroeger kon hij daar heel slecht van herstellen en raakte echt in paniek. Nu reageert hij ook iets gespannen, maar kan het goed handelen en ziet er zelfs de lol van in, als er uiteindelijk iets leuks op volgt (het loslaten in veilig gebied).

Van iedere keer hetzelfde rondje word ik zelf niet bepaald vrolijk, en daarmee de honden dus ook niet
Ik ben zelfs zo erg dat ik geen heen-en-terug wandelingen wil, ik wil altijd een rondje en nooit over hetzelfde stukje lopen als waar we op de heenweg liepen. Wij doen overigens ook bijna alle rondjes lopend vanuit huis. Buiten de lange beschreven wandelingen door heel Nederland, pakken we hooguit 1x per week de auto om naar een leuk gebied 5 km verderop te rijden.