Het HondenForum

Ik was vanmiddag in de garage toen ik een waanzinnig gegil en gekrijs hoorde van mijn bijna 10 weken oude pup Siebje. Vervolgens hoorde ik mijn man net zo hard meekrijsen en gillen en mijn naam roepen. Ik wist niet wat ik hoorde!!!! Ik durfde nauwelijks naar de deur te gaan, bang dat ik een pup met ernstig trauma/zware verwondingen aan zou treffen, gezien het gegil en gekrijs. :N: :N: :N: Ik denk dat de hele wijk al bijna 112 had ingetoetst. Zie ik bij de voordeur mijn angstig roepende man staan met in zijn armen een krijsende pup. Ik zeg: wat is er?????!!!! Ga naar binnen! Wat is er aan de hand. Toen beide een beetje tot bedaren waren en Siebje nog heel hard nasnikte in de armen van mijn man, kreeg ik eindelijk te horen wat er was: Siebje was met zijn pootje tussen de deur gekomen. Na inspectie bleek er niets aan de hand. Siebje op de grond. Liep ie normaal? Ja, hij liep normaal. Pootjes ook niet gevoelig.

Wat is dit????? Heb ik te maken met een dramaqueen(king), een pup met een lage pijndrempel? Een pup die met mijn man nog mee harder gaat huilen en snikken? Of is de schade toch groter dan op het eerste gezicht?
Ik heb dit met eerdere honden nog nooit meegemaakt.

LOL!

Heel herkenbaar hoor
Je hebt gewoon een dramaqueen. Oftewel een witje in vermomming

tja wat zal ik zeggen. Dat hij enorm schrikt kan ik me goed voorstellen.

Miranda schreef:LOL!

Heel herkenbaar hoor
Je hebt gewoon een dramaqueen. Oftewel een witje in vermomming

Ok, dank je. Heb ik dat?
Heel apart. Mijn vorige hond was echt een watje, snel bang en geen held, maar ik heb hem nog nooit horen krijsen. Wel een 'normale' gil als er iemand op zijn poot stond ofzo. Maar dit waanzinnige minutenlange gekrijs omdat er een nageltje onder de deur kwam? en juist bij een pup die enorm onverstoorbaar en zelfverzekerd is, daarom verrast dat dramagedrag mij. Alhoewel nu ik er over nadenk. Maandag zat ie in de bench en ik was aan het stofzuigen. Ineens hoorde ik zo'n giga harde gilblaf dat zowel Siebje en ik helemaal verstard en geschrokken naar elkaar staarden van 'wat was dat'?
Toch maar es in de gaten houden dat hij mij niet te veel voor het lapje gaat houden.

moet echt heel erg lachen hierom hahaha
ben mezelf een keer helemaal lam geschrokken van de beagle van mijn moeder (was vroeger mijn beagle toen ik nog thuis woonde) Die zou ik aan de riem doen terwijl ik haar zelf op de arm had. Kreeg ze haar flapoor tussen de knip, gilde ze moord en brand. Van schrik stond ik ook met de tranen in de ogen. Komt mijn moeder aangerend die dacht minstens dat Pepper vermoord werd, later konden we er wel om lachen.

Hier is Gigi degene die het op een gillen zet als er maar iets kleins aan de hand is, al van pup af aan. MOet zeggen dat Kazan daar ook wel een houtje van had. Als je kwaad naar hem wees begon hij al te piepen en in elkaar gedoken weg te rennen ze heeft het dus van haar pappa maar hier ben IK diegene die daar dan weer extra drama van maakt, ik schrik standaard!

Krijg zelf maar eens je blote poot tussen de deur.
En dan ook nog een baasje die gelijk optilt en mee loopt te gillen.
Als dat hier gebeurd dan laat ik ze maar even totdat ze ophouden met gilllen/krijssen en dan kijk ik pas.

Ik heb hier wat dat betreft twee absolute niet-miepers.
Ik sta zó vaak op pootjes! (niet expres, uiteraard )
Yolah heeft soms (zoals nu) zo'n zwaan-kleef-aan=periode, en als ik me dan omdraai sta ik al snel op een poot. Terwijl ik er dan gauw weer afspring, vertrekt madam geen spier.
Abby precies net zo. Ik dacht voor de winter serieus dat ik dr teentjes had gebroken. Ze stond in het donker in de achtertuin, maar ik zag dr niet. Ik loop gewoon door en ik voel het kraken onder mijn voet... Ze gaf geen krimp, wandelde vrolijk verder...
Bij thuiskomst nog wel even geïnspecteerd, maar was niets afwijkends aan en ze liep er ook gewoon op.
IK ben hier de dramaqueen.

Renke schreef:moet echt heel erg lachen hierom hahaha
ben mezelf een keer helemaal lam geschrokken van de beagle van mijn moeder (was vroeger mijn beagle toen ik nog thuis woonde) Die zou ik aan de riem doen terwijl ik haar zelf op de arm had. Kreeg ze haar flapoor tussen de knip, gilde ze moord en brand. Van schrik stond ik ook met de tranen in de ogen. Komt mijn moeder aangerend die dacht minstens dat Pepper vermoord werd, later konden we er wel om lachen.

Nou, ik snap best dat ze moord en brand gilde, bij mij kwam gisteren mijn vinger tussen de knip van de muilkorf, nou snap ik pas waarom de honden weleens gillen als hun velletje tussen de knip van hun halsband kom. Heb nu een irritant bultje op mijn vinger wat aardig zeer doet.

’T is wel een stabij, he? Die kunnen best wel met een hoop vertoon reageren op iets wat niks voorstelt. Ik heb mijn Rokus eens bij het oor gepakt omdat hij probeerde zich door de voordeur te wringen, terwijl ik zei dat hij achteruit moest gaan.
Ik had het oor alleen maar vast, kneep niet en trok niet, maar hij slaakte een ijselijke gil alsof ik hem onverdoofd probeerde te couperen... Aansteller
Ik zou er inderdaad maar niet te veel aandacht aan besteden.

Ma-Rianne schreef: ’T is wel een stabij, he? Die kunnen best wel met een hoop vertoon reageren op iets wat niks voorstelt.

Herkenbaar dus. Ja Siebje gilde minutenlang alsof hij niet 1, niet 3 maar wel 7 verbrijzelde poten had.
Ik heb hem de afgelopen dagen eens in de gaten gehouden en ik denk dat we geen hond maar een clown hebben. Heeft oren in voor en achterhoofd en ziet alles! Slaat het op en komt er later op terug.
Heb de afgelopen drie weken heel normaal over het eten gedaan. Eten is dus 'normaal'. Ik roep hem dan moet hij zitten en dan krijgt hij zijn etensbak. Dat is alles.
Maar ik weet niet wat er vanmiddag was. Ineens had hij in de gaten dat ik op het aanrecht iets aan het rommelen was met zijn voerbak (wilde er vast wat in doen voor over een uur). Hij begon ineens als een dolle door de keuken te rennen, te blaffen, tegen de kastjes opspringen. Volgens mij deed hij radslagen, salto's en pirouettes achter mijn rug. Ik heb het genegeerd en ineens lag hij stil in zijn mand.

Ach ja ik heb hier Homootje Lycan, Nou als die wat heeft gilt hij eerst zo hard dat de ramen barsten.
(en der is dan heel weinig aan de hand) Om zich vervolgens terug te trekken in de bench en daar de komende 4 uur niet meer uit te verschijnen. Waag het niet om te vragen Wat is er Lycan want dan trekt hij zich nog verder terug en telt er nog een uurtje bij.

Turbo! schreef:Ach ja ik heb hier Homootje Lycan, Nou als die wat heeft gilt hij eerst zo hard dat de ramen barsten.
(en der is dan heel weinig aan de hand) Om zich vervolgens terug te trekken in de bench en daar de komende 4 uur niet meer uit te verschijnen. Waag het niet om te vragen Wat is er Lycan want dan trekt hij zich nog verder terug en telt er nog een uurtje bij.

HAHAHAHAHAHA!!!! :lol:

Gisteren stond ik even te kletsen met een dame die een borderterrier heeft. We hadden allebei de honden bij ons. Ik ga wat anders staan en stap daarbij op de staart van Skadi. Niet eens met mijn volle gewicht want ik had het direct in de gaten. Ze krijste uit volle borst, en hóóg (denk glazen die barsten)
De vrouw van de bt zei tegen me "Geeft niks hoor". Die dacht dat ik op haar hond was gaan staan. Toen ik zei dat het Skadi was, dat ik op haar staart was gaan staan, was ze stomverbaasd dat er zo'n hoge gil uit zo'n grote hond kon komen. En dat een herder zich zo aan kon stellen.

Miranda schreef:Gisteren stond ik even te kletsen met een dame die een borderterrier heeft. We hadden allebei de honden bij ons. Ik ga wat anders staan en stap daarbij op de staart van Skadi. Niet eens met mijn volle gewicht want ik had het direct in de gaten. Ze krijste uit volle borst, en hóóg (denk glazen die barsten)
De vrouw van de bt zei tegen me "Geeft niks hoor". Die dacht dat ik op haar hond was gaan staan. Toen ik zei dat het Skadi was, dat ik op haar staart was gaan staan, was ze stomverbaasd dat er zo'n hoge gil uit zo'n grote hond kon komen. En dat een herder zich zo aan kon stellen.

HAHA
Wat grappig om alle reacties te lezen.
Grappig ook om langzamerhand je hond/pup te leren kennen. Hij heeft net een uur buiten geragd, met veel honden gespeeld en ook heel lang met zijn vriendje, een labrador van zes maanden. Dat is van dik hout zaagt met planken dat spelen (alsof hijzelf ook al 6 maanden is). Maar geen krimp he . Verschrikkelijke vieze modderige pup mee naar huis. En tijdens het afspoelen zielig huilen alsof hij half gevild wordt

Je moet ook geen zoutzuur als shampoo gebruiken

Ik ken het
Toen Nilo pup was, had hij de ontzettend vervelende gewoonte om tijdens het lopen aan de lijn ineens voor je langs te schieten. Dat moest een keer misgaan en uiteraard stond ik daarbij een keer op zn pootje. Gillen, krijsen! En ook niet even van schrik, maar de hele weg naar huis was hij over zn toeren :N: Ik kwam geheel in paniek thuis aan en heb het verhaal uitgelegd aan mn ouders, die al in de auto zaten voor een ritje dierenarts. Ineens was hij stil, hebben we hem op de grond gezet en hij liep weer vrolijk rond

Onze Fred is beslist geen pieper, ik heb hem nu 3 weken en eerst was hij ontzettend vies omdat de vorige eigenaar hem met 2 andere hondjes in een hok op houtwol had. Ik hem in de douche doen in mijn uppie. Met één hond de hond vast houden en met de andere hand de douchekop. Geen piepje kwam eruit.

Dat was vroeger thuis met Pepper wel anders. Toen die een week of 12 was had ze in een kapot ei liggen rollen tijdens de wandeling. Ik haar thuis wassen met hulp van moeders. Zo'n klein beaglepupseltje kan mooi in de gootsteen. Ze gilde moord en brand toen we de kraan aanzetten. Later toen we klaar waren heeft ze ons wel een uur lang genegeerd. Als we haar riepen dan kwam ze niet, zat ze op een afstandje boos naar ons te kijken.

Stabijs doen dat
Die gillen moord en brand als ze gedekt worden, als de eerste pup eruit komt, als je er tegen aan loopt (zacht dus, niet hard), als ze spelen, als ze schrikken, kortom: die gillen bij het minste of geringste.
En hard! :N:

Je moet maar zo denken: je mist nooit een verwonding.

Bij wetters is dat wel anders, die piepen nog niet als je ze letterlijk op het bot kijkt (jawel, echt).
Maar stabijs...

Marjoleine schreef:Stabijs doen dat
Die gillen moord en brand als ze gedekt worden, als de eerste pup eruit komt, als je er tegen aan loopt (zacht dus, niet hard), als ze spelen, als ze schrikken, kortom: die gillen bij het minste of geringste.
En hard! :N:

Je moet maar zo denken: je mist nooit een verwonding.

Bij wetters is dat wel anders, die piepen nog niet als je ze letterlijk op het bot kijkt (jawel, echt).
Maar stabijs...

Dat is ook precies het verschil tussen Labradors en Tollers denk ik. Nora heeft een keer een heftige blaasontsteking gehad, ze plastte puur bloed maar aan haar gedrag merkte je helemaal niks. En Nilo is al down en zielig als hij dénkt dat er iets gaat gebeuren!

Whahahahahaha, nou je hoort hem in ieder geval wel

Anouk heeft een enorm hoge pijngrens, die hoor je echt niet. Yoda daarintegen is een echte pieperd, die miept en piept al als je denkt dat je op zijn pootje gaat staan. En ik sta nog wel eens op zijn pootje per ongeluk, dus er word wat afgepiept. Inmiddels heeft hij door dat hij toch écht ook op mij moet letten en niet alleen op de grond.