tweedehands honden deel 17
Geplaatst: 20 feb 2011 15:51
17
Daisy wordt op een avond afgeleverd. Je kunt met een vreemde hond tegenwoordig zo maar bij ons binnenlopen, want windhonden kennen vrijwel geen territoriumdrift.
Dat was vroeger wel anders met de herdershonden. Dan moest je elkaar eerst op neutraal terrein ontmoeten, het snuffel-ritueel afwerken en vervolgens allemaal tegelijk naar binnen.
Daisy stapt de kamer in met een onbevangen houding, en een uitdrukking op haar snoet alsof zij wil zeggen : "Ach wat aardig, ze hebben hier hondjes".
Zij lijkt een lieftallig zelfverzekerd beestje dat het leven laconiek opneemt; "Het is zoals het is" zou heel goed haar lijfspreuk kunnen zijn.
En de windhonden accepteren haar zoals gebruikelijk. Niet bijzonder enthousiast maar ook niet afwijzend. Het is zoiets als hagel of regen. Je kunt er toch niets aan doen, het hoort er nu eenmaal bij...en dus aanvaarden zij haar als een onvermijdelijk natuurverschijnsel.
Intussen blijkt ons dat het hondje zo lek is als een dorpspomp. Zij is duidelijk niet gewend te waarschuwen dat zij moet plassen, en zoekt gewoon een plaatsje waar het niet zo opvalt.
Buiten ons blikveld. dat weer wel.
Leuk, kan je een tien jaar oude hond zindelijk gaan maken. Ik behandel haar dus als een puppy. Na iedere maaltijd naar buiten. Maar hoewel dat iets scheelt blijkt deze maatregel niet voldoende. Zij moet om de twee uur naar buiten, vanwege een zwakke blaas.
Zij doet maar kleine plasjes, maar moet wel vaak .
Het vreemde is dat zij wel de hele nacht gewoon doorslaapt. Nog een gelukje, maar het wijst niet in de richting van een lichamelijk defect. De dierenarts kan na onderzoek ook geen andere oorzaak bedenken dan ouderdoms incontinentie.
Het duurt niet lang of Daisy krijgt door dat de opmerking; "Moet je plassen"? betekent dat je naar de achterdeur moet lopen en de tuin in dient te gaan.
Daar hurkt zij snel even neer, en komt daarna onmiddellijk weer terug, want zij wenst geen minuut alleen te blijven.
Na een paar dagen mag zij onaangelijnd mee wandelen. Dat gaat aanvankelijk heel goed, totdat wij bij de open vlakte aankomen. Daar draait zij zich resoluut om, en loopt terug.
Roepen helpt niet, en aan de manier waarop zij er vandoor gaat kan ik opmaken dat zij naar haar oude huis wil. Die kleine kromme pootjes kunnen zoveel snelheid ontwikkelen dat ik haar onmogelijk bij kan houden. Ik zie haar in de verte onder het klaphekje door duiken, en de weg
oversteken.
Gelukkig is er op dat vroege uur weinig verkeer, maar het is juist daarom, dat er vaak veel te snel gereden wordt. Van zeer nabij ken ik twee gevallen waarbij er honden zijn omgekomen,
en dat wil ik niet nog een keer getuige van zijn.
Zo snel ik kan loop ik naar Daisy's oude huis, en daar zie ik haar rondscharrelen. Op mijn roep komt zij naar mij toe, en wij maken de wandeling verder nog maar even aan de lijn.
Na twee weken besluit ik het opnieuw te proberen. Dit keer lijkt het goed te gaan, maar halverwege verslapt mijn waakzaamheid, omdat er een heel jolige Dobbermanpup komt spelen.
Gijsje is in de wolken met deze nieuwkomer, en zij slooft zich op een uiterst komische manier uit. Het is net film en daardoor raak ik zo afgeleid dat ik niet eens in de gaten heb dat onze kleine krullenbol al lang weer de benen heeft genomen. Dus ik in straffe galop (nou ja...) klaphek door, de weg over, op weg naar Daisy's oude huis.
Op het geluid van mijn stem komt zij op een drafje uit de voortuin, en is blij ons weer te zien.
Het duurde twee volle maanden voordat het oude nest uit haar systeem verdwenen was. Dat is ongebruikelijk lang, want ik heb in het verleden meer honden opgenomen die vlak in de buurt van de hei woonden, maar meestal hoefde ik ze niet langer dan een week vast te houden,
en zijn zij nooit zelfstandig teruggekeerd naar hun oude stek.
(Behalve de Duitse dog Balou, maar dat verhaal heeft u nog tegoed)
Wordt vervolgd
Kelev.
Daisy wordt op een avond afgeleverd. Je kunt met een vreemde hond tegenwoordig zo maar bij ons binnenlopen, want windhonden kennen vrijwel geen territoriumdrift.
Dat was vroeger wel anders met de herdershonden. Dan moest je elkaar eerst op neutraal terrein ontmoeten, het snuffel-ritueel afwerken en vervolgens allemaal tegelijk naar binnen.
Daisy stapt de kamer in met een onbevangen houding, en een uitdrukking op haar snoet alsof zij wil zeggen : "Ach wat aardig, ze hebben hier hondjes".
Zij lijkt een lieftallig zelfverzekerd beestje dat het leven laconiek opneemt; "Het is zoals het is" zou heel goed haar lijfspreuk kunnen zijn.
En de windhonden accepteren haar zoals gebruikelijk. Niet bijzonder enthousiast maar ook niet afwijzend. Het is zoiets als hagel of regen. Je kunt er toch niets aan doen, het hoort er nu eenmaal bij...en dus aanvaarden zij haar als een onvermijdelijk natuurverschijnsel.
Intussen blijkt ons dat het hondje zo lek is als een dorpspomp. Zij is duidelijk niet gewend te waarschuwen dat zij moet plassen, en zoekt gewoon een plaatsje waar het niet zo opvalt.
Buiten ons blikveld. dat weer wel.
Leuk, kan je een tien jaar oude hond zindelijk gaan maken. Ik behandel haar dus als een puppy. Na iedere maaltijd naar buiten. Maar hoewel dat iets scheelt blijkt deze maatregel niet voldoende. Zij moet om de twee uur naar buiten, vanwege een zwakke blaas.
Zij doet maar kleine plasjes, maar moet wel vaak .
Het vreemde is dat zij wel de hele nacht gewoon doorslaapt. Nog een gelukje, maar het wijst niet in de richting van een lichamelijk defect. De dierenarts kan na onderzoek ook geen andere oorzaak bedenken dan ouderdoms incontinentie.
Het duurt niet lang of Daisy krijgt door dat de opmerking; "Moet je plassen"? betekent dat je naar de achterdeur moet lopen en de tuin in dient te gaan.
Daar hurkt zij snel even neer, en komt daarna onmiddellijk weer terug, want zij wenst geen minuut alleen te blijven.
Na een paar dagen mag zij onaangelijnd mee wandelen. Dat gaat aanvankelijk heel goed, totdat wij bij de open vlakte aankomen. Daar draait zij zich resoluut om, en loopt terug.
Roepen helpt niet, en aan de manier waarop zij er vandoor gaat kan ik opmaken dat zij naar haar oude huis wil. Die kleine kromme pootjes kunnen zoveel snelheid ontwikkelen dat ik haar onmogelijk bij kan houden. Ik zie haar in de verte onder het klaphekje door duiken, en de weg
oversteken.
Gelukkig is er op dat vroege uur weinig verkeer, maar het is juist daarom, dat er vaak veel te snel gereden wordt. Van zeer nabij ken ik twee gevallen waarbij er honden zijn omgekomen,
en dat wil ik niet nog een keer getuige van zijn.
Zo snel ik kan loop ik naar Daisy's oude huis, en daar zie ik haar rondscharrelen. Op mijn roep komt zij naar mij toe, en wij maken de wandeling verder nog maar even aan de lijn.
Na twee weken besluit ik het opnieuw te proberen. Dit keer lijkt het goed te gaan, maar halverwege verslapt mijn waakzaamheid, omdat er een heel jolige Dobbermanpup komt spelen.
Gijsje is in de wolken met deze nieuwkomer, en zij slooft zich op een uiterst komische manier uit. Het is net film en daardoor raak ik zo afgeleid dat ik niet eens in de gaten heb dat onze kleine krullenbol al lang weer de benen heeft genomen. Dus ik in straffe galop (nou ja...) klaphek door, de weg over, op weg naar Daisy's oude huis.
Op het geluid van mijn stem komt zij op een drafje uit de voortuin, en is blij ons weer te zien.
Het duurde twee volle maanden voordat het oude nest uit haar systeem verdwenen was. Dat is ongebruikelijk lang, want ik heb in het verleden meer honden opgenomen die vlak in de buurt van de hei woonden, maar meestal hoefde ik ze niet langer dan een week vast te houden,
en zijn zij nooit zelfstandig teruggekeerd naar hun oude stek.
(Behalve de Duitse dog Balou, maar dat verhaal heeft u nog tegoed)
Wordt vervolgd
Kelev.
