dagmar88 schreef:Hoe is Perla qua karakter trouwens?
En misschien kun je één van de modjes even vragen of je toegelaten mag worden tot de vethoek, daar staat heel erg veel informatie over Kiba...
Perla is een hele lieve,vrolijke, energieke, tikkie neurotische hond.
Ze is bang voor alles wat nieuw is, en heeft veel tijd nodig om aan mensen te wennen.
Maar als ze eenmaal aan je gewend is dan gaat ze 100% voor je.
In het begin was ze heel erg bezig met vooral alles heel erg goed te doen. Als ik het woordje "nee" zei (op een normale, niet dreigende manier) kroop ze in elkaar en ging ze op haar rug liggen. Toen ze merkte dat er helemaal geen straf kwam is dit verdwenen, al doet ze het wel nogsteeds als hij bijvoorbeeld haar nagels wil knippen of frontline op wil doen.
Het super overdreven alles goed wllen doen is er wel af, maar ze doet nogsteeds heel erg haar best om goed te luisteren en pikt snel nieuwe truucjes op.
Ze is het liefste de hele tijd bij je, en is erg op je gericht.
Als we wandelen loopt ze vaak heen en weer.
Een stukje vooruit, en weer terug naar mij, weer een stukje vooruit, en weer terug naar mij.
Als ik haar wil roepen hoef ik maar een keer te klikken tussen mijn tanden en komt ze er direct aan.
Het is een hondje die heel veel liefde en zekerheid nodig heeft. Ze heeft in het jaar dat ik haar nu heb ervaren dat ik niet wegga en er altijd zal zijn voor haar. Dit maakt haar sterker en zelfverzekerder.
Nu ik dit typ komt ze bij me op de bank liggen met haar pootje en koppie op mijn arm.
Dikke kus op mijn wang
Toen ik haar net had was ze letterlijk bang voor alles. Elk geluid reageerde ze op door te verstarren en hevig te gaan trillen.
Ze kroop dan bijna letterlijk in mijn been.
Vuilniszakken, kliko's, papiertjes, plastic zakjes op straat.. Alles was eng.
Als ik een vuiniszak zag staan ben ik hier ook in het begin altijd expres met haar naartoe gegaan zodat ze er wel langs MOEST.
Als ze er dan langs liep beloonde ik haar door heel vrolijk "goedzo meisje!" te roepen en haar aan te halen. Dan werd ze echt ontzettend vrolijk en opgelucht.
Dit doe ik nogsteeds als ze dingen eng vindt, en na een tijdje kijkt ze er niet eens meer naar om.
Ze houdt van wandelen, rennen, spelen. Ze bruist van energie!
Maar ze kan ook heel lief tegen je aan komen kroelen of op de rugleuning van de bank liggen.
Bij andere honden is ze heel kieskeurig en kijkt ze liever even de kat uit de boom.
Als ze eenmaal een paar minuutjes gewend is wil ze vooral heel veel rennen en iets wat een beetje lijkt op tikkertje.
In het begin was ze héél jaloers als ik andere honden aanhaalde en sprong ze er direct tussen om mijn aandacht naar haar te trekken. Dat heb ik er intussen helemaal uitgekregen. Het was puur onzekerheid en ze weet nu dat dat niet meer nodig is.
Als ze nu iets eng vind, duwt ze haar neus tegen mijn hand zo van "vrouwtje help!". Ze weet dat ik haar niet help als er niks aan de hand is. Bijvoorbeeld net bij het wandelen kwam ze een hond tegen die wilde spelen. Ze kende hem niet en vond hem maar eng. Ze ging bij me staan en duwde haar neus tegen mijn hand. Ik deed mijn handen in mijn zakken en liet haar merken dat ze het toch echt zelf moest oplossen. Ik liet haar merken dat het oke was en spoorde haar aan om met de andere hond te gaan spelen. Dit hielp en na 2 minuten aarzelen waren ze lekker aan het ravotten.
Deze aanpak werkt voor haar heel goed, omdat ze hierdoor zelfvertrouwen krijgt en het besef dat ze het zelf ook aankan, zondat mij nodig te hebben. Daarna is het een trots hondje met haar neus in de wind
.
Nou zeg!
.