Het HondenForum

Hallo

mijn labrador is bijna 13 en eigenlijk nog best goed voor zijn leeftijd. Wat me wel zorgen maakt, is dat hij het laatste jaar 3 keer een beroerte heeft gehad: in mei, in november en nu deze week. Hij is er goed van hersteld maar het is toch altijd schrikken.
Ik wil eens horen of er nog mensen zijn wiens hond meerdere beroertes heeft gehad en of er dan een moment komt dat het niet meer te behandelen is.

Zijn het beroertes of is het het vestibualir syndroom?
http://www.whgdierenartsen.nl/Bibliothe ... R+SYNDROOM" onclick="window.open(this.href);return false;

Ik denk niet dat het het vestibulair syndroom is, want daarvoor zou er geen behandeling zijn. Hij heeft ook niet enkel de schuine kopstand maar was helemaal verlamd.
Mijn hond heeft elke keer een inspuiting met ontstekingsremmers en vochtafdrijvers gekregen en kon 15 minuten daarna terug wankel wandelen, na een dag of 2 zag je er niet meer veel van buiten dat hij heel moe was.

Ja dat heeft onze labrador ook gehad die is 10. Ook drie keer. Vestibulair syndroom. Heb begon met het heen en weer gaan met de ogen, zwaaien met de kop en vervolgens verlamd zijn van zijn hele achterhand.
Ook hij is er steeds na 2 dagen weer helemaal bovenop gekrabbeld. De laatste keer is straks bijna een jaar geleden. Ik heb een dexamethason spuit in de koelkast liggen voor als hij het weer krijgt. De laatste keer heb ik hem ook zelf een spuit gegeven en dat ging prima. Beter dan de hond in de auto sjouwen en naar de DA te vliegen.
Het gaat nu goed met hem, ja hij is al met al wat achteruit gegaan, maar ik ben blij dat het allemaal goed is gekomen.

Onze vorige Labrador heeft dat ook drie keer gehad.
Hij herstelde elke keer veel minder snel en goed. De eerste keer was hij al 13 jaar, dus het gebeurde op vrij oude leeftijd.

De laatste keer was de achterhand volledig verlamd en hebben we besloten hem in te laten slapen. Hij was toen 14,5 jaar oud en was gewoon op, lichamelijk dan. Geestelijk niet, maar het ging echt niet meer.

Ik weet natuurlijk niet of het het zelfde is of is geweest,maar Max (nu 16,5) heeft vanaf zijn 12e 6 x een aanval gehad en is daar goed uit gekomen.De laatste tik had hij afgelopen november en ik heb toen een aantal filmpjes gemaakt en op mijn blog gezet.
http://blog.seniorennet.nl/max_en_bente ... 1289170800" onclick="window.open(this.href);return false;
Na de laatste tik is de coordinatie van zijn achterhand niet meer je dat maar hij kan er goed mee overweg.

bedankt voor de antwoorden. Geven jullie iets preventief?

Ik had aan de DA ook gevraagd of ik zo'n spuit voor thuis mocht hebben omdat hij daar zo snel van opknapt, maar hij vond het geen goed idee.

annemie schreef:bedankt voor de antwoorden. Geven jullie iets preventief?

Ik had aan de DA ook gevraagd of ik zo'n spuit voor thuis mocht hebben omdat hij daar zo snel van opknapt, maar hij vond het geen goed idee.

Ik heb voor Max na de eerste of tweede aanval een soort van hondenaspirines gekregen,maar die geef ik al jaren niet meer.

*Edit:de hond van mijn vriendin heeft ook een aantal van die aanvallen gehad en daar is ze in het weekend mee bij 3 dierenartsen geweest waar ze vervolgens ook 3 diagnoses te horen kreeg.De goede diagnose is dus blijkbaar heel moeilijk te stellen.

annemie schreef:bedankt voor de antwoorden. Geven jullie iets preventief?

Ik had aan de DA ook gevraagd of ik zo'n spuit voor thuis mocht hebben omdat hij daar zo snel van opknapt, maar hij vond het geen goed idee.

ik weet niet of het nodig is dat je zelf kan spuiten, wij kunnen dat beiden wel en dat weet hij.
Als dat de reden is snap ik het wel, anders weer niet, waarom mag je dat niet zelf doen dan? . Het is een heel gesjouw om een verlamde hond (35 kg) die absoluut niet mee werkt in een auto te krijgen en er weer uit te tillen bij de DA om vervolgens een prik te krijgen en weer naar huis gaat.

Nee wij geven niets preventiefs.

Ik heb geen ervaring met zelf spuiten zetten, maar zover ik kan zien doet hij dat niet in een ader dus zo moeilijk lijkt het me niet. Blijkbaar zou het product niet lang houdbaar zijn en gekoeld bewaard moeten worden zodat we het niet kunnen meepakken voor onderweg. Dat is eigenlijk mijn grootste angst: dat hij zo'n aanval in het bos krijgt.

Ik heb het nooit anders dan vanuit rust gezien. Niet teveel angst hebben dus.