tweedehands honden deel 15
Geplaatst: 17 feb 2011 21:11
15
Zo eigenzinnig en ongehoorzaam als Galgo's buiten zijn, zo liefelijk en vlot van begrip zijn zij in en rond het huis. Zij observeren alles, en lopen door hun scherpe opmerkzaamheid vaak op de gebeurtenissen vooruit.
Zo weten zij precies hoe laat wij boodschappen gaan doen, en zij blijven dan rustig liggen.
Het is duidelijk dat er op dat uur van de dag niets te beleven valt, ook al trekken wij onze jas aan. Als wij na 20 minuten terugkomen staan zij wel op en neer te springen in de gang, want zij verwachten een kado. Maar voordat zij iets lekkers krijgen moeten zij er iets voor doen...
Alle commando's die ik geef worden zonder mankeren uitgevoerd. Zit; ga af; vooruit; terug plaats; kom hier, al die basiscommando's kennen zij, en ook in de tuin worden die bevelen promt uitgevoerd.
Waarom doet Gijsje in het vrije veld dan alsof ik niet besta? Waarom saboteert zij openlijk en doelbewust ieder bevel, ieder verzoek, en elke smeekbede?
Wanneer zij gewoon ergens staat, en er is niets dat speciaal haar aandacht opeist, dan is dat een ideaal moment om even haar aandacht te trekken, door haar naam te noemen of door een opdracht te geven.
Maar dat heeft alleen maar tot gevolg dat zij vlug om zich heen kijkt welke kant zij op kan rennen om bij ons weg te komen.
Zij komt uitsluitend op mijn verzoek wanneer zij tijdens het spelen volkomen is leeggeraakt. Dan komt zij heel spontaan naar ons toe en laat zich gewillig vastmaken.
Of zij ploft languit in het zand neer om even bij te komen. Als er een grote plas in de buurt is dan gaat zij daar in liggen om wat verkoeling te vinden.
Ik verwacht dan een gesis te horen en een stoomwolk te zien opstijgen, zoals je in een smederij kunt waarnemen wanneer de smid een gloeiend stuk ijzer in het water duwt.
Nou dat gebeurt dan nog net niet, maar het scheelt niet veel.
Op die momenten wordt de wandeling op een normale manier afgewikkeld, en zijn wij zeer tevreden gewoon op tijd thuis.
Maar helaas, vaak loopt het anders, en besluit Gijsje er op het laatste moment nog even vandoor te gaan. Zoals een aantal weken geleden. Wij hadden een mooie wandeling achter de rug, en het was tijd om terug te keren.
Ik roep de honden; "Hoy poppetjes, ga je mee naar huis??" en zie Gijsje er vandoor sprinten.
Wij waren al aardig moe, en ik had geen zin om terug te gaan. Dus loop ik stug door naar de uitgang, en geef af en toe een fluitsignaal. Maar dat heeft niet het beoogde effect.
Dus wandelen wij zuchtend maar weer terug. In de verte zie ik onze dierenarts met haar honden onze kant uitkomen. Zij zwaait naar mij en wijst achter haar ten teken dat zij Gijsje dus gezien heeft begrijp ik, en dat stelt mij gerust. Even later vertelt zij dat mijn hond een konijn gevangen heeft, en zich tussen de bremstruiken opperbest vermaakt.
Het is niet de eerste keer dat zij een konijn te pakken heeft. De vorige eigenaar had mij al verteld dat zij al menig konijn te vlug af is geweest.
En even later zie ik haar inderdaad met de restanten van een dood konijntje ballen. Ze gooit het beestje hoog in de lucht, en springt er dan achteraan om het heel trefzeker weer op te vangen. Het is een act die je vroeger kermis artiesten wel zag maken en die steevast werd besloten met een zwierig armgebaar en de kreet: Hey Hop! Waarna het publiek werd verondersteld te applaudisseren
Maar Gijs gaat verder met het aanvreten, om even later het jongleren weer te herhalen.
Vreemd genoeg laat zij mij dichterbij komen en zij maakt zelfs geen bezwaar als ik haar prooi afpak. Het konijn is nog warm, en dus wel degelijk zojuist gevangen.
Dat valt te betreuren, omdat haar jachtdrift door het succes nog eens extra beloond wordt. Duidelijk geen reden om het maar op te geven, integendeel.
Het verbaasd mij een beetje dat Gijs haar interesse voor haar zelfgevangen prooi zo snel verliest. Zij doet geen poging haar maaltje op te eisen om het verder te verorberen.
Zij is te goed doorvoed, en wordt niet gedreven door honger. Haar jachtdrift is vervuld en dat is klaarblijkelijk voldoende voor dit moment.
Ik besluit het kadaver te laten liggen voor de vossen en de kraaien, en maak Gijsje vast. Als wij eindelijk thuis komen is het half zes, terwijl vier uur gebruikelijk is.
Gelukkig heb ik alle ingrediënten voor de maaltijd in huis, dus kan ik meteen beginnen met koken.
En terwijl ik bezig ben met het hakken van de groenten, bereiken mij vanuit de huiskamer de vertrouwde klanken van een talent-loze piano-leerling die ook nog eens niet gestudeerd heeft.
Het pad van mijn vrouw gaat vandaag ook niet over rozen.
Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af naar het onfortuinlijke konijn dat zo abrupt eindigde tussen de kaken van een niets ontziende jager.
Stel dat zij kindjes had?
Wordt vervolgd
Kelev
Zo eigenzinnig en ongehoorzaam als Galgo's buiten zijn, zo liefelijk en vlot van begrip zijn zij in en rond het huis. Zij observeren alles, en lopen door hun scherpe opmerkzaamheid vaak op de gebeurtenissen vooruit.
Zo weten zij precies hoe laat wij boodschappen gaan doen, en zij blijven dan rustig liggen.
Het is duidelijk dat er op dat uur van de dag niets te beleven valt, ook al trekken wij onze jas aan. Als wij na 20 minuten terugkomen staan zij wel op en neer te springen in de gang, want zij verwachten een kado. Maar voordat zij iets lekkers krijgen moeten zij er iets voor doen...
Alle commando's die ik geef worden zonder mankeren uitgevoerd. Zit; ga af; vooruit; terug plaats; kom hier, al die basiscommando's kennen zij, en ook in de tuin worden die bevelen promt uitgevoerd.
Waarom doet Gijsje in het vrije veld dan alsof ik niet besta? Waarom saboteert zij openlijk en doelbewust ieder bevel, ieder verzoek, en elke smeekbede?
Wanneer zij gewoon ergens staat, en er is niets dat speciaal haar aandacht opeist, dan is dat een ideaal moment om even haar aandacht te trekken, door haar naam te noemen of door een opdracht te geven.
Maar dat heeft alleen maar tot gevolg dat zij vlug om zich heen kijkt welke kant zij op kan rennen om bij ons weg te komen.
Zij komt uitsluitend op mijn verzoek wanneer zij tijdens het spelen volkomen is leeggeraakt. Dan komt zij heel spontaan naar ons toe en laat zich gewillig vastmaken.
Of zij ploft languit in het zand neer om even bij te komen. Als er een grote plas in de buurt is dan gaat zij daar in liggen om wat verkoeling te vinden.
Ik verwacht dan een gesis te horen en een stoomwolk te zien opstijgen, zoals je in een smederij kunt waarnemen wanneer de smid een gloeiend stuk ijzer in het water duwt.
Nou dat gebeurt dan nog net niet, maar het scheelt niet veel.
Op die momenten wordt de wandeling op een normale manier afgewikkeld, en zijn wij zeer tevreden gewoon op tijd thuis.
Maar helaas, vaak loopt het anders, en besluit Gijsje er op het laatste moment nog even vandoor te gaan. Zoals een aantal weken geleden. Wij hadden een mooie wandeling achter de rug, en het was tijd om terug te keren.
Ik roep de honden; "Hoy poppetjes, ga je mee naar huis??" en zie Gijsje er vandoor sprinten.
Wij waren al aardig moe, en ik had geen zin om terug te gaan. Dus loop ik stug door naar de uitgang, en geef af en toe een fluitsignaal. Maar dat heeft niet het beoogde effect.
Dus wandelen wij zuchtend maar weer terug. In de verte zie ik onze dierenarts met haar honden onze kant uitkomen. Zij zwaait naar mij en wijst achter haar ten teken dat zij Gijsje dus gezien heeft begrijp ik, en dat stelt mij gerust. Even later vertelt zij dat mijn hond een konijn gevangen heeft, en zich tussen de bremstruiken opperbest vermaakt.
Het is niet de eerste keer dat zij een konijn te pakken heeft. De vorige eigenaar had mij al verteld dat zij al menig konijn te vlug af is geweest.
En even later zie ik haar inderdaad met de restanten van een dood konijntje ballen. Ze gooit het beestje hoog in de lucht, en springt er dan achteraan om het heel trefzeker weer op te vangen. Het is een act die je vroeger kermis artiesten wel zag maken en die steevast werd besloten met een zwierig armgebaar en de kreet: Hey Hop! Waarna het publiek werd verondersteld te applaudisseren
Maar Gijs gaat verder met het aanvreten, om even later het jongleren weer te herhalen.
Vreemd genoeg laat zij mij dichterbij komen en zij maakt zelfs geen bezwaar als ik haar prooi afpak. Het konijn is nog warm, en dus wel degelijk zojuist gevangen.
Dat valt te betreuren, omdat haar jachtdrift door het succes nog eens extra beloond wordt. Duidelijk geen reden om het maar op te geven, integendeel.
Het verbaasd mij een beetje dat Gijs haar interesse voor haar zelfgevangen prooi zo snel verliest. Zij doet geen poging haar maaltje op te eisen om het verder te verorberen.
Zij is te goed doorvoed, en wordt niet gedreven door honger. Haar jachtdrift is vervuld en dat is klaarblijkelijk voldoende voor dit moment.
Ik besluit het kadaver te laten liggen voor de vossen en de kraaien, en maak Gijsje vast. Als wij eindelijk thuis komen is het half zes, terwijl vier uur gebruikelijk is.
Gelukkig heb ik alle ingrediënten voor de maaltijd in huis, dus kan ik meteen beginnen met koken.
En terwijl ik bezig ben met het hakken van de groenten, bereiken mij vanuit de huiskamer de vertrouwde klanken van een talent-loze piano-leerling die ook nog eens niet gestudeerd heeft.
Het pad van mijn vrouw gaat vandaag ook niet over rozen.
Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af naar het onfortuinlijke konijn dat zo abrupt eindigde tussen de kaken van een niets ontziende jager.
Stel dat zij kindjes had?
Wordt vervolgd
Kelev
) is er ook wel eentje die zó de weg op zou lopen, dus volgens mij is het niet helemaal onterecht dat ik haar niet loslaat.
