tweedehands honden deel 13

[Kelev de oude]

13
Het is thans de hoogste tijd om Gijsje eens wat vrijheid te gunnen. Ik maak de Galgo's nu gelijktijdig los, en het voelt alsof ik een middeleeuwse kattapult
afschiet. Ik hoor Woesj...en zie nog net dat zij een wedstrijdje doen wie het eerst in het bos is.
Daarna verneem ik niets meer van ze. Ik loop met Mahér in mijn kielzog het pad af naar de grote open vlakte, en tot mijn vreugde zie ik ze daar nog steeds
genieten van de beweging die zij kunnen nemen. Het is werkelijk adembenemend mooi wat ik te zien krijg. Zij wervelen en dartelen in het gouden morgenlicht.
Sprinten plotseling op volle snelheid weg, en zijn binnen enkele seconden totaal uit het gezicht verdwenen. Even later denderen zij plotseling op volle snelheid
vlak langs mij heen, alsof zij een demonstratie van hun kunnen willen geven. Als ik ze luidkeels aanmoedig, doen zij er ook nog een schepje bovenop.
Jaah jongens!! Lopen.... Vooruit jaah Hoppaaah!!! En tot mijn vermaak beginnen zij in grote circels rond te rennen, waarbij ik als middelpunt fungeer.
Ik zie een paar wandelaars hun pas inhouden, en vol bewondering naar dit vertoon van sierlijkheid en snelheid kijken. Een enkel hondje raakt door dit spel
aangestoken, en wil wel mee rennen, maar zij zijn geen partij, en worden door de Galgo's niet eens opgemerkt. Ze springen er eenvoudig overheen, en
hebben alleen maar oog voor elkaar.
Plotseling staan zij stil. Ik kan duidelijk zien dat de accu leeg is. Zij staan tegenover elkaar met zwoegende flanken en dampende snoeten, en even later
vervolgen zij kalm de gebruikelijke weg die ons langs de manege en de prehistorische grafheuvels voert.
Dit was de eerste keer dat ik deze honden alles zag geven uit pure levensvreugde. Het was ook een exposé van hun aanhankelijkheid jegens elkaar, en een beloning voor mijn inspanning dit koppel bij elkaar te houden.
Want Lotje speelt niet met andere honden. Dat durft zij niet. Maar zij heeft in ieder geval Gijsje die zij onvoorwaardelijk vertrouwt.

Lotje geeft er de voorkeur aan naast mij in een kalm tempo voort te stappen, maar ik zie Gijsje steeds levendiger worden. Wij naderen echter het einde van de wandeling en ik roep haar. Zij houd stil, en kijkt strak onze richting uit. Ik maak nog wat uitnodigende geluiden en gebaren, maar zij keert om, en rent hard de tegengestelde richting uit. Dan slaat zij in de verte weer af, en rent de bossen in.
Ik wacht en wacht. Wat kan men anders doen? En wacht nog wat langer. Maar geen Gijsje. Ik fluit en roep, maar niets. Wandelaars vertrekken weer naar huis
en de vlakte wordt leeg en stil. Ik ben blij dat ik met pensioen ben, en niet naar mijn werk hoef. Volgende keer moet ik er aan denken een thermosfles koffie mee te nemen...Zal ik nog eens fluiten? Wel ja, waarom niet? Ik heb zeven euro voor dat pestfluitje moeten betalen, dan zal ik er ook lol van hebben.
Takke hond kom hier of ik ruil je in voor een fatsoenlijke Duitse herder. Die komen tenminste als je ze roept.
Geen wonder dat ze jullie in Spanje zo slecht behandelen klote beest!

Ik kijk achter mij. Daar op twee meter afstand staat bewegingloos Gijsje naar mij te kijken. Met een verwonderde uitdrukking op haar snoet.
Waar komt die hond zo ongezien vandaan? Ik sta op een heuvel, en overzie de hele vlakte, en toch zag ik haar niet aankomen. Het is alsof zij uit de hemel gevallen kwam.

Gijsje troela! kom dan meissie, wat een braaaave hond istie vandaag. Wil je een snoepje? Kijk dan wat ik heb? Een hele zak gekookte worst.
Tot mijn opluchting komt zij naar mij toe, en laat zich gewillig aanlijnen. Blij stel ik vast dat er sprake was van enig oponthoud maar dat viel allemaal binnen de marge. Waar die marge zo ineens vandaan komt weet ik ook niet, maar ik houd er wel rekening mee dat de dagelijkse wandelingen niet zo voorspelbaar meer zijn als in de tijd dat ik nog herdershonden had.

[gonnie]

Dat heb ik ook met mijn honden, moet er altijd rekening mee houden dat het wel eens wat langer kan duren voordat ze terug komen. In ieder geval als ze een konijntje gezien hebben. Vooral Tama blijft dan het langst weg.
Vanochtend was het ook weer zover er zaten schijnbaar veel haasjes of konijntjes, ik verstop me altijd, ik fluit dan een keer zodat ze weten dat ik op huis aan ben, en bij de uitgang van het bos ga ik achter het restaurantje staan want als ze me zien wachten denken ze volgens mij O ze staat er nog we kunnen nog wel even. Eerst kwamen Bijou en Jarah terug, helemaal buiten adem, toen zag ik even later Nikkie voorbij scheuren die wilde al richting huis, en even later zag ik vanaf mijn schuilplekje dat Tama me liep te zoeken en terug het bos in wilde, ik floot even op mijn vingers en gelukkig ze keert om en kwam terug.
Het wachten viel nog mee het duurde al met al maar vijf minuutjes dat ik moest wachten. Heb weleens langer moeten wachten.

[Minhie]

Wat gaat het goed zeg! Het duurt even, maar ze komen wel!
Prachtig geschreven weer

[ranetje]

Blij stel ik vast dat er sprake was van enig oponthoud maar dat viel allemaal binnen de marge. Waar die marge zo ineens vandaan komt weet ik ook niet, maar ik houd er wel rekening mee dat de dagelijkse wandelingen niet zo voorspelbaar meer zijn als in de tijd dat ik nog herdershonden had.

Mijn marges konden nogal rekbaar zijn.
Welke marge houd jij aan Kelev?

Ik heb me ook eens wezenloos gezocht naar een hond die een meter achter me zat, dus ik voel met je mee

[mariabel]

oh wat moet dat intens genieten zijn geweest om ze zo vol energie. vertrouwen te zien sjeesen. geweldig weer...

[Kelev de oude]

Mijn marges konden nogal rekbaar zijn.
Welke marge houd jij aan Kelev?

Een uur later en ik ga mijn vrouw bellen dat de hond nog niet te zien is.
Nog een uur later, en ik sterf duizend doden. Visioenen van platgereden galgo's trekken aan mijn geestesoog voorbij.
Tegen die tijd gaat mijn telefoon: "Zoek jij je hond? Nou hij loopt hier hoor".
De positie die doorgegeven wordt is ruim een half uur lopen vanaf de plaats waar ik mij op dat moment bevind. Na nog een uur ben ik fluitend van opluchting en in een opperbest humeur op weg naar huis met al mijn hondjes.
Ik vertel je geen onzin hoor, het is echt waar. Ik vergeet chagrijnig te worden.
Dus marge?
Ik geloof dat er geen marge is...

[Hailfall]

Ik reageer nu pas een keer maar ik volg je verhalen trouw en ik vind je schrijfstijl zo geweldig. Ik ben fan

[Marina]

wauw wat mooi geschreven weer

[Roompie]

Hier nog steeds een fan.

[ranetje]

Mijn marges konden nogal rekbaar zijn.
Welke marge houd jij aan Kelev?

Een uur later en ik ga mijn vrouw bellen dat de hond nog niet te zien is.
Nog een uur later, en ik sterf duizend doden. Visioenen van platgereden galgo's trekken aan mijn geestesoog voorbij.
Tegen die tijd gaat mijn telefoon: "Zoek jij je hond? Nou hij loopt hier hoor".
De positie die doorgegeven wordt is ruim een half uur lopen vanaf de plaats waar ik mij op dat moment bevind. Na nog een uur ben ik fluitend van opluchting en in een opperbest humeur op weg naar huis met al mijn hondjes.
Ik vertel je geen onzin hoor, het is echt waar. Ik vergeet chagrijnig te worden.
Dus marge?
Ik geloof dat er geen marge is...

Herkenbaar.
De marge zit in het levend en gezond terugvinden van je honden