tweedehands honden deel 13
Geplaatst: 15 feb 2011 21:40
13
Het is thans de hoogste tijd om Gijsje eens wat vrijheid te gunnen. Ik maak de Galgo's nu gelijktijdig los, en het voelt alsof ik een middeleeuwse kattapult
afschiet. Ik hoor Woesj...en zie nog net dat zij een wedstrijdje doen wie het eerst in het bos is.
Daarna verneem ik niets meer van ze. Ik loop met Mahér in mijn kielzog het pad af naar de grote open vlakte, en tot mijn vreugde zie ik ze daar nog steeds
genieten van de beweging die zij kunnen nemen. Het is werkelijk adembenemend mooi wat ik te zien krijg. Zij wervelen en dartelen in het gouden morgenlicht.
Sprinten plotseling op volle snelheid weg, en zijn binnen enkele seconden totaal uit het gezicht verdwenen. Even later denderen zij plotseling op volle snelheid
vlak langs mij heen, alsof zij een demonstratie van hun kunnen willen geven. Als ik ze luidkeels aanmoedig, doen zij er ook nog een schepje bovenop.
Jaah jongens!! Lopen.... Vooruit jaah Hoppaaah!!! En tot mijn vermaak beginnen zij in grote circels rond te rennen, waarbij ik als middelpunt fungeer.
Ik zie een paar wandelaars hun pas inhouden, en vol bewondering naar dit vertoon van sierlijkheid en snelheid kijken. Een enkel hondje raakt door dit spel
aangestoken, en wil wel mee rennen, maar zij zijn geen partij, en worden door de Galgo's niet eens opgemerkt. Ze springen er eenvoudig overheen, en
hebben alleen maar oog voor elkaar.
Plotseling staan zij stil. Ik kan duidelijk zien dat de accu leeg is. Zij staan tegenover elkaar met zwoegende flanken en dampende snoeten, en even later
vervolgen zij kalm de gebruikelijke weg die ons langs de manege en de prehistorische grafheuvels voert.
Dit was de eerste keer dat ik deze honden alles zag geven uit pure levensvreugde. Het was ook een exposé van hun aanhankelijkheid jegens elkaar, en een beloning voor mijn inspanning dit koppel bij elkaar te houden.
Want Lotje speelt niet met andere honden. Dat durft zij niet. Maar zij heeft in ieder geval Gijsje die zij onvoorwaardelijk vertrouwt.
Lotje geeft er de voorkeur aan naast mij in een kalm tempo voort te stappen, maar ik zie Gijsje steeds levendiger worden. Wij naderen echter het einde van de wandeling en ik roep haar. Zij houd stil, en kijkt strak onze richting uit. Ik maak nog wat uitnodigende geluiden en gebaren, maar zij keert om, en rent hard de tegengestelde richting uit. Dan slaat zij in de verte weer af, en rent de bossen in.
Ik wacht en wacht. Wat kan men anders doen? En wacht nog wat langer. Maar geen Gijsje. Ik fluit en roep, maar niets. Wandelaars vertrekken weer naar huis
en de vlakte wordt leeg en stil. Ik ben blij dat ik met pensioen ben, en niet naar mijn werk hoef. Volgende keer moet ik er aan denken een thermosfles koffie mee te nemen...Zal ik nog eens fluiten? Wel ja, waarom niet? Ik heb zeven euro voor dat pestfluitje moeten betalen, dan zal ik er ook lol van hebben.
Takke hond kom hier of ik ruil je in voor een fatsoenlijke Duitse herder. Die komen tenminste als je ze roept.
Geen wonder dat ze jullie in Spanje zo slecht behandelen klote beest!
Ik kijk achter mij. Daar op twee meter afstand staat bewegingloos Gijsje naar mij te kijken. Met een verwonderde uitdrukking op haar snoet.
Waar komt die hond zo ongezien vandaan? Ik sta op een heuvel, en overzie de hele vlakte, en toch zag ik haar niet aankomen. Het is alsof zij uit de hemel gevallen kwam.
Gijsje troela! kom dan meissie, wat een braaaave hond istie vandaag. Wil je een snoepje? Kijk dan wat ik heb? Een hele zak gekookte worst.
Tot mijn opluchting komt zij naar mij toe, en laat zich gewillig aanlijnen. Blij stel ik vast dat er sprake was van enig oponthoud maar dat viel allemaal binnen de marge. Waar die marge zo ineens vandaan komt weet ik ook niet, maar ik houd er wel rekening mee dat de dagelijkse wandelingen niet zo voorspelbaar meer zijn als in de tijd dat ik nog herdershonden had.
Het is thans de hoogste tijd om Gijsje eens wat vrijheid te gunnen. Ik maak de Galgo's nu gelijktijdig los, en het voelt alsof ik een middeleeuwse kattapult
afschiet. Ik hoor Woesj...en zie nog net dat zij een wedstrijdje doen wie het eerst in het bos is.
Daarna verneem ik niets meer van ze. Ik loop met Mahér in mijn kielzog het pad af naar de grote open vlakte, en tot mijn vreugde zie ik ze daar nog steeds
genieten van de beweging die zij kunnen nemen. Het is werkelijk adembenemend mooi wat ik te zien krijg. Zij wervelen en dartelen in het gouden morgenlicht.
Sprinten plotseling op volle snelheid weg, en zijn binnen enkele seconden totaal uit het gezicht verdwenen. Even later denderen zij plotseling op volle snelheid
vlak langs mij heen, alsof zij een demonstratie van hun kunnen willen geven. Als ik ze luidkeels aanmoedig, doen zij er ook nog een schepje bovenop.
Jaah jongens!! Lopen.... Vooruit jaah Hoppaaah!!! En tot mijn vermaak beginnen zij in grote circels rond te rennen, waarbij ik als middelpunt fungeer.
Ik zie een paar wandelaars hun pas inhouden, en vol bewondering naar dit vertoon van sierlijkheid en snelheid kijken. Een enkel hondje raakt door dit spel
aangestoken, en wil wel mee rennen, maar zij zijn geen partij, en worden door de Galgo's niet eens opgemerkt. Ze springen er eenvoudig overheen, en
hebben alleen maar oog voor elkaar.
Plotseling staan zij stil. Ik kan duidelijk zien dat de accu leeg is. Zij staan tegenover elkaar met zwoegende flanken en dampende snoeten, en even later
vervolgen zij kalm de gebruikelijke weg die ons langs de manege en de prehistorische grafheuvels voert.
Dit was de eerste keer dat ik deze honden alles zag geven uit pure levensvreugde. Het was ook een exposé van hun aanhankelijkheid jegens elkaar, en een beloning voor mijn inspanning dit koppel bij elkaar te houden.
Want Lotje speelt niet met andere honden. Dat durft zij niet. Maar zij heeft in ieder geval Gijsje die zij onvoorwaardelijk vertrouwt.
Lotje geeft er de voorkeur aan naast mij in een kalm tempo voort te stappen, maar ik zie Gijsje steeds levendiger worden. Wij naderen echter het einde van de wandeling en ik roep haar. Zij houd stil, en kijkt strak onze richting uit. Ik maak nog wat uitnodigende geluiden en gebaren, maar zij keert om, en rent hard de tegengestelde richting uit. Dan slaat zij in de verte weer af, en rent de bossen in.
Ik wacht en wacht. Wat kan men anders doen? En wacht nog wat langer. Maar geen Gijsje. Ik fluit en roep, maar niets. Wandelaars vertrekken weer naar huis
en de vlakte wordt leeg en stil. Ik ben blij dat ik met pensioen ben, en niet naar mijn werk hoef. Volgende keer moet ik er aan denken een thermosfles koffie mee te nemen...Zal ik nog eens fluiten? Wel ja, waarom niet? Ik heb zeven euro voor dat pestfluitje moeten betalen, dan zal ik er ook lol van hebben.
Takke hond kom hier of ik ruil je in voor een fatsoenlijke Duitse herder. Die komen tenminste als je ze roept.
Geen wonder dat ze jullie in Spanje zo slecht behandelen klote beest!
Ik kijk achter mij. Daar op twee meter afstand staat bewegingloos Gijsje naar mij te kijken. Met een verwonderde uitdrukking op haar snoet.
Waar komt die hond zo ongezien vandaan? Ik sta op een heuvel, en overzie de hele vlakte, en toch zag ik haar niet aankomen. Het is alsof zij uit de hemel gevallen kwam.
Gijsje troela! kom dan meissie, wat een braaaave hond istie vandaag. Wil je een snoepje? Kijk dan wat ik heb? Een hele zak gekookte worst.
Tot mijn opluchting komt zij naar mij toe, en laat zich gewillig aanlijnen. Blij stel ik vast dat er sprake was van enig oponthoud maar dat viel allemaal binnen de marge. Waar die marge zo ineens vandaan komt weet ik ook niet, maar ik houd er wel rekening mee dat de dagelijkse wandelingen niet zo voorspelbaar meer zijn als in de tijd dat ik nog herdershonden had.
