tweedehands honden deel 12

[Kelev de oude]

12.
Na een aantal dagen kom ik er achter dat Lotje net als ik een vaste route heeft. Zij loopt verborgen achter het kreupelhout, en totaal onzichtbaar voor mij,
met ons mee. Evenwijdig met het pad waar wij op lopen.
Ik kan haar niet zien, maar zij ziet wel iedere beweging die wij maken. Lotje voelt zich duidelijk meer op haar gemak als zij niet voor iedereen zichtbaar is.
Vandaar dat ik haar maar zelden haar behoeften zie doen. Dat doet zij allemaal ongezien in het bos, en zij houdt alles net zo lang op totdat zij op die veilige
plaats is aangekomen. Ze moet wel een blaas van plaatstaal hebben...
In de middag maken wij een korte ronde van ongeveer een uur. Wij lopen dan om het bos heen, en halverwege nemen wij een pad dat haaks op de route
staat, en lopen wij door het kreupelhout weer terug naar het toegangshek.
En altijd staat Lotje halverwege het bos plotseling voor mijn neus en wenst aangelijnd te worden. Op deze manier schept zij haar eigen veiligheid.
Het duurde even voordat ik dat door had, want ik stond aanvankelijk voor een raadsel. Maar stukje bij beetje vielen de stukjes op hun plaats en zag ik het
totale plaatje.
Het gebeurde regelmatig dat ik met iemand even stond te praten, en als ik dan heel goed keek ving ik wel eens een glimp op van Lotje, die doodstil alles
stond te observeren. Bewegingloos en ondoorgrondelijk als een sfinx stond zij daar zolang als het gesprek duurde. Als ik doorliep verdween zij weer.
Maar gedurende al die tijd streden in haar nieuwsgierigheid en angst om de voorrang.
Zij ziet alles en observeert ook het gedrag van de andere honden. Zolang zij zich rustig en evenwichtig gedragen zal zij dat voorbeeld verwerken, en ik heb de stille hoop dat zij eens haar vrees zal laten varen, en haar schuilplaats zal opgeven.
Nu ik weet wat haar beweegt, en hoe voorspelbaar haar gedrag is, loop ik ook weer met een gerust hart langs de route, want ook al zie ik haar een tijdje niet, op het vaste punt komt zij plotseling weer tevoorschijn.
Maar een enkele keer gebeurt er iets onverwacht. Dan loopt of fietst er onverwacht iemand door het bos. Meestal zie ik die persoon niet, maar ik hoor dan Lotje langdurig angstig schreeuwen. Soms zie ik haar luid hysterisch blaffend op de vlucht slaan.
Ik geef dan een fluitsignaal zodat zij zich weer kan oriënteren
en een paar minuten later zoekt zij ons weer op.
Een enkele keer zie ik wat er gebeurt. Is de onverwachte ontmoeting een vrouw, en loopt zij gewoon door dan is Lotje niet angstig, en vervolgt stil haar weg. Zij ziet dit kennelijk niet als bedreigend.
Is de onverwachte persoon een man, dan begint Lotje hard te schreeuwen, en als die man nog op de fiets is ook, dan blijft zij tekeergaan. Er zijn mensen die dan proberen de hond te kalmeren door tegen haar te praten. Het resultaat is dat haar angst en daarmee haar vocale reactie verdubbeld. Als die mensen alleen maar oogcontact proberen te maken weet zij zich geen raad.
Een enkele keer worden mensen bang, en dat maakt het allemaal nog erger. Omdat het meestal op grote afstand gebeurt, kan ik ook niet ingrijpen of proberen de hond op een of andere manier tot bedaren te brengen.
Ik moet domweg wachten tot het vanzelf overgaat. Als ik Lotje heb aangelijnd vertoond zij dit extreme gedrag niet. Behalve een lichte onrust blijft zij voor rede vatbaar.
Gaandeweg kom ik er achter dat ik een angst-uitbarsting vóór kan zijn, als ik haar op tijd vastmaak. Als ik haar roep, komt zij nu in de meeste gevallen naar mij toe, en gaat dicht bij mij staan zodat ik haar kan aanlijnen. Daarna loopt zij heel rustig en tevreden met ons mee. Het is duidelijk dat zij dit prettig vindt, want steeds vaker komt zij uit eigen beweging zo bij mij staan, en geeft een blik van verstandhouding. Alsof zij te kennen wil geven:"maak mij maar vast baas, want het is hier niet pluis...

[gonnie]

Heeft ze toch vertrouwen in je.

[mariabel]

prachtig wat boft Lotje met zo'n baas...wat een vertrouwen geef je haar.. prachtig..

[ranetje]

Geweldig
Er komt een moment dat ze niet meer angstig zal schreeuwen, maar naar jou toe komt om aangelijnd te worden.

[Biene]

Ach, galgo,s....een grote liefde van me. Bezoek regelmatig een vriendin van me die ook voor deze honden een goed tehuis zoekt. (http://www.newgraceland.org" onclick="window.open(this.href);return false;). Sta er altijd weer van te kijken hoe zachtaardig deze honden zijn, al hebben ze de vreselijkste dingen meegemaakt.
Vind het ontroerend hoe goed jij deze honden lijkt te begrijpen; dat is een talent waar menig hondenbezitter jaloers op kan zijn. Kijk al uit naar nieuwe verhalen over Lotje.

[Kelev de oude]

Biene schreef;

Sta er altijd weer van te kijken hoe zachtaardig deze honden zijn, al hebben ze de vreselijkste dingen meegemaakt.

En dat is nu precies wat ik zo aantrekkelijk vind in deze honden. Hun liefelijkheid kent geen grenzen. Zelfs tijdens het spelen pakken zij o zo voorzichtig je handen beet, en verliezen nooit hun zelfbeheersing.
En Lotje durft zelfs dat niet eens...Maar zij "lacht" wel als ik met haar speel, terwijl zij probeert mij omver te duwen. (Dat lachen lijkt op de vreugde die je wel bij Chimpansees ziet) De bek is geopend en Lotje stoot korte hijgerige lach geluiden uit. Ik kan het niet anders omschrijven, ook al zullen sommigen het wel weer veel te antropocentrisch vinden.

Daarom begrijp ik mensen niet die zo iets weerloos kwaad kunnen doen.

[Roompie]

Daar kan ik ook met m,n kop niet bij..

Wel weer een superverhaal om te lezen!