Het HondenForum

Toen Beike nog een pup was, hadden we op de buurt een soort van puppie groepje.
Iedereen met een pup op de buurt kwam bijna elke avond bij elkaar in het park om de pups te laten spelen.
Naar mate de honden ouder werden, bleef het groepje bestaan.
Niet iedereen kwam meer, maar de meesten wel.
Op een gegeven moment was het een vast groepje geworden waar zo nu en dan andere mensen zich met een wandeling bij aan sloten.

Ik ben op een gegeven moment verhuisd, net zoals sommige andere mensen.
Nu lopen we dus niet meer in dezelfde buurt.
Laatst kwam ik iemand van het groepje tegen toen ik met Beike liep en die vertelde me dat een hond die bij het groepje hoorde, laatst was aangereden op de snelweg.
Vorig jaar was er een andere hond van het groepje wat ook aangereden was en het ook niet gehaald heeft.

Dat raakt je toch wel even.
Ik heb nog foto's van het die ene hond en Beike, samen met de andere honden aan het spelen.
Als je dan naar die foto's kijkt en je beseft dat het beestje er niet meer is, is dat toch een droevig gevoel.

Zo nu en dan komen we nog wel eens mensen van het groepje tegen en dan kunnen de honden weer heerlijk spelen.
Als ze elkaar dan een tijdje niet gezien hebben en ze elkaar dan plots weer zien, is het zo leuk om te zien dat ze elkaar herkennen.

ik kan me voorstellen dat dat een droevig gevoel moet geven

is nooit leuk zulke dingen

Die groepsvorming is vaak erg leuk, en een groep kan ook lang blijven bestaan, al zijn er regelmatig mutaties.
Verhuizen, echtscheiding, overlijden van baas, of wat vaker van de hond. Je maakt van alles mee.
Het zal niet zo lang meer duren of ik ben zelf een keer aan de beurt om af te haken. Ik hoop nog acht jaar mee te kunnen, maar daarna komt het einde echt wel in zicht.
Gadver...als je dat zo ziet staan klinkt het akelig dichtbij.