Tweedehands honden. Een nieuw begin.9
Geplaatst: 06 feb 2011 16:50
9
Honden adopteren is vaak een enerverende bezigheid. Je hebt geruime tijd nodig om aan elkaar te wennen, en je moet heel goed en zeer aandachtig observeren.
Daar komt nog bij dat windhonden niet zo toeschietelijk van aard zijn. Doen andere honden vaak hun best om het de baas naar de zin te maken, en willen zij
graag aangehaald worden, windhonden zijn juist heel afstandelijk en gereserveerd.
Zij hebben vaak de aard van een kat. "Gezellig dat je er bent, maar je moet vooral niet denken dat wij je nodig hebben".
Hoewel zij pienter genoeg zijn, wekken zij de indruk totaal niet te snappen wat je bedoeld als je ze iets wilt leren, waar zij geen belang bij hebben.
De commando's "zit" en "ga af" die volgen zij wel op, want daar kunnen zij het nut nog wel van inzien.
Maar wat bedoeld die gast nu met; "Pak vast" of "apport"?? Ik weet het niet, maar ik doe net of ik gek ben, dan geeft hij het vanzelf wel op.
Welnu dat is een uitstekende strategie, want niets is zo ontmoedigend als een totaal gebrek aan interesse van de leerling.
Deze honden hebben een fenomenaal gezichtsvermogen, maar je ziet ze nooit als blindengeleidehond.
Ze kunnen een schurk op de vlucht gemakkelijk inhalen, en toch zijn zij weinig in trek als politiehond, want eenmaal ingehaald gaan zij vòòr de boef uitlopen!
Wil je dat een hond jouw spullen bewaakt, dan denk je niet als eerste aan een hazewind. Kortom je hebt er niets aan. Het zijn goed beschouwd totaal onbruikbare opvreters.
Ze zijn arrogant tot op het bot, en ook nog snel op hun teentjes getrapt. En als zij zich onrechtvaardig behandeld voelen, dan zal je het weten ook.
Je wordt dan geboycot. Je krijgt geen begroeting als je thuiskomt, en die lekkere hapjes smeer je maar in je haar.
Die bak eten mag je ook ergens insteken waar het pijn doet. En ik wens niet geaaid te worden! Los van het lijf ja??
En deze behandeling duurt nu vierentwintig uur, maar het kan gemakkelijk uitgebreid worden!
Doch als je van schoonheid houdt dan wordt je goed bediend. Geheel spontaan kunnen zij wedstrijden organiseren, en dan sta ik echt ademloos te kijken naar de behendigheid en de sierlijkheid van hun bewegingen
De formidabele sprongkracht waarmee zij hindernissen overwinnen, of die zij gewoon demonstreren
omdat zij daar zin in hebben, het is allemaal een lust voor het oog.
Soms spelen zij met 'gewone' honden, en dan matigen zij de snelheid, waardoor de ander denkt dat ze wel in te halen zijn. Totdat zij te dichtbij komen.
Dan zetten zij de versnelling in de turbo stand, en sprinten weg, zoals Johan Cruyff vroeger ook kon weglopen van zijn tegenstanders.
De eerste maand met Gijsje en Lotje vergde zoveel van mijn energie dat de natuur besloot een waarschuwing af te geven.
Op een prachtige dag was ik druk doende mijn vrouw uit te laten. Dat moet echt gebeuren anders zit zij de hele dag binnen pianoles te geven, en dat is niet gezond.
Niets vermoedend liep ik met haar te babbelen totdat ik viel. Ik struikelde niet, maar mijn benen leken wel van rubber...
Ik probeerde op te staan maar stortte meteen weer neer, terwijl mijn benen spastische bewegingen maakte.
Geschrokken vroeg ik mij af of ik nog helder kon denken, maar dat viel mee. Ik realiseerde mij dat het geen hersen-storing kon zijn, en dat stelde mij gerust.
Maar mijn vrouw raakte in paniek, en rende naar het fietspad. Daar hield zij iemand staande, en vroeg het alarmnummer te bellen.
Ondertussen raakte de honden ook over hun toeren, waarbij Gijsje 'als een soort Houdini' doodleuk uit haar tuigje stapte, en er vandoor ging.
Lotje stond geagiteerd op en neer te springen, en ik deed verwoede pogingen om op te staan, en de honden te kalmeren.
Eenmaal rechtop voelde ik de kracht weer terugkeren, en ik floot en zwaaide om mijn vrouw te laten zien dat ik weer kon lopen. Tegelijkertijd hoorde ik een aantal sirenes loeien, en jawel, er kwamen maar liefst twee politiewagens de parkeerplaats opdraaien gevolgd door een ambulance.
Twee agentes kwamen op een drafje de hei oplopen, niet wetend wie zij moesten hebben. Dus floot ik snerpend en zwaaide in hun richting, ten teken dat ze mij moesten hebben. Die twee potige en vrij brede tantes, pakte mij onder de oksels en droegen mij min of meer naar de gereedstaande ambulance, terwijl zij mij verzekerde dat alles goed zou komen. Daar was ik niet helemaal gerust op, want de honden liepen nog los rond...In al die drukte lieten zij zich echter wonderlijk snel aanlijnen, en ging mijn vrouw op weg naar huis met de drie honden.
De verpleegkundige van de ambulance controleerde mijn bloeddruk en hartslag, maar vond geen ernstige afwijkingen. Zij zette mij thuis af, met het advies het wat rustiger aan te doen. Dat beloofde ik, en een minuut later liep ik ongerust mijn vrouw tegemoet, terwijl ik visioenen had van een fragiel vrouwtje dat werd voortgesleurd door twee in paniek verkerende honden. Tot mijn opluchting zag ik ze even later rustig voortstappen, waarna ik besloot het wat kalmer aan te gaan doen....
wordt vervolgd
Kelev
Honden adopteren is vaak een enerverende bezigheid. Je hebt geruime tijd nodig om aan elkaar te wennen, en je moet heel goed en zeer aandachtig observeren.
Daar komt nog bij dat windhonden niet zo toeschietelijk van aard zijn. Doen andere honden vaak hun best om het de baas naar de zin te maken, en willen zij
graag aangehaald worden, windhonden zijn juist heel afstandelijk en gereserveerd.
Zij hebben vaak de aard van een kat. "Gezellig dat je er bent, maar je moet vooral niet denken dat wij je nodig hebben".
Hoewel zij pienter genoeg zijn, wekken zij de indruk totaal niet te snappen wat je bedoeld als je ze iets wilt leren, waar zij geen belang bij hebben.
De commando's "zit" en "ga af" die volgen zij wel op, want daar kunnen zij het nut nog wel van inzien.
Maar wat bedoeld die gast nu met; "Pak vast" of "apport"?? Ik weet het niet, maar ik doe net of ik gek ben, dan geeft hij het vanzelf wel op.
Welnu dat is een uitstekende strategie, want niets is zo ontmoedigend als een totaal gebrek aan interesse van de leerling.
Deze honden hebben een fenomenaal gezichtsvermogen, maar je ziet ze nooit als blindengeleidehond.
Ze kunnen een schurk op de vlucht gemakkelijk inhalen, en toch zijn zij weinig in trek als politiehond, want eenmaal ingehaald gaan zij vòòr de boef uitlopen!
Wil je dat een hond jouw spullen bewaakt, dan denk je niet als eerste aan een hazewind. Kortom je hebt er niets aan. Het zijn goed beschouwd totaal onbruikbare opvreters.
Ze zijn arrogant tot op het bot, en ook nog snel op hun teentjes getrapt. En als zij zich onrechtvaardig behandeld voelen, dan zal je het weten ook.
Je wordt dan geboycot. Je krijgt geen begroeting als je thuiskomt, en die lekkere hapjes smeer je maar in je haar.
Die bak eten mag je ook ergens insteken waar het pijn doet. En ik wens niet geaaid te worden! Los van het lijf ja??
En deze behandeling duurt nu vierentwintig uur, maar het kan gemakkelijk uitgebreid worden!
Doch als je van schoonheid houdt dan wordt je goed bediend. Geheel spontaan kunnen zij wedstrijden organiseren, en dan sta ik echt ademloos te kijken naar de behendigheid en de sierlijkheid van hun bewegingen
De formidabele sprongkracht waarmee zij hindernissen overwinnen, of die zij gewoon demonstreren
omdat zij daar zin in hebben, het is allemaal een lust voor het oog.
Soms spelen zij met 'gewone' honden, en dan matigen zij de snelheid, waardoor de ander denkt dat ze wel in te halen zijn. Totdat zij te dichtbij komen.
Dan zetten zij de versnelling in de turbo stand, en sprinten weg, zoals Johan Cruyff vroeger ook kon weglopen van zijn tegenstanders.
De eerste maand met Gijsje en Lotje vergde zoveel van mijn energie dat de natuur besloot een waarschuwing af te geven.
Op een prachtige dag was ik druk doende mijn vrouw uit te laten. Dat moet echt gebeuren anders zit zij de hele dag binnen pianoles te geven, en dat is niet gezond.
Niets vermoedend liep ik met haar te babbelen totdat ik viel. Ik struikelde niet, maar mijn benen leken wel van rubber...
Ik probeerde op te staan maar stortte meteen weer neer, terwijl mijn benen spastische bewegingen maakte.
Geschrokken vroeg ik mij af of ik nog helder kon denken, maar dat viel mee. Ik realiseerde mij dat het geen hersen-storing kon zijn, en dat stelde mij gerust.
Maar mijn vrouw raakte in paniek, en rende naar het fietspad. Daar hield zij iemand staande, en vroeg het alarmnummer te bellen.
Ondertussen raakte de honden ook over hun toeren, waarbij Gijsje 'als een soort Houdini' doodleuk uit haar tuigje stapte, en er vandoor ging.
Lotje stond geagiteerd op en neer te springen, en ik deed verwoede pogingen om op te staan, en de honden te kalmeren.
Eenmaal rechtop voelde ik de kracht weer terugkeren, en ik floot en zwaaide om mijn vrouw te laten zien dat ik weer kon lopen. Tegelijkertijd hoorde ik een aantal sirenes loeien, en jawel, er kwamen maar liefst twee politiewagens de parkeerplaats opdraaien gevolgd door een ambulance.
Twee agentes kwamen op een drafje de hei oplopen, niet wetend wie zij moesten hebben. Dus floot ik snerpend en zwaaide in hun richting, ten teken dat ze mij moesten hebben. Die twee potige en vrij brede tantes, pakte mij onder de oksels en droegen mij min of meer naar de gereedstaande ambulance, terwijl zij mij verzekerde dat alles goed zou komen. Daar was ik niet helemaal gerust op, want de honden liepen nog los rond...In al die drukte lieten zij zich echter wonderlijk snel aanlijnen, en ging mijn vrouw op weg naar huis met de drie honden.
De verpleegkundige van de ambulance controleerde mijn bloeddruk en hartslag, maar vond geen ernstige afwijkingen. Zij zette mij thuis af, met het advies het wat rustiger aan te doen. Dat beloofde ik, en een minuut later liep ik ongerust mijn vrouw tegemoet, terwijl ik visioenen had van een fragiel vrouwtje dat werd voortgesleurd door twee in paniek verkerende honden. Tot mijn opluchting zag ik ze even later rustig voortstappen, waarna ik besloot het wat kalmer aan te gaan doen....
wordt vervolgd
Kelev
dat had ik dan even ander begrepen maar een linkje van al deze verhalen bij elkaar vind ik ook wel handig ben altijd bang dat ik wat mis