chemokuur bij een hond positieve ervaring
Geplaatst: 04 feb 2011 21:44
Toen Benno 6 was kregen wij te horen dat hij het maligne lymfoom had. Wij hebben helaas vorige week vrijdag afscheid moeten nemen van onze lieverd.
Hij is 14 1/2 jaar geworden.
7 jaar geleden heb ik onderstaand verhaal geschreven. Voor een ieder die ooit twijfelt als er aangeboden wordt een chemokuur te doen hoop ik met dit verhaal te overtuigen.
1 jaar geleden
Het is een paar dagen na dierendag (2002) dat we in de ontlasting van Benno vers bloed constateren.
We zijn in 1e instantie niet echt ongerust, want we vermoeden dat dit van een varkensoor komt die hij met dierendag heeft gehad.
We wachten een paar dagen af maar het gaat niet weg, hij krijgt moeite met poepen dus word er een afspraak bij de dierenarts gemaakt. Daar word in het laatste stuk van de darm een verdikking geconstateerd en het advies gegeven om een afspraak in Utrecht te maken. Een week later kunnen we al in Utrecht terecht.
In Utrecht worden er allerlei onderzoeken gedaan waaronder een echo om te kijken of er uitzaaiingen in de buikholte zijn……..uitzaaiingen de schrik slaat ons om het hart, waar hebben we mee te maken……..ik dacht zelf dat het een soort cyste was omdat Bowie onze andere labrador daar ook ooit last van gehad heeft. Gelukkig er is niets op de echo te zien. Er word besloten om te opereren en hetgeen wat er zit weg te halen.
Op 29 oktober wordt Benno opgenomen in Utrecht en op 30 oktober word hij geopereerd. De professor zegt dat hij belt als de operatie klaar is maar dat we niet te veel van de uitslag moeten verwachten want dat heeft tijd nodig, omdat het onderzocht moet worden. We moeten ons vriendje achterlaten, tranen heb ik gelaten, zeker omdat hij begint te piepen als ik weg wil gaan.
Het is 30 oktober, mijn verjaardag en om 11.00 uur gaat de telefoon het is de professor en hij begint te vertellen. Toen ze met de operatie bezig waren kwamen ze bij iets uit wat ze niet hadden verwacht, een duidelijk zichtbare kwaadaardige tumor.
Ze hebben zoveel mogelijk weggehaald, maar niet alles want dat was niet mogelijk. Nu is het wachten op de uitslag en of opereren/behandeling mogelijk is.
We kunnen 31 oktober Benno op gaan halen en moeten ongeveer drie weken wachten op de uitslag.
Drie zenuwslopende weken gaan voorbij, waarbij je jezelf van alles in je hoofd haalt, en anderzijds je niet voor kunt stellen dat hij zoiets ernstigs heeft, hij is nog maar 7 jaar en omdat het met Benno eigenlijk heel goed gaat. Met uitzondering van de kale plek op zijn kont van de operatie, is er niets aan hem te zien of te merken hij speelt, eet, drinkt is eigenlijk dezelfde Benno als altijd.
De telefoon gaat en mijn angst word werkelijkheid. Benno heeft het maligne lymfoom, m.a.w. lymfklierkanker………maar gaat de arts verder, hij is te behandelen!
Hij is te behandelen, mijn hart maakt voorzichtig een blij sprongetje, ze verteld dat behandeling mogelijk is door middel van een chemokuur. Ze vraagt of we er over na willen denken omdat het enerzijds heel veel energie kost van de baas en anderzijds heel kostbaar is. Ik hoef geen moment na te denken, nog niet te overleggen met mijn man, we gaan dat doen en een afspraak wordt gemaakt.
We komen terecht bij een oncoloog, die uitlegt hoe alles in zijn werking gaat, hij verteld ook nadrukkelijk dat hij niets kan garanderen. Het is namelijk op een plek waar het maligne lymfoom normaal niet voorkomt en ze hebben bijna geen vergelijkbare situatie. Dat maakt ons niet uit we gaan ervoor!
Vanaf dat moment komen we met regelmaat in Utrecht voor de chemobehandeling. Voor ons een hele rit omdat wij bij Eindhoven in de buurt wonen maar dat maakt ons helemaal niets uit, als ons vriendje maar beter wordt!
Van de chemokuur zelf merkt Benno weinig, hij is wel moe maar dat komt van de lange reis. Hij is 1 keer ziek geweest, maar het is de vraag of dat van de kuur komt.
Normaal is Benno bijna het hele jaar door in de rui, nu is wel opvallend dat die haren niet aangroeien en dat zijn vacht wat dunnere plekken heeft. Als we een half jaar verder zijn feliciteert de oncoloog ons dat het nog steeds goed gaat.
Aan de chemokuur komt na 8 behandelingen een eind, dit is volgens een protocol.
Ik vind dat best eng want ineens is dat kleine stukje zekerheid weg, maar de kuur moet voldoende zijn. Of de kuur aangeslagen is moet blijken in de maanden die volgen. We moeten met regelmaat op controle naar Utrecht en zelf heel alert blijven of zich veranderingen voordoen.
Maar die doen zich niet voor en alle controles gaat het goed met Benno.
We zijn 23 oktober weer naar Utrecht geweest en we zijn intussen het jaar rond, de oncoloog vertelde dat hij nog een hond onder behandeling heeft die hetzelfde had als Benno. Die hond is anderhalf jaar verder en heeft de stempel genezen verklaard gekregen. De oncoloog zegt voorzichtig dat het misschien met Benno die kant ook wel eens op kan gaan.
Dankzij het alerte handelen van de dierenarts en de kundigheid in Utrecht zijn we nu 1 jaar verder, wie had dat gedacht, hadden we geen chemokuur gedaan, dan had hier een heel ander verhaal gestaan.
Groetjes Sandra
_________________
Hij is 14 1/2 jaar geworden.
7 jaar geleden heb ik onderstaand verhaal geschreven. Voor een ieder die ooit twijfelt als er aangeboden wordt een chemokuur te doen hoop ik met dit verhaal te overtuigen.
1 jaar geleden
Het is een paar dagen na dierendag (2002) dat we in de ontlasting van Benno vers bloed constateren.
We zijn in 1e instantie niet echt ongerust, want we vermoeden dat dit van een varkensoor komt die hij met dierendag heeft gehad.
We wachten een paar dagen af maar het gaat niet weg, hij krijgt moeite met poepen dus word er een afspraak bij de dierenarts gemaakt. Daar word in het laatste stuk van de darm een verdikking geconstateerd en het advies gegeven om een afspraak in Utrecht te maken. Een week later kunnen we al in Utrecht terecht.
In Utrecht worden er allerlei onderzoeken gedaan waaronder een echo om te kijken of er uitzaaiingen in de buikholte zijn……..uitzaaiingen de schrik slaat ons om het hart, waar hebben we mee te maken……..ik dacht zelf dat het een soort cyste was omdat Bowie onze andere labrador daar ook ooit last van gehad heeft. Gelukkig er is niets op de echo te zien. Er word besloten om te opereren en hetgeen wat er zit weg te halen.
Op 29 oktober wordt Benno opgenomen in Utrecht en op 30 oktober word hij geopereerd. De professor zegt dat hij belt als de operatie klaar is maar dat we niet te veel van de uitslag moeten verwachten want dat heeft tijd nodig, omdat het onderzocht moet worden. We moeten ons vriendje achterlaten, tranen heb ik gelaten, zeker omdat hij begint te piepen als ik weg wil gaan.
Het is 30 oktober, mijn verjaardag en om 11.00 uur gaat de telefoon het is de professor en hij begint te vertellen. Toen ze met de operatie bezig waren kwamen ze bij iets uit wat ze niet hadden verwacht, een duidelijk zichtbare kwaadaardige tumor.
Ze hebben zoveel mogelijk weggehaald, maar niet alles want dat was niet mogelijk. Nu is het wachten op de uitslag en of opereren/behandeling mogelijk is.
We kunnen 31 oktober Benno op gaan halen en moeten ongeveer drie weken wachten op de uitslag.
Drie zenuwslopende weken gaan voorbij, waarbij je jezelf van alles in je hoofd haalt, en anderzijds je niet voor kunt stellen dat hij zoiets ernstigs heeft, hij is nog maar 7 jaar en omdat het met Benno eigenlijk heel goed gaat. Met uitzondering van de kale plek op zijn kont van de operatie, is er niets aan hem te zien of te merken hij speelt, eet, drinkt is eigenlijk dezelfde Benno als altijd.
De telefoon gaat en mijn angst word werkelijkheid. Benno heeft het maligne lymfoom, m.a.w. lymfklierkanker………maar gaat de arts verder, hij is te behandelen!
Hij is te behandelen, mijn hart maakt voorzichtig een blij sprongetje, ze verteld dat behandeling mogelijk is door middel van een chemokuur. Ze vraagt of we er over na willen denken omdat het enerzijds heel veel energie kost van de baas en anderzijds heel kostbaar is. Ik hoef geen moment na te denken, nog niet te overleggen met mijn man, we gaan dat doen en een afspraak wordt gemaakt.
We komen terecht bij een oncoloog, die uitlegt hoe alles in zijn werking gaat, hij verteld ook nadrukkelijk dat hij niets kan garanderen. Het is namelijk op een plek waar het maligne lymfoom normaal niet voorkomt en ze hebben bijna geen vergelijkbare situatie. Dat maakt ons niet uit we gaan ervoor!
Vanaf dat moment komen we met regelmaat in Utrecht voor de chemobehandeling. Voor ons een hele rit omdat wij bij Eindhoven in de buurt wonen maar dat maakt ons helemaal niets uit, als ons vriendje maar beter wordt!
Van de chemokuur zelf merkt Benno weinig, hij is wel moe maar dat komt van de lange reis. Hij is 1 keer ziek geweest, maar het is de vraag of dat van de kuur komt.
Normaal is Benno bijna het hele jaar door in de rui, nu is wel opvallend dat die haren niet aangroeien en dat zijn vacht wat dunnere plekken heeft. Als we een half jaar verder zijn feliciteert de oncoloog ons dat het nog steeds goed gaat.
Aan de chemokuur komt na 8 behandelingen een eind, dit is volgens een protocol.
Ik vind dat best eng want ineens is dat kleine stukje zekerheid weg, maar de kuur moet voldoende zijn. Of de kuur aangeslagen is moet blijken in de maanden die volgen. We moeten met regelmaat op controle naar Utrecht en zelf heel alert blijven of zich veranderingen voordoen.
Maar die doen zich niet voor en alle controles gaat het goed met Benno.
We zijn 23 oktober weer naar Utrecht geweest en we zijn intussen het jaar rond, de oncoloog vertelde dat hij nog een hond onder behandeling heeft die hetzelfde had als Benno. Die hond is anderhalf jaar verder en heeft de stempel genezen verklaard gekregen. De oncoloog zegt voorzichtig dat het misschien met Benno die kant ook wel eens op kan gaan.
Dankzij het alerte handelen van de dierenarts en de kundigheid in Utrecht zijn we nu 1 jaar verder, wie had dat gedacht, hadden we geen chemokuur gedaan, dan had hier een heel ander verhaal gestaan.
Groetjes Sandra
_________________
, wat goed dat jaren terug de chemo zo heeft geholpen en jullie nog al die jaren samen hebben gehad.