Disabled dogs resque

[Gollum]

Ik zag vandaag een advertentie voor een zielig gehandicapt hondje uit Roemenië. Achterhand verlamd, oogje stuk, hij sleepte zichzelf voort door de modder. Voor dat hondje zoeken ze nu internationaal een huis (hij zit nog in Roemenië). Toen ik het hondje zag dacht ik eigenlijk gelijk aan inslapen, ik vond het zo vreemd. Het kan aan mij liggen hoor, maar ik denk dat ik Gol ook zou laten inslapen als haar achterhand compleet verlamd was zonder uitzicht op verbetering. Juist omdat ik van haar hou.. Ze zou definitief verlamd volgens mij geen leuk leven hebben. Ik ben echt wel een dierenliefhebber hoor maar dat gaat me wat te ver. Ik zou liever mijn energie willen steken in het proberen te stoppen van al die vrachtwagens vol kisten met pups die naar Nederland komen.

Ben ik nou raar? Wat zouden jullie doen?

[Neeltje]

Lijkt me ook niet echt verstandig. Klinkt misschien hard, maar zoek eerst dan maar gouden mandjes voor de gezonde honden

[dagmar88]

Ik heb een paar keer opgelopen met een man met een roedel waarin ook een hondje met verlamd achterpootje zat dat hij zelf had meegenomen ergens uit Tsjechië geloof ik.
Hondje liep lekker mee en deed het prima; maar willens en wetens van dit soort hondjes gaan importeren zodat een stel zichzelf als weldoener aan kunnen prijzen vind ik te ver gaan.
Spuitje er in wat mij betreft.

[Gollum]

zonder al die honden over dezelfde kam te willen scheren vind ik herplaatsing van ernstig 'disabled dogs' géén goed idee, nee .

Nee snap ik, ik heb het ook alleen over dit specifieke hondje, er zullen vast wel gehandicapte honden zijn die een heel leuk leven hebben. Als ze blind of doof zijn kun je er nog wel wat mee en kunnen ze een leuk leven hebben als je het goed aanpakt. Maar zodra je met een hondenrolstoel moet gaan werken..

[Lillith]

Lijkt mij niet echt heilzaam

[Gollum]

Lijkt me ook niet echt verstandig. Klinkt misschien hard, maar zoek eerst dan maar gouden mandjes voor de gezonde honden

Nou zoiets heb ik dus ook.. Er zijn ook genoeg gezonde honden die op de dood of een nieuw huisje wachten.

[HaddockandFriends]

Lijkt me ook niet echt verstandig. Klinkt misschien hard, maar zoek eerst dan maar gouden mandjes voor de gezonde honden

dit dus! Helemaal mee eens!

[Kelev de oude]

Een duidelijke grens is moeilijk vast te stellen. Welke hond help je nog wel, en welke niet meer?
Welke hond is een vechter, een echte overlever? Sommige honden zijn mentaal onverwoestbaar, en met hulp van aanpassingen blijven zij bij ons. En als dat lukt is de voldoening groot.
Bij een hulpvraag zou ik niet op voorhand afwijzend reageren, maar zelf willen zien of de hond voldoende levenslust heeft om door te knokken, of dat je bezig bent zijn lijden te verlengen.
Maar zo denk ik ook over mensen.
35 jaar geleden lag ik op de afdeling neurologie, waar een meisje van net achttien jaar werd opgenomen met een hoge dwarslaesie. Zij zou nooit meer lopen, nooit meer dansen, nooit kinderen grootbrengen, en toch bleef zij lachen, maakte harde grappen over haar toestand, en hield de doktoren voor de gek. Zij was mentaal niet kapot te krijgen. Zij wilde geen spuitje...
Ik geef toe, dat ik niet in haar hoofd kon kijken hoe zij er werkelijk aan toe was, maar wat ik aan de buitenkant kon waarnemen zag er niet hopeloos uit.

Honden kunnen net zo onverwoestbaar zijn, en ondanks hun beperkingen vrolijk door het leven gaan.
Je kunt het bij hen iets makkelijker beoordelen dan bij mensen, omdat honden niets veinzen.
Zij verbergen hun depressieve hoedanigheid niet achter een masker van vrolijkheid.

[dagmar88]

Een duidelijke grens is moeilijk vast te stellen. Welke hond help je nog wel, en welke niet meer?
Welke hond is een vechter, een echte overlever? Sommige honden zijn mentaal onverwoestbaar, en met hulp van aanpassingen blijven zij bij ons. En als dat lukt is de voldoening groot.
Bij een hulpvraag zou ik niet op voorhand afwijzend reageren, maar zelf willen zien of de hond voldoende levenslust heeft om door te knokken, of dat je bezig bent zijn lijden te verlengen.
Maar zo denk ik ook over mensen.
35 jaar geleden lag ik op de afdeling neurologie, waar een meisje van net achttien jaar werd opgenomen met een hoge dwarslaesie. Zij zou nooit meer lopen, nooit meer dansen, nooit kinderen grootbrengen, en toch bleef zij lachen, maakte harde grappen over haar toestand, en hield de doktoren voor de gek. Zij was mentaal niet kapot te krijgen. Zij wilde geen spuitje...
Ik geef toe, dat ik niet in haar hoofd kon kijken hoe zij er werkelijk aan toe was, maar wat ik aan de buitenkant kon waarnemen zag er niet hopeloos uit.

Honden kunnen net zo onverwoestbaar zijn, en ondanks hun beperkingen vrolijk door het leven gaan.
Je kunt het bij hen iets makkelijker beoordelen dan bij mensen, omdat honden niets veinzen.
Zij verbergen hun depressieve hoedanigheid niet achter een masker van vrolijkheid.

Dat zie ik toch echt heel anders; iedere hond wordt geboren met het instinct te overleven en overleeft alleen door zich in een roedel normaal te gedragen.
Daarom blijven ze 'vrolijk' kwispelend rond lopen terwijl ze half uit elkaar liggen of vol kanker zitten. Niet omdat ze zo moedig zijn.
Zouden ze maar wat aangeven dan waren we er wat vaker op tijd bij
Ik geloof niet in vechters of knokkers, ook niet bij mensen. Of je lichaam is niet ver genoeg heen om de processen de laten stoppen of wel

[Kelev de oude]

Ik geloof niet in vechters of knokkers, ook niet bij mensen. Of je lichaam is niet ver genoeg heen om de processen de laten stoppen of wel

Ik heb inmiddels genoeg voorbeelden van honden waar ik geen stuiver meer voor gaf, die zich terug in het leven knokte. Een van mijn eigen honden overleefde een ontstoken hartspier. Hij had 20 dagen niets gegeten en was tot op het bot vermagert en ernstig verzwakt. Hij springt nu weer dartel in het rond met zijn 14 jaren.
Mijn helaas onlangs overleden Duitse herder werd met zijn slechte heupen toch nog 11 jaar dank zij adequate pijnbestrijding en goede spiertraining.
Ikzelf ben geboren als een z.g. rachitis-baby. Een slecht skelet, een zwakke rug en altijd pijn. Soms loop ik met bloed in mijn bek, maar ik win nog steeds. En ik ben ook nog vrolijk.
Ik geloof wel dus duidelijk wel in het gevecht, en in de overwinning.

[Gollum]

Een duidelijke grens is moeilijk vast te stellen. Welke hond help je nog wel, en welke niet meer?
Welke hond is een vechter, een echte overlever? Sommige honden zijn mentaal onverwoestbaar, en met hulp van aanpassingen blijven zij bij ons. En als dat lukt is de voldoening groot.
Bij een hulpvraag zou ik niet op voorhand afwijzend reageren, maar zelf willen zien of de hond voldoende levenslust heeft om door te knokken, of dat je bezig bent zijn lijden te verlengen.
Maar zo denk ik ook over mensen.
35 jaar geleden lag ik op de afdeling neurologie, waar een meisje van net achttien jaar werd opgenomen met een hoge dwarslaesie. Zij zou nooit meer lopen, nooit meer dansen, nooit kinderen grootbrengen, en toch bleef zij lachen, maakte harde grappen over haar toestand, en hield de doktoren voor de gek. Zij was mentaal niet kapot te krijgen. Zij wilde geen spuitje...
Ik geef toe, dat ik niet in haar hoofd kon kijken hoe zij er werkelijk aan toe was, maar wat ik aan de buitenkant kon waarnemen zag er niet hopeloos uit.

Honden kunnen net zo onverwoestbaar zijn, en ondanks hun beperkingen vrolijk door het leven gaan.
Je kunt het bij hen iets makkelijker beoordelen dan bij mensen, omdat honden niets veinzen.
Zij verbergen hun depressieve hoedanigheid niet achter een masker van vrolijkheid.

Dat zie ik toch echt heel anders; iedere hond wordt geboren met het instinct te overleven en overleeft alleen door zich in een roedel normaal te gedragen.
Daarom blijven ze 'vrolijk' kwispelend rond lopen terwijl ze half uit elkaar liggen of vol kanker zitten. Niet omdat ze zo moedig zijn.
Zouden ze maar wat aangeven dan waren we er wat vaker op tijd bij
Ik geloof niet in vechters of knokkers, ook niet bij mensen. Of je lichaam is niet ver genoeg heen om de processen de laten stoppen of wel

Gol geeft ook totaal geen pijn aan, dat vind ik wel eens lastig. Geen krimp gaf ze toen haar teen zowat in 2en lag, ze liep niet eens onzuiver. Ik denk dat ze ook rustig zou blijven kwispelen al ligt ze bijna dood. Ik denk dat het per hond verschilt hoe goed ze pijn aangeven..

[dagmar88]

Ik geloof niet in vechters of knokkers, ook niet bij mensen. Of je lichaam is niet ver genoeg heen om de processen de laten stoppen of wel

Ik heb inmiddels genoeg voorbeelden van honden waar ik geen stuiver meer voor gaf, die zich terug in het leven knokte. Een van mijn eigen honden overleefde een ontstoken hartspier. Hij had 20 dagen niets gegeten en was tot op het bot vermagert en ernstig verzwakt. Hij springt nu weer dartel in het rond met zijn 14 jaren.
Mijn helaas onlangs overleden Duitse herder werd met zijn slechte heupen toch nog 11 jaar dank zij adequate pijnbestrijding en goede spiertraining.
Ikzelf ben geboren als een z.g. rachitis-baby. Een slecht skelet, een zwakke rug en altijd pijn. Soms loop ik met bloed in mijn bek, maar ik win nog steeds. En ik ben ook nog vrolijk.
Ik geloof wel dus duidelijk wel in het gevecht, en in de overwinning.

ik heb een afwijking in m'n gewrichten waarbij zware pijnmedicatie net het scherpe randje er af haalt en nog wel meer onzin waar ik je niet mee zal lastig vallen; maar daar ben ik mee op de wereld gekomen en zal ik het mee moeten doen.
Geen gevecht, geen overwinning, maar toevallig mijn leven.
Het is echt geen lolletje om er mee te moeten leven maar ik ga er simpelweg ook niet aan dood en aan het eind wint er niemand dus de weg er naartoe houden we zo leuk mogelijk. Wat kan je anders?
Die hond weet het verloop van zijn aandoening niet en leeft er gewoon in het nu mee zolang z'n lichaam het blijft doen. Wij kunnen er hele theorieën aan breien om er voor onszelf wat leuks van te fabriceren, dat doet een hond niet.

Eerlijk gezegd komen die hele 'knokker of vechtersmentaliteit' verhalen me een beetje m'n neus uit. Je bent tegenwoordig een 'survivor', je 'wint het gevecht met de kanker' omdat je dapper en positief bent, niet op geeft...
En wat maakt dat mensen die dezelfde ziekte hebben en daar aan dood gaan, opgevers, slapjanussen?
Ik houd het op lichaamsprocessen en toeval

Gol geeft ook totaal geen pijn aan, dat vind ik wel eens lastig. Geen krimp gaf ze toen haar teen zowat in 2en lag, ze liep niet eens onzuiver. Ik denk dat ze ook rustig zou blijven kwispelen al ligt ze bijna dood. Ik denk dat het per hond verschilt hoe goed ze pijn aangeven..

Tuurlijk; al zijn er natuurlijk enorm veel gevallen waarbij je achteraf denkt 'hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik daar niks van heb kunnen merken'.
Mijn Boefie z'n buikholte was zowat gevuld met tumoren en die hond was tot op de dag dat het spuitje gepland stond zo vrolijk

Charlie is met kleine dingetjes een miepert (vrouwtjeeeee m'n voetje is koud door de sneeuw en nou kan ik niet meer op 4 pootjes lopen) maar die ontsteking die ze heeft gehad in haar hals zat volgens de DA op één van de meest nare plaatsen en behalve dat ze iets rustiger werd door de medicatie liet ze werkelijk niks merken. Ze liet er aan voelen en knijpen zonder een piep, verstrakking of een zuchtje adem minder terwijl het echt pijn moet hebben gedaan

[duitse herder]

Ik geloof niet in vechters of knokkers, ook niet bij mensen. Of je lichaam is niet ver genoeg heen om de processen de laten stoppen of wel

Ik heb inmiddels genoeg voorbeelden van honden waar ik geen stuiver meer voor gaf, die zich terug in het leven knokte. Een van mijn eigen honden overleefde een ontstoken hartspier. Hij had 20 dagen niets gegeten en was tot op het bot vermagert en ernstig verzwakt. Hij springt nu weer dartel in het rond met zijn 14 jaren.
Mijn helaas onlangs overleden Duitse herder werd met zijn slechte heupen toch nog 11 jaar dank zij adequate pijnbestrijding en goede spiertraining.
Ikzelf ben geboren als een z.g. rachitis-baby. Een slecht skelet, een zwakke rug en altijd pijn. Soms loop ik met bloed in mijn bek, maar ik win nog steeds. En ik ben ook nog vrolijk.
Ik geloof wel dus duidelijk wel in het gevecht, en in de overwinning.

Ik geloof er totaal niet in, want zoals jij het stelt, zijn alle honden en mensen die doodgegaan zijn aan kanker gewoon verliezers... En daar geloof ik absoluut niet in. Iemand op het forum zei het eens mooi "ze had de pech om niet meteen dood te gaan" en dat ging over een hondje waarvan gezicht er half afgeknalt was en mensen ook zeiden "ze is een vechter want anders was ze wel dood geweest". Eerlijk gezegd vind ik de termen vechters etc een belediging naar mensen die dood zijn gegaan aan kanker, en dan praat ik over mensen die echt niet dood hadden gewild.

[Kelev de oude]

Ik geloof er totaal niet in, want zoals jij het stelt, zijn alle honden en mensen die doodgegaan zijn aan kanker gewoon verliezers... En daar geloof ik absoluut niet in. Iemand op het forum zei het eens mooi "ze had de pech om niet meteen dood te gaan" en dat ging over een hondje waarvan gezicht er half afgeknalt was en mensen ook zeiden "ze is een vechter want anders was ze wel dood geweest". Eerlijk gezegd vind ik de termen vechters etc een belediging naar mensen die dood zijn gegaan aan kanker, en dan praat ik over mensen die echt niet dood hadden gewild.

Er zijn ziekten waaraan je absoluut dood gaat. Een aantal kankersoorten en tot voor kort was aids ook dodelijk
omdat het immuunsysteem niet meer werkte. Mensen die aan een te hoge radioactieve straling zijn blootgesteld
en waar cel-woekeringen vitale levensfuncties uitschakelen.
Daar helpt geen vechten tegen. Het zij verre van mij mensen te beledigen die sterven aan kanker.

Maar daar gaat het hier niet over.
Het gaat over honden met beperkingen. Een hond met een verlamming of met een amputatie van ledematen.
een mens of dier met pijnlijke beperkingen. Kinderen die misvormd geboren worden (softenon) Of geestelijk gehandicapt zijn. Honden met heupdysplasie of spondilitis.
Een paar jaar geleden kreeg ik een vijfvoudige bypass operatie. Veertig jaar geleden zou ik gewoon zijn doodgegaan. Nu werd ik deskundig verpleegd en moest na de operatie in bewegingstherapie.
Na drie weken liep ik mijn honden weer uit te laten.

Doktoren weten ook dat een patiënt zich niet inspant om beter te worden, en depressief voor zich uit gaat zitten staren, zienderogen achteruit gaat.
Jij kunt dan wel geen geloof hechten aan het knokken, de medische wereld weet wel beter.

[Eline*]

Ik vind het vreemd je te richten op het onderbrengen van disabled dogs. Ik neem aan dat alle wel gezonde honden het daar ook niet leuk hebben..

[Eline*]

Om even in te gaan op de verdere discussie; pijn is subjectief. Wat de een als pijn ervaart hoeft voor een ander niet zo te zijn. Je kunt pijn dus ook alleen maar beoordelen door naar het individu te kijken. Nelson hier is een gillerd; die kan kermen van de pijn als hij op een takje staat. Kiki holt nog door als ze in de prak ligt. Ze beleven beiden pijn anders en ik vind dus ook dat je daar naar moet kijken. Als een hond vrolijk doorhobbelt met iets wat zeer doet, kan het nog wel zeer doen maar bepaalt het niet zijn complete stemming. Zo'n hond kan met een kwaal dus een betere kwaliteit van leven hebben dan een andere hond, die wel in beslag wordt genomen door dezelfde kwaal met dezelfde pijn.

[Kelev de oude]

Om even in te gaan op de verdere discussie; pijn is subjectief. Wat de een als pijn ervaart hoeft voor een ander niet zo te zijn.

Daar heb je gelijk in. Omdat ik zolang als ik mij kan herinneren chronische rugpijn heb, ben ik onverschillig voor veel andere vormen van pijn.
Bijvoorbeeld toen ik bijgekomen was na een bypass operatie vroeg de zuster of ik pijn had. Ik zei nee, ik heb geen pijn. Dat ging er niet in. Iedereen heeft na zo'n operatie pijn zei ze, op een schaal van één tot tien... geeft u maar een getal aan. Ik zeg nul. Ik had het veel erger verwacht, maar tot nu toe valt het allemaal reuze mee.
Ik heb geen pijn, hoogstens een beetje ongemak.

Bij de revalidatie ging het ook al zo. Ik wilde zo graag weer gewoon mijn zwerftochten op de hei hervatten, dat ik iedereen van mijn lichting voorbij raasde. Ik had er al twee uur wandelen opzitten als ik aan de therapie begon
(dan kwamen de anderen net uit bed)
Dat knokken om beter te worden heilzaam is bleek dan ook duidelijk uit de statistieken. Mijn conditie vloog met sprongen vooruit.

[lieke]

Ik heb geen mening over 'knokkers' of 'slapjanussen'. Maar ben niet zonder meer tegen zo'n stichting die gehandicapte honden redt. Het hangt heel erg af wat die handicap is en hoe de individuele hond daaronder is.
Ik heb zelf een gehandicapte hond gehad die in de twee jaar dat ik haar mocht hebben vrolijker en actiever was dan al mijn andere honden bij elkaar. Een taaie, niet kapot te krijgen hond, mijn Gina. Gein voor zes, ondanks haar beperkingen. Deed over de wandelingen 3x omdat zij de hele tijd heen en weer vrolijk blaffend bleef rennen en wilde het liefst zo'n wandeling nóg een keer doen. Terwijl mijn gezonde honden dan al lang op apegapen lagen .
Nou zat ze niet in rolstoel, maar ik kan me indenken dat ik voor haar een rolstoel had aangeschaft als ze dat nodig mocht hebben. Juist omdát ze zo volop genoot van haar leven.

Trouwens, waar ik haar had opgehaald, zaten allemaal honden met een handicap. Een mastiff die blind gemaakt was, een kruising herder waar onverlaten de achterpoot van afgehakt hadden, een onherleidbare kruising die ze zo hard met een hamer op de kop hadden geslagen dat hij geestelijk gehandicapt was, etc.
En de liefde van de vrouw voor haar beschermelingen was ontroerend. En de liefde die deze dieren háár op hun beurt toedroegen ook.
Wie ben ik dan om te zeggen dat deze honden geen recht op leven hebben?

[Liesbeth]

Ik heb geen mening over 'knokkers' of 'slapjanussen'. Maar ben niet zonder meer tegen zo'n stichting die gehandicapte honden redt. Het hangt heel erg af wat die handicap is en hoe de individuele hond daaronder is.
Ik heb zelf een gehandicapte hond gehad die in de twee jaar dat ik haar mocht hebben vrolijker en actiever was dan al mijn andere honden bij elkaar. Een taaie, niet kapot te krijgen hond, mijn Gina. Gein voor zes, ondanks haar beperkingen. Deed over de wandelingen 3x omdat zij de hele tijd heen en weer vrolijk blaffend bleef rennen en wilde het liefst zo'n wandeling nóg een keer doen. Terwijl mijn gezonde honden dan al lang op apegapen lagen .
Nou zat ze niet in rolstoel, maar ik kan me indenken dat ik voor haar een rolstoel had aangeschaft als ze dat nodig mocht hebben. Juist omdát ze zo volop genoot van haar leven.

Trouwens, waar ik haar had opgehaald, zaten allemaal honden met een handicap. Een mastiff die blind gemaakt was, een kruising herder waar onverlaten de achterpoot van afgehakt hadden, een onherleidbare kruising die ze zo hard met een hamer op de kop hadden geslagen dat hij geestelijk gehandicapt was, etc.
En de liefde van de vrouw voor haar beschermelingen was ontroerend. En de liefde die deze dieren háár op hun beurt toedroegen ook.
Wie ben ik dan om te zeggen dat deze honden geen recht op leven hebben?

Ik vind dat elke hond recht op leven heeft, maar ik vind wel dat je realistisch moet kijken.
Als een 'stichting' zielige gehandicapte honden uit het buitenland wil redden ten koste van gezonde(re) honden, dan vraag IK me toch echt af waar 'men' mee bezig is.

[Kelev de oude]

Als een 'stichting' zielige gehandicapte honden uit het buitenland wil redden ten koste van gezonde(re) honden, dan vraag IK me toch echt af waar 'men' mee bezig is.

Ik heb een vraag;
Waaruit blijkt dat het redden van een gehandicapte hond uit het buitenland ten koste gaat van binnenlandse gezonde honden?
Wij kennen in ons land toch geen probleem van meutes zwerfhonden die de straat onveilig maken?
Wij hebben volle asiels, maar die hebben wij al jaren. Vlak voor de vakantie is er een piek-bezetting, en na de vakantie is er weer ruimte. Wij maken luxe problemen.
De situatie in veel andere landen is veel schrijnender, en het leed is zoveel groter. Wij kennen tenminste een regering die zich bemoeit met gevallen van wreedheid tegen huisdieren. Wij kennen wetten die het welzijn van dieren bevorderen. In andere landen is vaak niets geregeld, is er geen geld voor opvang en voedsel, en worden zwerfhonden eenvoudig doodgeslagen.

Hetzelfde verhaal gaat ook op voor de behandeling van mensen. In ons land worden gevangenen humaner behandeld dan in een aantal andere landen. Daar mogen wij trots op zijn. Wij hebben die traditie al eeuwen.
Waar in het buitenland tot in de achttiende eeuw nog heksen werden verbrand en verdronken, kon men zich in ons land laten wegen, en kreeg men een officieel certificaat waaruit bleek dat men geen heks was.
Zo'n verklaring kreeg erkenning in het buitenland.
In veel andere landen hebben delinquenten geen rechten, en worden zij vaak met opzet, of door geldgebrek slecht behandeld.
Daarom zijn er ook stichtingen zoals Amnestie Internationaal in het buitenland werkzaam, omdat het leed en het onrecht daar zoveel groter is.

Ikzelf maak geen onderscheid tussen binnen of buitenland. Als ik een zwerfhond met slechts drie poten aantreft op de Veldweg in Laren, dan ga ik die hond redden. Heeft men zo'n geval in Spanje zal men hem dan niet redden? Of zegt men simpelweg dat dit een Spaans probleem is, en dat de Spanjaarden dit maar op moeten lossen. Natuurlijk zouden zij dit op moeten lossen, maar zolang zij dat niet doen, zal iedereen zich moeten ontfermen over het weerloze, en zouden zij deze dieren niet laten creperen.
Want bedenk dat mensen dit de dieren aandoen, en dat zij ook verantwoordelijk zijn voor het onpeilbare leed dat veel huisdieren treft.

Mijn eigen soortgenoten, mijn meest naaste verwanten, of zij nu in Spanje, Roemenië, Bulgarije of waar dan ook wonen zijn onze verantwoordelijkheid. Omdat wij leven op dezelfde planeet, waarin de geschiedenis wat lijntjes heeft getrokken die wij buitenland zijn gaan noemen.

[Liesbeth]

Als een 'stichting' zielige gehandicapte honden uit het buitenland wil redden ten koste van gezonde(re) honden, dan vraag IK me toch echt af waar 'men' mee bezig is.

Ik heb een vraag;
Waaruit blijkt dat het redden van een gehandicapte hond uit het buitenland ten koste gaat van binnenlandse gezonde honden?
Wij kennen in ons land toch geen probleem van meutes zwerfhonden die de straat onveilig maken?
Wij hebben volle asiels, maar die hebben wij al jaren. Vlak voor de vakantie is er een piek-bezetting, en na de vakantie is er weer ruimte. Wij maken luxe problemen.
De situatie in veel andere landen is veel schrijnender, en het leed is zoveel groter. Wij kennen tenminste een regering die zich bemoeit met gevallen van wreedheid tegen huisdieren. Wij kennen wetten die het welzijn van dieren bevorderen. In andere landen is vaak niets geregeld, is er geen geld voor opvang en voedsel, en worden zwerfhonden eenvoudig doodgeslagen.

Hetzelfde verhaal gaat ook op voor de behandeling van mensen. In ons land worden gevangenen humaner behandeld dan in een aantal andere landen. Daar mogen wij trots op zijn. Wij hebben die traditie al eeuwen.
Waar in het buitenland tot in de achttiende eeuw nog heksen werden verbrand en verdronken, kon men zich in ons land laten wegen, en kreeg men een officieel certificaat waaruit bleek dat men geen heks was.
Zo'n verklaring kreeg erkenning in het buitenland.
In veel andere landen hebben delinquenten geen rechten, en worden zij vaak met opzet, of door geldgebrek slecht behandeld.
Daarom zijn er ook stichtingen zoals Amnestie Internationaal in het buitenland werkzaam, omdat het leed en het onrecht daar zoveel groter is.

Ikzelf maak geen onderscheid tussen binnen of buitenland. Als ik een zwerfhond met slechts drie poten aantreft op de Veldweg in Laren, dan ga ik die hond redden. Heeft men zo'n geval in Spanje zal men hem dan niet redden? Of zegt men simpelweg dat dit een Spaans probleem is, en dat de Spanjaarden dit maar op moeten lossen. Natuurlijk zouden zij dit op moeten lossen, maar zolang zij dat niet doen, zal iedereen zich moeten ontfermen over het weerloze, en zouden zij deze dieren niet laten creperen.
Want bedenk dat mensen dit de dieren aandoen, en dat zij ook verantwoordelijk zijn voor het onpeilbare leed dat veel huisdieren treft.

Mijn eigen soortgenoten, mijn meest naaste verwanten, of zij nu in Spanje, Roemenië, Bulgarije of waar dan ook wonen zijn onze verantwoordelijkheid. Omdat wij leven op dezelfde planeet, waarin de geschiedenis wat lijntjes heeft getrokken die wij buitenland zijn gaan noemen.

Zo zou het moeten zijn, maar zo is het helaas vaak niet.
Het komt vaak genoeg voor dat gezonde, prima te plaatsen honden afgemaakt worden en er juist voor de "zielige" moeilijkere honden hemel en aarde bewogen wordt om die een goed thuis te geven. Niet dat ik die honden geen goed leven gun, dat niet. Ik gun elk dier een goed leven, in binnen- en buitenland.
Maar ik heb sterk de indruk dat zij vooral als promotiemateriaal voor die organisatie worden gebruikt.

Er zijn vrij veel mensen die uit medelijden een hondje in huis halen die zij qua problematiek eigenlijk niet kunnen mannen, bijstaan. Is zo'n hond dan beter af ?
Ik denk dat het humaner is om die hond zijn/haar rust te gunnen en een andere hond een plek te geven bij iemand (misschien diezelfde persoon) die die andere hond wel zijn nieuw thuis kan geven.

[lieke]

Zo zou het moeten zijn, maar zo is het helaas vaak niet.
Het komt vaak genoeg voor dat gezonde, prima te plaatsen honden afgemaakt worden en er juist voor de "zielige" moeilijkere honden hemel en aarde bewogen wordt om die een goed thuis te geven. Niet dat ik die honden geen goed leven gun, dat niet. Ik gun elk dier een goed leven, in binnen- en buitenland.
Maar ik heb sterk de indruk dat zij vooral als promotiemateriaal voor die organisatie worden gebruikt.

Er zijn vrij veel mensen die uit medelijden een hondje in huis halen die zij qua problematiek eigenlijk niet kunnen mannen, bijstaan. Is zo'n hond dan beter af ?
Ik denk dat het humaner is om die hond zijn/haar rust te gunnen en een andere hond een plek te geven bij iemand (misschien diezelfde persoon) die die andere hond wel zijn nieuw thuis kan geven.

Met jouw redenatie heeft een stichting als het Lilianefonds ook geen bestaansrecht. Want die 'redden' juist de gehandicapte kinderen in Derde Wereldlanden.
Die zouden zich ook meer op gezonde kinderen moeten richten want die hebben ook meer kans op een normaal leven?

[Eline*]

Ik vind het naar te zeggen, maar zielig verkoopt. Ik merk het bij onze stichting. Ik zie de leukste liefste hondjes voorbij komen, honden die in onze ogen het hier probleemloos zouden kunnen doen. Belangstelling van mogelijk adoptanten? Weinig.. We hebben een enorm lekker ding in opvang zitten vanaf november; nauwelijks belangstelling.
ALs er echter een hond is die mishandeld is, meegesleurt is achter auto's of weet ik het wat en we geven daar aandacht aan komt er veelal ook mail van mensen die zo'n hond willen steunen of hebben, ongeacht de geschiktheid.
Zielig doet het goed en eerlijk gezegd echt tot mijn grote verdriet..
Hoe slechter honden zitten, hoe meer aandacht en hoe meer er worden geadopteerd. Het werkt het hele streven van hulp ter plaatse tegen. Hulp ter plaatse verkoopt namelijk niet. Sterker nog, als de honden niet meer ontzettend zielig zijn is soms hulp ook niet meer te vinden.

[Kelev de oude]

Ik vind het naar te zeggen, maar zielig verkoopt. Ik merk het bij onze stichting. Ik zie de leukste liefste hondjes voorbij komen, honden die in onze ogen het hier probleemloos zouden kunnen doen. Belangstelling van mogelijk adoptanten? Weinig.. We hebben een enorm lekker ding in opvang zitten vanaf november; nauwelijks belangstelling.
ALs er echter een hond is die mishandeld is, meegesleurt is achter auto's of weet ik het wat en we geven daar aandacht aan komt er veelal ook mail van mensen die zo'n hond willen steunen of hebben, ongeacht de geschiktheid.
Zielig doet het goed en eerlijk gezegd echt tot mijn grote verdriet..
Hoe slechter honden zitten, hoe meer aandacht en hoe meer er worden geadopteerd. Het werkt het hele streven van hulp ter plaatse tegen. Hulp ter plaatse verkoopt namelijk niet. Sterker nog, als de honden niet meer ontzettend zielig zijn is soms hulp ook niet meer te vinden.

Het is gedeeltelijk waar. Wij zijn zo geprogrammeerd. Het zit in onze genen om het zwakke met hulp te omringen. Een vogeltje dat niet kan vliegen pakken wij op en wij proberen het beter te maken. Op een winterse zondag trof ik op de hei een verlamde vos. Ik heb hem mee naar huis genomen, en de dierenarts heeft hem een injectie gegeven. Het diertje was gewoon in shock vermoedelijk omdat het aangereden was.
Groot was mijn vreugde toen ik vanuit het dierenasiel een telefoontje kreeg dat hij teruggeplaatst kon worden
Ik heb de vindplaats aangewezen, en daarna hebben wij de kooi open gezet.
Een mooi moment. Omdat het ons een goed gevoel geeft.
Er is echter geen enkele reden om daar verdrietig over te zijn.
Je bent toch ook niet verdrietig omdat wij op twee benen zijn gaan lopen?

In Duitsland is een TV.programma waarin asielhonden naar de studio gehaald worden. Zij zijn over het algemeen niet eens zielig. Integendeel het zijn voornamelijk gezonde levenslustige en vaak mooie dieren.
Na afloop van die uitzending staat de telefoon niet stil, en zijn de meeste honden al besproken voordat de aftiteling ten einde is. Reclame doet dus veel. ook voor gezonde dieren.
Niet dat het allemaal goed komt. Want jij geeft ook al aan dat niet iedereen geschikt is om alles tot een goed einde te brengen. De meeste hulp wordt impulsief gegeven, want zo werkt ons brein nu eenmaal.
Maar een zielig dier rehabiliteren vereist deskundigheid en veel, heel veel geduld. Het kan zelfs je hele bestaan ontregelen. Naast successen zullen er ook teleurstellingen zijn. Dat is onvermijdelijk.

Hiermee is niet verklaart waarom wij het zielige en zwakke liefdevol verzorgen, en het gezonde geen aandacht geven. Dat lijkt zelfs in tegenspraak met de leer van Darwin. Maar dat is schijn.
Onze hersenen geven een signaal tot hulpverlening wanneer wij getuige zijn van lijden. De soort die lijdt is daarbij minder belangrijk, als hij maar een beetje op een mensen-baby lijkt. Jonge zeehondjes met grote ogen
doen het heel goed, maar een gewonde ringslang heeft nauwelijks een kans. Wij beschermen voornamelijk onze eigen genen. Honden verzorgen niet alleen elkaars wonden, maar ook de onze, als het zo uitkomt. (Zielig werkt evenzeer bij honden)
Echter...
Wat gezond en levenslustig is redt zich wel en dat gaan wij geen hulp verlenen. Daar hebben wij asiel-medewerkers voor is de redenering. Wij laten onze oude mensen ook jarenlang zonder bezoek zitten in bejaardencentra, want zij zijn immers niet zielig en er wordt goed voor hen gezorgd.
Zij krijgen pas weer belangstelling wanneer zij ziek worden en dreigen te sterven.
Is dat nu goed of slecht?
Het is geen van beide. Het is zoals het is, er hoeft geen waardeoordeel bij.

[Liesbeth]

Zo zou het moeten zijn, maar zo is het helaas vaak niet.
Het komt vaak genoeg voor dat gezonde, prima te plaatsen honden afgemaakt worden en er juist voor de "zielige" moeilijkere honden hemel en aarde bewogen wordt om die een goed thuis te geven. Niet dat ik die honden geen goed leven gun, dat niet. Ik gun elk dier een goed leven, in binnen- en buitenland.
Maar ik heb sterk de indruk dat zij vooral als promotiemateriaal voor die organisatie worden gebruikt.

Er zijn vrij veel mensen die uit medelijden een hondje in huis halen die zij qua problematiek eigenlijk niet kunnen mannen, bijstaan. Is zo'n hond dan beter af ?
Ik denk dat het humaner is om die hond zijn/haar rust te gunnen en een andere hond een plek te geven bij iemand (misschien diezelfde persoon) die die andere hond wel zijn nieuw thuis kan geven.

Met jouw redenatie heeft een stichting als het Lilianefonds ook geen bestaansrecht. Want die 'redden' juist de gehandicapte kinderen in Derde Wereldlanden.
Die zouden zich ook meer op gezonde kinderen moeten richten want die hebben ook meer kans op een normaal leven?

Nee, dat heeft niks met mijn mening over zielige honden adopteren te maken .
Ik heb het over honden/dieren, niet over mensen. Ik probeer zoveel mogelijk elke vergelijking tussen mens en dier te voorkomen en in dit geval al helemaal.

edit: typefout

[Kelev de oude]

Ik heb het over honden/dieren, niet over mensen. Ik probeer zoveel mogelijk elke vergelijking tussen mens en dier te voorkomen en in dit geval al helemaal.

Zoals je wel gemerkt zult hebben doe ik het tegenovergestelde. Omdat ik de mens zie als een zoogdier, die door stom toeval en wat geluk bovenaan de voedselketen is geraakt.
Daarom weiger ik mensen als een aparte super-soort te zien.
Het komt de mens heel goed uit om een aparte status voor zich op te eisen, en te claimen dat hij een product is van een almachtige schepper, en dat hij door die goden is verheven boven alle aanwezige levende wezens op deze planeet. Op deze manier kan de mens onbeperkte macht blijven uitoefenen op alles dat leeft, en is hij aan niemand verantwoording schuldig.
Al roeit hij alle diersoorten uit en kapt hij het totale regenwoud.

Mensen matigen zich al heel lang oordelen aan over de aanwezigheid van gevoel bij dieren. Eeuwenlang is botweg ontkend dat dieren gevoelens hebben. De enige drijfveer van dieren zou louter op instinct berusten...
Gelukkig is de wetenschap vanaf de zeventiger jaren tot de conclusie gekomen dat er nog veel te onderzoeken valt, en veel gedragswetenschappers zoals Konrad Lorenz, Desmond Morris, Frans de Waal, en vele anderen
zijn tot het inzicht gekomen, dat dieren wel degelijk gevoelens kennen die wij ook bezitten.
Dat ook bij hoog ontwikkelde zoogdieren cultureel bepaalde gewoonten zijn gevormd op precies dezelfde manier als het bij ons tot stand is gekomen. En dat dit proces voortdurend in beweging is...

[gonnie]

Ik zelf zou als mijn hond verlamd raakte haar in laten slapen, mijn honden houden ervan om lekker door de bosjes te raggen en dat zie ik ze niet doen met een rolstoeltje wat er achterhangt.
Ik ga ook niet met mijn honden in een bolderkar rondrijden als ze niet meer vooruit kunnen of willen. Hooguit als het tijdelijk is omdat ze een poot hebben gebroken o.i.d.

Ik heb een hondje met een vernauwde aorta en de mensen die haar eerst wilde hebben besloten, na overleg met hun dierenarts waar we toen naar toe zijn gegaan met Jarah, om haar niet te nemen, want volgens hun dierenarts zou Jarah flinke wandelingen niet vol kunnen houden, ik zei dat ze bij mij toch ook flinke wandelingen zou moeten maken, toen zei die dierenarts dat ik haar in een karretje mee moest nemen, ja dag, ik heb liever dat mijn honden dan een kort maar heel leuk leven hebben dan een saai maar lang leven.
Voorlopig is ze nu al 6 jaar, 50% van de honden met deze aandoening word niet ouder dan 7 jaar, voorlopig gaat het nog heel goed met haar denk dat dat te danken is aan de lange wandelingen. Ze doet ook lekker mee als de anderen een haas zien, soms ben ik dan wel bang dat ze er in blijft maar ja, dat is dan maar zo.
Onze dierenarts zegt dat ze een super goede conditie heeft en haar hart die vernauwing nog heel goed aankan.
Maar als ze niet meer mee kan en af gaat takelen dan is het einde verhaal en ga ik toch echt niet met haar in een karretje rijden.

[Gollum]

Als een 'stichting' zielige gehandicapte honden uit het buitenland wil redden ten koste van gezonde(re) honden, dan vraag IK me toch echt af waar 'men' mee bezig is.

Ik heb een vraag;
Waaruit blijkt dat het redden van een gehandicapte hond uit het buitenland ten koste gaat van binnenlandse gezonde honden?
Wij kennen in ons land toch geen probleem van meutes zwerfhonden die de straat onveilig maken?
Wij hebben volle asiels, maar die hebben wij al jaren. Vlak voor de vakantie is er een piek-bezetting, en na de vakantie is er weer ruimte. Wij maken luxe problemen.
De situatie in veel andere landen is veel schrijnender, en het leed is zoveel groter. Wij kennen tenminste een regering die zich bemoeit met gevallen van wreedheid tegen huisdieren. Wij kennen wetten die het welzijn van dieren bevorderen. In andere landen is vaak niets geregeld, is er geen geld voor opvang en voedsel, en worden zwerfhonden eenvoudig doodgeslagen.

Hetzelfde verhaal gaat ook op voor de behandeling van mensen. In ons land worden gevangenen humaner behandeld dan in een aantal andere landen. Daar mogen wij trots op zijn. Wij hebben die traditie al eeuwen.
Waar in het buitenland tot in de achttiende eeuw nog heksen werden verbrand en verdronken, kon men zich in ons land laten wegen, en kreeg men een officieel certificaat waaruit bleek dat men geen heks was.
Zo'n verklaring kreeg erkenning in het buitenland.
In veel andere landen hebben delinquenten geen rechten, en worden zij vaak met opzet, of door geldgebrek slecht behandeld.
Daarom zijn er ook stichtingen zoals Amnestie Internationaal in het buitenland werkzaam, omdat het leed en het onrecht daar zoveel groter is.

Ikzelf maak geen onderscheid tussen binnen of buitenland. Als ik een zwerfhond met slechts drie poten aantreft op de Veldweg in Laren, dan ga ik die hond redden. Heeft men zo'n geval in Spanje zal men hem dan niet redden? Of zegt men simpelweg dat dit een Spaans probleem is, en dat de Spanjaarden dit maar op moeten lossen. Natuurlijk zouden zij dit op moeten lossen, maar zolang zij dat niet doen, zal iedereen zich moeten ontfermen over het weerloze, en zouden zij deze dieren niet laten creperen.
Want bedenk dat mensen dit de dieren aandoen, en dat zij ook verantwoordelijk zijn voor het onpeilbare leed dat veel huisdieren treft.

Mijn eigen soortgenoten, mijn meest naaste verwanten, of zij nu in Spanje, Roemenië, Bulgarije of waar dan ook wonen zijn onze verantwoordelijkheid. Omdat wij leven op dezelfde planeet, waarin de geschiedenis wat lijntjes heeft getrokken die wij buitenland zijn gaan noemen.

Ik zie haar nergens de vergelijking trekken met gezondere binnenlandse honden. In het buitenland zijn ook gezondere honden die in dezelfde schrijnende situatie zitten. Waarom zou je een hond die ernstig gehandicapt is voor laten gaan op een gezonde hond in dezelfde schrijnende situatie in hetzelfde land? Begrijp me niet verkeerd hoor, ik zou het liefst alle honden daarvandaan halen maar als je moet kiezen dan ga je toch voor diegene die het meeste kans heeft om nog een lang leuk leven te kunnen hebben?

[dagmar88]

Ik zelf zou als mijn hond verlamd raakte haar in laten slapen, mijn honden houden ervan om lekker door de bosjes te raggen en dat zie ik ze niet doen met een rolstoeltje wat er achterhangt.

Zo denk ik dus ook; wat zou ik doen als Charlie hetzelfde zou overkomen?


Zonder achterpoten? Inslapen, direct.


met maar twee pootjes door het leven? biefstuk er in, aai en een spuit.

Gebroken rug, in een karretje en incontinent? zelfde verhaal. Blindheid en doofheid heb ik dan weer stukken minder moeite mee.

Nee, een hond is geen mens en heeft door dat simpele feit geen menselijke emoties; maar heeft wel emotie.
Ik ben er zeker van dat Charlie liefde voor mij voelt, mij vertrouwd en lekker in haar vel zit. Misschien voelt ze zich zelfs nog wel gelukkig. Wie ben ik dan om dat vertrouwen te beschamen en zo'n beestje voor mijn eigen plezier te laten lijden

[Gollum]

Ik zelf zou als mijn hond verlamd raakte haar in laten slapen, mijn honden houden ervan om lekker door de bosjes te raggen en dat zie ik ze niet doen met een rolstoeltje wat er achterhangt.

Zo denk ik dus ook; wat zou ik doen als Charlie hetzelfde zou overkomen?


Zonder achterpoten? Inslapen, direct.


met maar twee pootjes door het leven? biefstuk er in, aai en een spuit.

Gebroken rug, in een karretje en incontinent? zelfde verhaal. Blindheid en doofheid heb ik dan weer stukken minder moeite mee.

Nee, een hond is geen mens en heeft door dat simpele feit geen menselijke emoties; maar heeft wel emotie.
Ik ben er zeker van dat Charlie liefde voor mij voelt, mij vertrouwd en lekker in haar vel zit. Misschien voelt ze zich zelfs nog wel gelukkig. Wie ben ik dan om dat vertrouwen te beschamen en zo'n beestje voor mijn eigen plezier te laten lijden

Zo denk ik er ook over. Gollum zou diep ongelukkig worden als ze niet meer lekker kan rauzen door de bosjes en in het water jumpen, lekker kan eten. Ik hou van haar, ik wil haar niet laten lijden.
Met mensen idem hoor, mijn vader moest eerst ook helemaal verteren voordat ze eindelijk zijn euthenasieverklaring inwilligden. Ik vond het mensonterend hoe hij moest sterven. Als het mocht had ik hem veel eerder een spuitje gegeven.