Tweedehands honden. Een nieuw begin.7
Geplaatst: 04 feb 2011 11:47
7
Alleen Lotje kan niet slapen. Sterker nog, zijn durft niet te slapen. Haar ogen dwalen van de één naar de ander en zij lijkt steeds nerveuzer te worden.
Als ik de huiskamer-deur open doe gaat zij snel achter mij aan en rent de trap op. Ik laat haar gaan en denk dat zij alleen maar durft te slapen als er geen
mensen zijn. En inderdaad wanneer ik een uurtje later zachtjes naar boven loop ligt zij op ons bed, en staart mij met verschrikte ogen aan. Ik fluister dat het allemaal goed is, en dat zij daar gerust mag liggen.
Tot mijn opluchting zie ik haar wat ontspannen, en het trillen van haar flanken stopt.
Achterwaarts om oogcontact te vermijden loop ik de kamer binnen en ga op de grond zitten met mijn rug tegen het bed. Zachtjes begin ik onzin tegen haar te praten.
Na een tijdje gaat zij ontspannen op haar zij liggen en komt tot rust.
Langzamerhand moet ik het eten klaarmaken want bij ons valt de hoofdmaaltijd rond de klok van twaalf. Ik meng het bruinbrood met het droge diner, en schenk er een paar lepels groentesoep doorheen.
Daarbovenop een stuk rauwe pens, en er kan gegeten worden.
Het uitdelen gaat probleemloos. Er is onder windhonden veel minder voedselnijd dan bij andere rassen. Iedereen wacht op zijn beurt totdat de naam genoemd wordt.
Mahér alstublieft...Lotje alstublieft...Gijsje alstublieft.
En ze beginnen bedachtzaam, bijna deftig te eten, met kleine hapjes die zorgvuldig geproefd worden. Voor honden die een tijd rondgezworven hebben is dat uitzonderlijk
Door een voortdurende ondervoeding slokken zwerfhonden hun eten (doorgaans grommend) met grote brokken zo snel mogelijk op. Dan kan niemand het afpakken.
Maar die supersonische Galgo's hebben niet zo'n last van ondervoeding. Zij zijn makkelijk in staat zelfstandig een prooi te vangen, dus lijden zij geen gebrek.
Daarom is er geen voedselnijd, want dat is energieverspilling.
(Dit is een theorie die ik zelf heb bedacht, maar ik ruil hem graag in voor een betere verklaring)
Dus aarzel niet mij tegen te spreken...
Na het middagslaapje is het tijd voor de wandeling. Ze lopen alle drie voorbeeldig aan de lijn zonder getrek en gesleur. Windhonden zijn aristocraten en zij verlagen zich niet tot hangen in de riem.
Dat is misschien goed voor gewone honden, maar als windhond kan je dat gewoon niet maken.
Helaas mag alleen Mahér op de hei loslopen, de anderen moeten nog een tijdje aan de lange lijn. Iedereen doet keurig zijn behoefte, behalve Lotje.
Zij wil eigenlijk helemaal niet wandelen en kijkt voortdurend schichtig achterom, haar staart tegen haar buik gedrukt. Het eerste deel van de wandeling gaat door gebied dat onbekend voor hen is.
Zodra ik aankom op bekend terrein zakt haar spanning wat, en laat zij haar staart zakken, maar zij is er niet gerust op, en wil voortdurend terug.
Als wij na een uurtje thuiskomen heeft zij zelfs geen plasje gedaan.
Midden in de huiskamer zet zij echter de sluizen open, en doet een plas waar geen eind aan lijkt te komen. Al die tijd heeft zij het opgehouden omdat zij buiten te bang was in een kwetsbare positie neer te hurken. Thuis durfde zij dat wel...
Mijn vrouw opperde dat zij onzindelijk was, maar dat sprak ik tegen. Honden zijn gewoon zindelijke dieren. Dat gedrag is aangeboren, en zij hebben dat gemeen met alle dieren die in een nest verblijven. Konijnen zijn ook zindelijk, maar apen weer niet. Want als alles gewoon naar beneden valt heb je er verder ook geen last van nietwaar?
Een puppy die nog niet getraind is zal zijn behoefte ook op en vaste plek deponeren, zo ver mogelijk van zijn slaapplaats. Dan is die pup dus zindelijk.
Wat hij nog moet leren is zijn slaapplaats uit te breiden tot het hele huis.
Lotje moest ik dus gewoon de eerste paar dagen in onze besloten tuin uitlaten, en verder wandelen op uren waarop er weinig mensen op straat zijn.
Dus heel vroeg of heel laat.
Ik had ook niet gedacht dat alles probleemloos zou verlopen.
Alleen Lotje kan niet slapen. Sterker nog, zijn durft niet te slapen. Haar ogen dwalen van de één naar de ander en zij lijkt steeds nerveuzer te worden.
Als ik de huiskamer-deur open doe gaat zij snel achter mij aan en rent de trap op. Ik laat haar gaan en denk dat zij alleen maar durft te slapen als er geen
mensen zijn. En inderdaad wanneer ik een uurtje later zachtjes naar boven loop ligt zij op ons bed, en staart mij met verschrikte ogen aan. Ik fluister dat het allemaal goed is, en dat zij daar gerust mag liggen.
Tot mijn opluchting zie ik haar wat ontspannen, en het trillen van haar flanken stopt.
Achterwaarts om oogcontact te vermijden loop ik de kamer binnen en ga op de grond zitten met mijn rug tegen het bed. Zachtjes begin ik onzin tegen haar te praten.
Na een tijdje gaat zij ontspannen op haar zij liggen en komt tot rust.
Langzamerhand moet ik het eten klaarmaken want bij ons valt de hoofdmaaltijd rond de klok van twaalf. Ik meng het bruinbrood met het droge diner, en schenk er een paar lepels groentesoep doorheen.
Daarbovenop een stuk rauwe pens, en er kan gegeten worden.
Het uitdelen gaat probleemloos. Er is onder windhonden veel minder voedselnijd dan bij andere rassen. Iedereen wacht op zijn beurt totdat de naam genoemd wordt.
Mahér alstublieft...Lotje alstublieft...Gijsje alstublieft.
En ze beginnen bedachtzaam, bijna deftig te eten, met kleine hapjes die zorgvuldig geproefd worden. Voor honden die een tijd rondgezworven hebben is dat uitzonderlijk
Door een voortdurende ondervoeding slokken zwerfhonden hun eten (doorgaans grommend) met grote brokken zo snel mogelijk op. Dan kan niemand het afpakken.
Maar die supersonische Galgo's hebben niet zo'n last van ondervoeding. Zij zijn makkelijk in staat zelfstandig een prooi te vangen, dus lijden zij geen gebrek.
Daarom is er geen voedselnijd, want dat is energieverspilling.
(Dit is een theorie die ik zelf heb bedacht, maar ik ruil hem graag in voor een betere verklaring)
Dus aarzel niet mij tegen te spreken...
Na het middagslaapje is het tijd voor de wandeling. Ze lopen alle drie voorbeeldig aan de lijn zonder getrek en gesleur. Windhonden zijn aristocraten en zij verlagen zich niet tot hangen in de riem.
Dat is misschien goed voor gewone honden, maar als windhond kan je dat gewoon niet maken.
Helaas mag alleen Mahér op de hei loslopen, de anderen moeten nog een tijdje aan de lange lijn. Iedereen doet keurig zijn behoefte, behalve Lotje.
Zij wil eigenlijk helemaal niet wandelen en kijkt voortdurend schichtig achterom, haar staart tegen haar buik gedrukt. Het eerste deel van de wandeling gaat door gebied dat onbekend voor hen is.
Zodra ik aankom op bekend terrein zakt haar spanning wat, en laat zij haar staart zakken, maar zij is er niet gerust op, en wil voortdurend terug.
Als wij na een uurtje thuiskomen heeft zij zelfs geen plasje gedaan.
Midden in de huiskamer zet zij echter de sluizen open, en doet een plas waar geen eind aan lijkt te komen. Al die tijd heeft zij het opgehouden omdat zij buiten te bang was in een kwetsbare positie neer te hurken. Thuis durfde zij dat wel...
Mijn vrouw opperde dat zij onzindelijk was, maar dat sprak ik tegen. Honden zijn gewoon zindelijke dieren. Dat gedrag is aangeboren, en zij hebben dat gemeen met alle dieren die in een nest verblijven. Konijnen zijn ook zindelijk, maar apen weer niet. Want als alles gewoon naar beneden valt heb je er verder ook geen last van nietwaar?
Een puppy die nog niet getraind is zal zijn behoefte ook op en vaste plek deponeren, zo ver mogelijk van zijn slaapplaats. Dan is die pup dus zindelijk.
Wat hij nog moet leren is zijn slaapplaats uit te breiden tot het hele huis.
Lotje moest ik dus gewoon de eerste paar dagen in onze besloten tuin uitlaten, en verder wandelen op uren waarop er weinig mensen op straat zijn.
Dus heel vroeg of heel laat.
Ik had ook niet gedacht dat alles probleemloos zou verlopen.
wat sneu he dat een hond zo'n angsten en wantrouwen kan hebben. Ik heb inderdaad de foto's ook al gezien, maar ook je verhalen staan vol liefde, begrip en geduld dus volgens mij is dat helemaal goed gekomen! Wat een geluk dat ze bij zo'n begripvol gezin is gekomen.
, want de honden passen zich vaak zo snel aan en wij beseffen soms niet wat een lange weg die tweedehandsjes moeten afleggen. Maar ik geloof dat het met Lotje bij jullie best goed komt!