Tweedehands honden. Een nieuw begin.6
Geplaatst: 03 feb 2011 19:34
(6)
En dan, op een zondagmorgen is het plotseling zover. De honden zullen op de hei tijdens een wandeling aan mij worden overgedragen. Stil verdriet gaat schuil achter dit nuchtere zinnetje. Ik kan zien dat de baas zich groot houdt, maar dat het hem heel zwaar valt afstand te doen van deze lieve dieren.
Hij heeft twee jaar lang zijn best gedaan, en het is niet gelukt. Dat steekt, en het zal lange tijd een pijnlijk litteken voor hem blijven.
Wij spreken af dat hij zich vijf weken niet meer laat zien. Als die tijd verstreken is zullen de honden hem wel herkennen als een goede vriend, maar niet meer als iemand bij wie zij horen.
En dan sta ik er alleen voor. Twee Galgo's die hun baas zien verdwijnen kijken mij niet begrijpend aan. Die arme lotje staat te rillen van angst, en Gijsje kijkt alleen verwonderd in het rond. Ik laat de stabiele rustige whippet 'Mahér' naast Lotje lopen, en houd Gijsje aan de andere kant. En zo wandel ik al pratend en sussend naar het klaphek, en begeven wij ons op weg naar huis.
Het is nog stil op straat. De meeste mensen slapen nog, en er is maar heel weinig verkeer. Dat komt goed uit, want zo is de nieuwe route door de bebouwde kom niet zo bedreigend voor Lotje. Ik zie dat zij zich wat ontspant, en haar staart hangt neutraal omlaag. Misschien wekt het de zelfverzekerde uitstraling van Mahér wat vertrouwen bij haar.
Een kwartier later staan wij voor mijn voordeur. Zij zijn een paar dagen geleden met hun baas kennis komen maken, dus lopen zij zonder aarzelen naar binnen al kwamen zij hier al jaren. Het valt mij iedere keer weer op hoe snel honden een vreemde situatie het hoofd bieden als er iets is dat ze bekend voorkomt.
Tijdens mijn afwezigheid heeft men ervoor gezorgd dat de manden en de persoonlijke bezittingen van de nieuwkomers al in de huiskamer aanwezig zijn.
Zelfs een bench staat triomfantelijk midden in de ruimte. Het is een kamer van 7x4 meter, met daarin een piano en een concertvleugel. En dus nu een hondenmand, een slaapmatras en een bench! Wij kunnen met behulp van een schoenlepel nog net naar binnen. De bench wordt dus ingeklapt en aan het asiel geschonken. En met een beetje passen en meten houden wij weer voldoende ruimte over om de benen te strekken.
Mijn vrouw verwelkomt de honden op haar eigen onnavolgbare manier. Zij barst in snikken uit, en omhelst de dieren als oude vrienden van wie men lange tijd niets meer vernomen heeft. Gijsje kijkt een beetje verwonderd, maar ik kom er al snel achter dat zij altijd verwonderd kijkt. Tot mijn verbazing en opluchting deinst Lotje niet angstig voor haar terug, maar laat de begroeting gedwee en met afgewende ogen over zich heenkomen.
Zij is dus alleen maar angstig voor mannen. Daar is natuurlijk wel een verklaring voor. In bijna alle culturen zijn het de vrouwen die het angstige en het weerloze beschermen en verzorgen. Het is niet toevallig dat veel stichtingen die zich bezig houden met het bestrijden van dierenleed drijven op de inzet van voornamelijk vrouwelijke vrijwilligers. Ik heb in mijn leven maar weinig vrouwen een hond zien schoppen. Mannen doen dat wel. Sommigen van hen vinden dat zelfs wel stoer...
Intussen hebben de honden het hele huis inclusief de bovenverdieping en de zolder aan een grondige inspectie onderworpen. Zij zijn daar heel snel mee klaar. Ik hoor een paar maal die rappe voetjes op de trap roffelen...twee keer...drie keer... En dan is het klaar. Zij weten nu alles te staan. De bedden, en de drinkbak in de badkamer. De drinkbak op zolder, de mand met speelgoed, de keuken met het restant brokjes dat Mahér had laten staan...
Alleen de tuin nog niet. Dat moet nog even wachten. Het is nu nog niet veilig. Pas als zij volledig zijn ingeburgerd kunnen zij in de tuin spelen. Want er is weliswaar rondom een ligusterhaag van anderhalve meter dik, maar daar wurmen die windhonden zich zo doorheen. En ik wil geen schutting rondom de tuin neerzetten,
want dan is het net alsof je plaatsneemt in een kist. Ik wil niet op de gebeurtenissen vooruitlopen, want ik kan nog lang genoeg in een kistje liggen nietwaar?
Wanneer ik de honden wijs op hun slaapplaats gaan zij daar vol begrip op liggen en vallen ook prompt in slaap. Het is voor ons een enerverende dag, maar voor de hondjes natuurlijk ook. En wat doe je dan?...Dan ga je slapen. Wat moet je anders?
wordt vervolgd
Kelev
En dan, op een zondagmorgen is het plotseling zover. De honden zullen op de hei tijdens een wandeling aan mij worden overgedragen. Stil verdriet gaat schuil achter dit nuchtere zinnetje. Ik kan zien dat de baas zich groot houdt, maar dat het hem heel zwaar valt afstand te doen van deze lieve dieren.
Hij heeft twee jaar lang zijn best gedaan, en het is niet gelukt. Dat steekt, en het zal lange tijd een pijnlijk litteken voor hem blijven.
Wij spreken af dat hij zich vijf weken niet meer laat zien. Als die tijd verstreken is zullen de honden hem wel herkennen als een goede vriend, maar niet meer als iemand bij wie zij horen.
En dan sta ik er alleen voor. Twee Galgo's die hun baas zien verdwijnen kijken mij niet begrijpend aan. Die arme lotje staat te rillen van angst, en Gijsje kijkt alleen verwonderd in het rond. Ik laat de stabiele rustige whippet 'Mahér' naast Lotje lopen, en houd Gijsje aan de andere kant. En zo wandel ik al pratend en sussend naar het klaphek, en begeven wij ons op weg naar huis.
Het is nog stil op straat. De meeste mensen slapen nog, en er is maar heel weinig verkeer. Dat komt goed uit, want zo is de nieuwe route door de bebouwde kom niet zo bedreigend voor Lotje. Ik zie dat zij zich wat ontspant, en haar staart hangt neutraal omlaag. Misschien wekt het de zelfverzekerde uitstraling van Mahér wat vertrouwen bij haar.
Een kwartier later staan wij voor mijn voordeur. Zij zijn een paar dagen geleden met hun baas kennis komen maken, dus lopen zij zonder aarzelen naar binnen al kwamen zij hier al jaren. Het valt mij iedere keer weer op hoe snel honden een vreemde situatie het hoofd bieden als er iets is dat ze bekend voorkomt.
Tijdens mijn afwezigheid heeft men ervoor gezorgd dat de manden en de persoonlijke bezittingen van de nieuwkomers al in de huiskamer aanwezig zijn.
Zelfs een bench staat triomfantelijk midden in de ruimte. Het is een kamer van 7x4 meter, met daarin een piano en een concertvleugel. En dus nu een hondenmand, een slaapmatras en een bench! Wij kunnen met behulp van een schoenlepel nog net naar binnen. De bench wordt dus ingeklapt en aan het asiel geschonken. En met een beetje passen en meten houden wij weer voldoende ruimte over om de benen te strekken.
Mijn vrouw verwelkomt de honden op haar eigen onnavolgbare manier. Zij barst in snikken uit, en omhelst de dieren als oude vrienden van wie men lange tijd niets meer vernomen heeft. Gijsje kijkt een beetje verwonderd, maar ik kom er al snel achter dat zij altijd verwonderd kijkt. Tot mijn verbazing en opluchting deinst Lotje niet angstig voor haar terug, maar laat de begroeting gedwee en met afgewende ogen over zich heenkomen.
Zij is dus alleen maar angstig voor mannen. Daar is natuurlijk wel een verklaring voor. In bijna alle culturen zijn het de vrouwen die het angstige en het weerloze beschermen en verzorgen. Het is niet toevallig dat veel stichtingen die zich bezig houden met het bestrijden van dierenleed drijven op de inzet van voornamelijk vrouwelijke vrijwilligers. Ik heb in mijn leven maar weinig vrouwen een hond zien schoppen. Mannen doen dat wel. Sommigen van hen vinden dat zelfs wel stoer...
Intussen hebben de honden het hele huis inclusief de bovenverdieping en de zolder aan een grondige inspectie onderworpen. Zij zijn daar heel snel mee klaar. Ik hoor een paar maal die rappe voetjes op de trap roffelen...twee keer...drie keer... En dan is het klaar. Zij weten nu alles te staan. De bedden, en de drinkbak in de badkamer. De drinkbak op zolder, de mand met speelgoed, de keuken met het restant brokjes dat Mahér had laten staan...
Alleen de tuin nog niet. Dat moet nog even wachten. Het is nu nog niet veilig. Pas als zij volledig zijn ingeburgerd kunnen zij in de tuin spelen. Want er is weliswaar rondom een ligusterhaag van anderhalve meter dik, maar daar wurmen die windhonden zich zo doorheen. En ik wil geen schutting rondom de tuin neerzetten,
want dan is het net alsof je plaatsneemt in een kist. Ik wil niet op de gebeurtenissen vooruitlopen, want ik kan nog lang genoeg in een kistje liggen nietwaar?
Wanneer ik de honden wijs op hun slaapplaats gaan zij daar vol begrip op liggen en vallen ook prompt in slaap. Het is voor ons een enerverende dag, maar voor de hondjes natuurlijk ook. En wat doe je dan?...Dan ga je slapen. Wat moet je anders?
wordt vervolgd
Kelev
