Tweedehands honden. Een nieuw begin.5
Geplaatst: 02 feb 2011 03:22
(5)
Na een aantal dagen spreekt de baas van de Galgo's mij onverwacht aan, en vertelt het een en ander over zijn honden en hun geschiedenis.
Een triest verhaal van verwaarlozing en een zwervend bestaan dat velen van u helaas maar al te bekend zal voorkomen.
Hij laat ook voorzichtig doorschemeren dat het bij hem thuis niet goed gaat. Hij heeft nog jonge kinderen, en een vrouw die ook wel eens uit wil gaan. Door de week werken zij allebei, zodat de honden eigenlijk veel te lang alleen zijn. Hij heeft zich, aangegrepen door de trieste situatie van de deze Spaanse dieren,
verkeken op de problemen die getraumatiseerde honden kunnen opleveren. Maar heeft grote moeite deze "nederlaag" voor zichzelf te erkennen.
Het grootste obstakel is de extreme diepgewortelde angst van zijn hond "Lotje". Dat dier kan nergens heen. Zodra Lotje geplaatst wordt voor een situatie die vreemd voor haar is, staat zij letterlijk te schudden van ellende. Zij is alleen een beetje rustig in een omgeving die zij kent en met iemand die zij vertrouwt. Zij is doodsbang voor mannen en voor harde geluiden, en in haar paniek kan zij er zomaar vandoor gaan. het is dan niet ondenkbaar dat zij gaat zwerven, en zich niet meer laat vangen.
Zo'n hond opvangen is voor een doorsnee familie bijna een onmogelijke opgave. De baas van Lotje zit eigenlijk geklemd tussen hamer en aanbeeld. Ik kan duidelijk waarnemen dat hij erg op de dieren gesteld is, maar aan de andere kant voelt hij dat hij zijn familie tekort doet, omdat zij nooit met zijn allen ergens heen kunnen.
Zijn andere Galgo; "Gijsje", is psychisch veel minder beschadigd, maar toch niet helemaal zonder problemen.
Zij weet wel bij wie zij hoort, maar heeft daar weinig boodschap aan, en gaat er op de wandeling vandoor wanneer het haar uitkomt.
Op den duur komt zij wel terug, maar dat kan best een uurtje later zijn. Dat is al heel vervelend op een gure dag in het weekend, maar als je op tijd op je werk moet zijn heb je een probleem.
Omdat ik nog maar één oude hond heb, is er bij mij ruimte voor twee anderen, en ik doe dan ook het aanbod de honden over te nemen als het echt niet meer gaat. Hij kan er over nadenken zo lang hij wil. Het aanbod blijft onbeperkt geldig. Een paar weken gaan voorbij, maar dan is het zover. De man wil de honden aan mij overdragen. Hij heeft contact opgenomen met de stichting "Grehound-Rescue" die de honden naar Nederland heeft gehaald. Zij gaan, onder voorwaarde, akkoord met de overdracht.Dit heeft voor de honden twee belangrijke voordelen.
Zij worden niet van elkaar gescheiden, en zij blijven lopen in dezelfde vertrouwde omgeving. Daar komt nog bij dat wij altijd thuis zijn, en ook de nacht brengen de honden bij ons door. Wij gaan nooit uit. Ook niet met vakantie want als er iets is dat wij haten dan zijn het wel vakanties.
Voor mijzelf heeft het ook voordelen. Het is mijn laatste kans om nog honden te houden. Over tien jaar ben ik te oud, en dan moet ik wel stoppen. Maar nu kan het nog. Bovendien is het een enorme uitdaging.
Kan ik nog iets goedmaken van hun trieste geschiedenis? Krijg ik Lotje weer vrolijk? Zal ik kans zien Gijsje aan mij te binden, zodat zij het leuk vind mij weer te zien? Het is geen gemakkelijke opgave, en ik zal veel tijd en moeite moeten investeren om enige vooruitgang te boeken.
Voor het eerst in al mijn jaren met de meest uiteenlopende honden, ben ik niet zeker van mijn zaak. Deze Galgo's zijn anders dan alle andere honden die ik ooit heb gehad. Zij voelen anders aan en zij reageren anders. Mijn gebruikelijke kordate aanpak van dreigende orde-problemen kan ik wel vergeten. Bij een licht stem-verheffen stuiven zij er vandoor. Een bevelend fluitje is voor hen geen signaal dat zij onmiddellijk moeten komen, maar meer een oriëntatie-aanwijzing:
"O, hij is pas daar....Dan halen wij hem makkelijk in...over een kwartiertje of zo...
Wordt vervolgd.
Kelev
Na een aantal dagen spreekt de baas van de Galgo's mij onverwacht aan, en vertelt het een en ander over zijn honden en hun geschiedenis.
Een triest verhaal van verwaarlozing en een zwervend bestaan dat velen van u helaas maar al te bekend zal voorkomen.
Hij laat ook voorzichtig doorschemeren dat het bij hem thuis niet goed gaat. Hij heeft nog jonge kinderen, en een vrouw die ook wel eens uit wil gaan. Door de week werken zij allebei, zodat de honden eigenlijk veel te lang alleen zijn. Hij heeft zich, aangegrepen door de trieste situatie van de deze Spaanse dieren,
verkeken op de problemen die getraumatiseerde honden kunnen opleveren. Maar heeft grote moeite deze "nederlaag" voor zichzelf te erkennen.
Het grootste obstakel is de extreme diepgewortelde angst van zijn hond "Lotje". Dat dier kan nergens heen. Zodra Lotje geplaatst wordt voor een situatie die vreemd voor haar is, staat zij letterlijk te schudden van ellende. Zij is alleen een beetje rustig in een omgeving die zij kent en met iemand die zij vertrouwt. Zij is doodsbang voor mannen en voor harde geluiden, en in haar paniek kan zij er zomaar vandoor gaan. het is dan niet ondenkbaar dat zij gaat zwerven, en zich niet meer laat vangen.
Zo'n hond opvangen is voor een doorsnee familie bijna een onmogelijke opgave. De baas van Lotje zit eigenlijk geklemd tussen hamer en aanbeeld. Ik kan duidelijk waarnemen dat hij erg op de dieren gesteld is, maar aan de andere kant voelt hij dat hij zijn familie tekort doet, omdat zij nooit met zijn allen ergens heen kunnen.
Zijn andere Galgo; "Gijsje", is psychisch veel minder beschadigd, maar toch niet helemaal zonder problemen.
Zij weet wel bij wie zij hoort, maar heeft daar weinig boodschap aan, en gaat er op de wandeling vandoor wanneer het haar uitkomt.
Op den duur komt zij wel terug, maar dat kan best een uurtje later zijn. Dat is al heel vervelend op een gure dag in het weekend, maar als je op tijd op je werk moet zijn heb je een probleem.
Omdat ik nog maar één oude hond heb, is er bij mij ruimte voor twee anderen, en ik doe dan ook het aanbod de honden over te nemen als het echt niet meer gaat. Hij kan er over nadenken zo lang hij wil. Het aanbod blijft onbeperkt geldig. Een paar weken gaan voorbij, maar dan is het zover. De man wil de honden aan mij overdragen. Hij heeft contact opgenomen met de stichting "Grehound-Rescue" die de honden naar Nederland heeft gehaald. Zij gaan, onder voorwaarde, akkoord met de overdracht.Dit heeft voor de honden twee belangrijke voordelen.
Zij worden niet van elkaar gescheiden, en zij blijven lopen in dezelfde vertrouwde omgeving. Daar komt nog bij dat wij altijd thuis zijn, en ook de nacht brengen de honden bij ons door. Wij gaan nooit uit. Ook niet met vakantie want als er iets is dat wij haten dan zijn het wel vakanties.
Voor mijzelf heeft het ook voordelen. Het is mijn laatste kans om nog honden te houden. Over tien jaar ben ik te oud, en dan moet ik wel stoppen. Maar nu kan het nog. Bovendien is het een enorme uitdaging.
Kan ik nog iets goedmaken van hun trieste geschiedenis? Krijg ik Lotje weer vrolijk? Zal ik kans zien Gijsje aan mij te binden, zodat zij het leuk vind mij weer te zien? Het is geen gemakkelijke opgave, en ik zal veel tijd en moeite moeten investeren om enige vooruitgang te boeken.
Voor het eerst in al mijn jaren met de meest uiteenlopende honden, ben ik niet zeker van mijn zaak. Deze Galgo's zijn anders dan alle andere honden die ik ooit heb gehad. Zij voelen anders aan en zij reageren anders. Mijn gebruikelijke kordate aanpak van dreigende orde-problemen kan ik wel vergeten. Bij een licht stem-verheffen stuiven zij er vandoor. Een bevelend fluitje is voor hen geen signaal dat zij onmiddellijk moeten komen, maar meer een oriëntatie-aanwijzing:
"O, hij is pas daar....Dan halen wij hem makkelijk in...over een kwartiertje of zo...
Wordt vervolgd.
Kelev
