Tweedehands honden. Een nieuw begin.4
Geplaatst: 01 feb 2011 13:28
(4)
Achter ons stond op grote afstand de baas van de goudgele galgo te fluiten, maar dit had geen merkbare uitwerking op de hond. Dus besloot ik om te keren, en zijn richting uit te lopen. Omdat de Galgo inmiddels door had dat er toch niets te spelen viel besloot hij alsnog gehoor te geven aan het fluitje van de baas, en schoot als een projectiel zijn richting uit. Dankbaar stak de man zijn hand omhoog, en ik groette terug. Daarna vervolgden wij ieder onze eigen weg.
Thuis gekomen deed ik aan het ontbijt verslag van het snelste hondje dat ik ooit gezien had. Mijn vrouw komt uit een Engels gezin, en haar moeder importeerde al voor de tweede wereldoorlog Sloughi's naar ons land. Zij is dus opgegroeid met windhonden, en uiteraard hebben deze snelle dieren met hun liefelijke zachtaardige snoetjes een warm plekje in haar hart. De Galgo kende zij echter niet, want zij is van een andere generatie, en in Nederland kwamen de Galgo's nog niet voor in haar jeugd. (Toepoel vermeldt de Galgo in zijn encyclopedie slechts met twee regels, als 'slanke greyhound' zonder afbeelding)
Een paar dagen later ben ik iets vroeger dan gewoonlijk op de hei, en ik zie bij het toegangshek de lichtgekleurde Galgo met een adembenemende sprong over die barriëre zweven. In stilte noem ik haar Anorexia, want zij is zo verschrikkelijk slank dat Twiggy met haar vergeleken wel een walvis lijkt.
Maar Anorexia is eigenlijk voor een Galgo wel een mooie naam. Het heeft iets exotisch als van een Griekse godin of een Egyptische prinses. Ik zie nu dat de man nog een andere galgo bij zich heeft. Een gestroomde van een normaal postuur met opvallend droevige ogen. Gewoontegetrouw steek ik met een uitnodigend gebaar mijn hand naar haar uit, maar zij deinst geschrokken terug.Met de staart helemaal opgetrokken tussen haar achterpoten kijkt zij mij afwijzend aan. Haar ogen weerspiegelen een duistere geschiedenis waarvan ik de details niet eens wil weten. Ik word plotseling overmand door een gevoel van schaamte omdat dit weerloze dier in mij een potentieel gevaar ziet. Beschroomd wend ik mij van haar af, en langzaam laat zij haar angstige spanning varen.
In mijn gedachten zie ik beelden uit het diepe zuiden van Spanje. Beelden van afgedankte windhonden met als enige ligplaats een vierkante meter beton!
En erger veel erger nog...maar dat laat zich niet beschrijven. Die kwaadaardigheid gaat mijn begrip te boven. Hoe kan men zoiets weerloos en liefelijks zulke verschrikkelijke dingen aandoen? En deze angstige hond, die staat te trillen als een riet, heeft de mens leren kennen als een uitermate onbetrouwbaar wezen, waar je niets goeds van kunt verwachten. Het enige verweer dat zij nog heeft is vluchten...
Ik maak wat geruststellende geluidjes en loop tot haar opluchting verder. Peinzend kijk ik het drietal na. Er is iets dat niet goed voelt...De manier waarop die droevige hond achter haar zwijgzame baas aansjokt alsof zij genoeg heeft van het leven, en de zorgeloze vreugde van Anorexia die de ruimte neemt, en zich zo te zien, niets aan haar baas gelegen laat liggen. Een groter contrast is nauwelijks denkbaar...
Wordt vervolgd.
Kelev
Achter ons stond op grote afstand de baas van de goudgele galgo te fluiten, maar dit had geen merkbare uitwerking op de hond. Dus besloot ik om te keren, en zijn richting uit te lopen. Omdat de Galgo inmiddels door had dat er toch niets te spelen viel besloot hij alsnog gehoor te geven aan het fluitje van de baas, en schoot als een projectiel zijn richting uit. Dankbaar stak de man zijn hand omhoog, en ik groette terug. Daarna vervolgden wij ieder onze eigen weg.
Thuis gekomen deed ik aan het ontbijt verslag van het snelste hondje dat ik ooit gezien had. Mijn vrouw komt uit een Engels gezin, en haar moeder importeerde al voor de tweede wereldoorlog Sloughi's naar ons land. Zij is dus opgegroeid met windhonden, en uiteraard hebben deze snelle dieren met hun liefelijke zachtaardige snoetjes een warm plekje in haar hart. De Galgo kende zij echter niet, want zij is van een andere generatie, en in Nederland kwamen de Galgo's nog niet voor in haar jeugd. (Toepoel vermeldt de Galgo in zijn encyclopedie slechts met twee regels, als 'slanke greyhound' zonder afbeelding)
Een paar dagen later ben ik iets vroeger dan gewoonlijk op de hei, en ik zie bij het toegangshek de lichtgekleurde Galgo met een adembenemende sprong over die barriëre zweven. In stilte noem ik haar Anorexia, want zij is zo verschrikkelijk slank dat Twiggy met haar vergeleken wel een walvis lijkt.
Maar Anorexia is eigenlijk voor een Galgo wel een mooie naam. Het heeft iets exotisch als van een Griekse godin of een Egyptische prinses. Ik zie nu dat de man nog een andere galgo bij zich heeft. Een gestroomde van een normaal postuur met opvallend droevige ogen. Gewoontegetrouw steek ik met een uitnodigend gebaar mijn hand naar haar uit, maar zij deinst geschrokken terug.Met de staart helemaal opgetrokken tussen haar achterpoten kijkt zij mij afwijzend aan. Haar ogen weerspiegelen een duistere geschiedenis waarvan ik de details niet eens wil weten. Ik word plotseling overmand door een gevoel van schaamte omdat dit weerloze dier in mij een potentieel gevaar ziet. Beschroomd wend ik mij van haar af, en langzaam laat zij haar angstige spanning varen.
In mijn gedachten zie ik beelden uit het diepe zuiden van Spanje. Beelden van afgedankte windhonden met als enige ligplaats een vierkante meter beton!
En erger veel erger nog...maar dat laat zich niet beschrijven. Die kwaadaardigheid gaat mijn begrip te boven. Hoe kan men zoiets weerloos en liefelijks zulke verschrikkelijke dingen aandoen? En deze angstige hond, die staat te trillen als een riet, heeft de mens leren kennen als een uitermate onbetrouwbaar wezen, waar je niets goeds van kunt verwachten. Het enige verweer dat zij nog heeft is vluchten...
Ik maak wat geruststellende geluidjes en loop tot haar opluchting verder. Peinzend kijk ik het drietal na. Er is iets dat niet goed voelt...De manier waarop die droevige hond achter haar zwijgzame baas aansjokt alsof zij genoeg heeft van het leven, en de zorgeloze vreugde van Anorexia die de ruimte neemt, en zich zo te zien, niets aan haar baas gelegen laat liggen. Een groter contrast is nauwelijks denkbaar...
Wordt vervolgd.
Kelev
