Bij mijn DA zitten twee assistentes waar ik prima mee overweg kan, even praatje maken als ik medicijnen kom halen, effe koekie halen als ik met de honden kom. En er zit sinds kort een nieuwe waar ik helemaal iebelig van wordt. Tijdje terug al bijna een aanvaring omdat ik Jacks pijnstillers blijkbaar 'besteld' had en 'niet tijdig betaald' (ik ging gewoon langs voor nieuwe pijnstillers, hallo zeg, bij de bakker krijg ik ook geen rekening thuis omdat ik vandaag geen brood heb gehaald), waardoor de rekening al was uitbesteed aan een of ander bureau. Maar goed, daar kon zij niet veel aan doen, maar ik stond vooral met kromme tenen door die hele houding van dat wicht.
Vandaag ging ik nieuwe Tramadol halen voor Jack. De oorspronkelijke dosering was 2 per dag. Dat ging maandenlang helemaal prima, en toen met dat pak mooie sneeuw liep hij echt fantastisch, moeiteloos anderhalf uur rennen en dollen en geen centje pijn. Maar toen de sneeuw hier ging smelten en weer opvriezen en hij ook nog eens een keer flink onderuit ging over die opgevroren zooi ging het even heel slecht. Ik heb hem toen op de dubbele dosis gezet (eerst netjes opgezocht wat de max. dosis was en daar zat hij nog onder) en ik heb het een paar dagen aangekeken omdat ik werkelijk bang was dat de gang naar de DA de laatste zou zijn.
Dat viel mee, lopen ging steeds weer iets beter, dus dosering terug van 4 naar 3, en inmiddels loopt hij weer als een tierelier. Dat had ik echt eerlijk waar niet verwacht. Maar toen ik terug ging naar 2 per dag zag ik wel flink verschil, dan wandelde hij niet opgewekt naar huis na een lekkere wandeling maar liep hij best wat moeilijk. Dus terug naar 3 per dag, en daar hou ik het voorlopig op. Daarmee kan hij lekker af en toe een spurtje trekken en sjanzen met charmante teven, en op de terugweg het laatste eindje op de parkeerplaats los naar huis rennen, thuis af en toe nog wat dollen met een speeltje en verder lekker ontspannen dutten. Helemaal prima, en volgens de dierproeven die met Tramadol zijn uitgevoerd kan ik nog wel effe door met deze dosering.
Voordat ik aan de beurt was, was de assistente in gesprek met een mevrouw met een kat met een blaasontsteking die na 1 antibioticakuur niet over was, en die een volgende kuur had gekregen. Ik heb 10 minuten staan wachten, en tegen die tijd had die mevrouw een heel verhaal over zich heen gekregen over dat het waarschijnlijk stress was, ook al was er niks veranderd in huis, ook al vond de kat het nieuwe voer lekkerder, katten gaan van bijna niks in de stress, ook van lekkerder voer, en daar krijgen ze blaasontstekingen van en de mevrouw moest eigenlijk meteen aan het dieetvoer plus een Dapding in het stopcontact en die arme beleefde mevrouw wilde zo graag de deur uit en kwam gewoon niet weg omdat die assistente weer begon over stress dit en stress dat en mijn tenen zaten al helemaal opgekruld toen ik dan eindelijk aan de beurt was.
Ik zei tegen die assistente (had ik niet moeten doen), dat ik van 2 x per dag naar 3 x per dag was gegaan. Wichtje vond dat we dan even naar de bijsluiter moesten kijken. Daar ging ik al een beetje van snuiven, maar ik heb heel beleefd gezegd dat het een humaan middel is en de bijsluiter niet op honden was gericht, en dat ik het had opgezocht en dat Jack nog steeds onder de max. dosering zit.
Toen ging ze me uitleggen wat Tramadol was, alsof ik een kleuter was met een lichte leerachterstand. Tramadol was een o-pie-jaat (Ik zweer het, ze zei het in lettergrepen.) En een opiejaat is bijvoorbeeld ook morfine. En 'Weet u wat er gebeurt bij mensen, bij een overdosis morfine?'
Ze staarde me toen zeker een halve minuut aan, eerst nog met zo'n gezicht van 'Nou? Kom op, je weet het wel!' maar omdat ik haar ijzig aan bleef kijken gaf ze zelf het antwoord: "Die vallen in slaap en gaan dood."
Ik had op dat moment al moeite om het wicht niet over de balie te sleuren, maar met mijn ijzeren zelfbeheersing wist ik nog uit te brengen dat Jack hoe dan ook wel dood gaat.
Het vervolg is een beetje een waas in mijn herinnering. Ze bleef maar hameren op slapen en suf en doodgaan en ik heb nog iets beleefd en zinnigs gezegd over dat hij dagelijks een uur rende in geleende tijd hoor, maar ik heb me zo vreselijk in moeten houden om haar niet werkelijk aan haar piekharen over die balie te sleuren, een blauw oog te meppen en haar Heel Duidelijk te vertellen dat IK wel bepaal wat goed is voor Mijn Hond en dat zij mijn hond nog nooit had gezien, geen notie had van waarom hij aan de giga pijnstilling zit en dat ze met enorme afstand de meest lelijke dierenartsassistente was die ik ooit had gezien en dat ik medelijden had met haar ouders die zo'n afstotelijk irritant betweterig jong op de wereld hadden gezet en dat ik hoopte dat ze ontslagen zou worden en zou eindigen in de goot.
Ik ben een fatsoenlijk mens met een ijzeren zelfbeheersing
en ik heb dus gewoon netjes betaald en nog dankjewel gezegd ook, maar ik vraag me nu dus wel af wat een DA-assistente normaal gesproken mag zeggen tegen klanten.
Goed zo!!
En wat Dagmar zegt, zichzelf dus enorm interessant vinden, en wat Sandra zegt, niet eens even informeren naar wat die hond dan mankeert. Ik had ook een compleet terminale hond kunnen hebben, en dan waren die opmerkingen echt enorm misplaatst geweest.
.
, andere DA erbij geroepen,
haar uitleg: lijkt te veel op een wolf... 
Ze komt aanlopen, aait Fodor niet, laat hem niet snuffelen oid, ze loopt er met flinke pas heen en trekt vrij hard zijn staart omhoog 
.
. Maar ik kan me voorstellen dat het ontzettend irritant moet zijn geweest. Ik ben een geduldig mens, maar ik weet niet of ik me zo goed had beheerst als jij.
