Tweedehands honden. Een nieuw begin. 3
Geplaatst: 31 jan 2011 21:21
(3)
En zo bleef onze kruising-whippet 'Mahér' moederziel alleen achter. Vier jaar geleden haalden wij dat diertje uit het asiel in Bruchem. Om Gibor een beetje op te vrolijken omdat Nicky, de vriend van Gibor was overleden.
Gibor verloor toen op slag alle levensvreugde omdat hij van de ene dag op de andere geen directeur meer ergens van was. En zoals u weet, Duitse herders zijn altijd graag ergens directeur van...
De speurtocht naar een geschikt hondje gaat tegenwoordig wel heel makkelijk. Je bezoekt de site dierenalsiels.nl
Daar vul je in wat je zoekt. In mijn geval een reu, vertrouwd met kinderen en honden. Meer eisen heb ik niet.
Ik druk op enter en wat denk je?? Meer dan 500 honden die voldeden aan mijn sumiere eisen!! Kompleet met foto, en korte beschrijving. De één nog leuker dan de ander, het leek de hondenhemel wel. Mijn vrouw was aan de beurt om een hondje uit te kiezen, en zij speurde naar een windhond. Zij is geloof ik grootgebracht en opgevoed door windhonden...
Zo kwam het dat Gibor in de speelweide van het asiel oog in oog kwam te staan met een whippet achtig hondje. Een heel zelfbewust en onbevreesd beestje, dat vriendelijk en welwillend, maar zonder een spoor van angst, mijn imposante Duitse herder stond op te nemen. En Gibor, die doorgaans op zijn strepen stond, en enige tekenen van onderwerping in den regel wel gewenst vond, accepteerde moeiteloos de zelfverzekerde houding van dat magere scharminkel.
Ik had slechts een minuut de tijd nodig om te zien dat het met die twee wel goed zat. Maar ik kreeg van de verzorgster te horen dat Mahér een wegloper en een zwerver was. Zij was bang dat het niet goed zou gaan. Hij was al bij drie verschillende asiels geweest, en elke keer gewoon het hek over gesprongen. Dat waren toch omheiningen van twee meter hoog.
Ondertussen had ik kunnen constateren dat de twee honden opmerkelijk goed met elkaar overweg konden. Op weg naar huis zat Gibor op de achterbank, en Mahér viel op mijn schoot in slaap. Zo groot was zijn vertrouwen dat hij samen in een kleine ruimte met een vreemde hond, doodgemoedereerd in slaap viel.
Ondanks dit sombere verslag van de asielbeheerder en de waarschuwende aantekening "WEGLOPER" in zijn paspoort, zei mijn intuïtie iets heel anders. "Dit windhondje gaat het bij ons leuk vinden, en hij gaat niet weglopen".
Ik heb hem twee dagen aan de lange lijn mee uitgenomen, en Maher hield mij zo scherp in het oog dat hij de dag daarop los mocht. Het duurde vrij lang voordat hij besloot de ruimte te nemen en op muizenjacht te gaan.Maar hij wist altijd waar ik was, en vond mij steeds moeiteloos terug.
En nu liep Mahér in z'n eentje droefgeestig achter mij aan te sjokken. Hij is al in de herfst van zijn leven. Zijn lijfje getekend door de littekens van al die keren dat hij over veel te hoge hekken sprong, en daaraan bleef hangen. Zijn gebit gedeeltelijk getrokken en afgesleten, en zijn ogen worden wat troebel door de opkomende staar. Bovendien is hij behoorlijk doof.
En ik bevind mij eveneens in hetzelfde jaargetijde als Mahér. Mijn tanden zijn vervangen door iets anders, iets van porselein dat kleppert bij een beetje tegenwind. Mijn beharing heeft ook geleden. Niet alleen is het veel dunner dan eerst, het heeft ook nog een andere kleur gekregen. Vaalgrijs of asgrauw...kies maar wat.
Eigenlijk had ik besloten geen andere hond meer te nemen. Ik heb niet meer de kracht en de conditie om nog een pup van enig formaat groot te brengen. En een klein hondje wil ik best opnemen vermits hij zielig is. Maar je kunt je er als man eigenlijk niet mee vertonen.... Uit deze laatste opmerking blijkt dat enig mannelijk chauvinisme mij niet vreemd is. Maar ik heb wel meer ondeugden.
Ik probeer moeizaam te wennen aan het idee dat Mahér mijn laatste hondje is, als ik tijdens de ochtend-ronde een broodmagere Galgo ontmoet. Dat beest was zo snel dat het wel leek alsof hij uit de lucht kwam vallen.
"Of er nog wat te spelen viel"...? Want dat scheen duidelijk de bedoeling. Zij begon met sierlijke sprongen uitdagend om ons heen te dansen alsof de wetten der zwaartekracht niet op haar van toepassing waren, en liep steeds verder met ons mee. Onderwijl gaf zij een demonstratie van haar geweldige sprongkracht door over greppels en kuilen heen te zweven, en zelfs tijdens zo'n zweefsprong met een zwiep van haar staart, van richting te veranderen...
Wordt vervolgd.
Kelev
En zo bleef onze kruising-whippet 'Mahér' moederziel alleen achter. Vier jaar geleden haalden wij dat diertje uit het asiel in Bruchem. Om Gibor een beetje op te vrolijken omdat Nicky, de vriend van Gibor was overleden.
Gibor verloor toen op slag alle levensvreugde omdat hij van de ene dag op de andere geen directeur meer ergens van was. En zoals u weet, Duitse herders zijn altijd graag ergens directeur van...
De speurtocht naar een geschikt hondje gaat tegenwoordig wel heel makkelijk. Je bezoekt de site dierenalsiels.nl
Daar vul je in wat je zoekt. In mijn geval een reu, vertrouwd met kinderen en honden. Meer eisen heb ik niet.
Ik druk op enter en wat denk je?? Meer dan 500 honden die voldeden aan mijn sumiere eisen!! Kompleet met foto, en korte beschrijving. De één nog leuker dan de ander, het leek de hondenhemel wel. Mijn vrouw was aan de beurt om een hondje uit te kiezen, en zij speurde naar een windhond. Zij is geloof ik grootgebracht en opgevoed door windhonden...
Zo kwam het dat Gibor in de speelweide van het asiel oog in oog kwam te staan met een whippet achtig hondje. Een heel zelfbewust en onbevreesd beestje, dat vriendelijk en welwillend, maar zonder een spoor van angst, mijn imposante Duitse herder stond op te nemen. En Gibor, die doorgaans op zijn strepen stond, en enige tekenen van onderwerping in den regel wel gewenst vond, accepteerde moeiteloos de zelfverzekerde houding van dat magere scharminkel.
Ik had slechts een minuut de tijd nodig om te zien dat het met die twee wel goed zat. Maar ik kreeg van de verzorgster te horen dat Mahér een wegloper en een zwerver was. Zij was bang dat het niet goed zou gaan. Hij was al bij drie verschillende asiels geweest, en elke keer gewoon het hek over gesprongen. Dat waren toch omheiningen van twee meter hoog.
Ondertussen had ik kunnen constateren dat de twee honden opmerkelijk goed met elkaar overweg konden. Op weg naar huis zat Gibor op de achterbank, en Mahér viel op mijn schoot in slaap. Zo groot was zijn vertrouwen dat hij samen in een kleine ruimte met een vreemde hond, doodgemoedereerd in slaap viel.
Ondanks dit sombere verslag van de asielbeheerder en de waarschuwende aantekening "WEGLOPER" in zijn paspoort, zei mijn intuïtie iets heel anders. "Dit windhondje gaat het bij ons leuk vinden, en hij gaat niet weglopen".
Ik heb hem twee dagen aan de lange lijn mee uitgenomen, en Maher hield mij zo scherp in het oog dat hij de dag daarop los mocht. Het duurde vrij lang voordat hij besloot de ruimte te nemen en op muizenjacht te gaan.Maar hij wist altijd waar ik was, en vond mij steeds moeiteloos terug.
En nu liep Mahér in z'n eentje droefgeestig achter mij aan te sjokken. Hij is al in de herfst van zijn leven. Zijn lijfje getekend door de littekens van al die keren dat hij over veel te hoge hekken sprong, en daaraan bleef hangen. Zijn gebit gedeeltelijk getrokken en afgesleten, en zijn ogen worden wat troebel door de opkomende staar. Bovendien is hij behoorlijk doof.
En ik bevind mij eveneens in hetzelfde jaargetijde als Mahér. Mijn tanden zijn vervangen door iets anders, iets van porselein dat kleppert bij een beetje tegenwind. Mijn beharing heeft ook geleden. Niet alleen is het veel dunner dan eerst, het heeft ook nog een andere kleur gekregen. Vaalgrijs of asgrauw...kies maar wat.
Eigenlijk had ik besloten geen andere hond meer te nemen. Ik heb niet meer de kracht en de conditie om nog een pup van enig formaat groot te brengen. En een klein hondje wil ik best opnemen vermits hij zielig is. Maar je kunt je er als man eigenlijk niet mee vertonen.... Uit deze laatste opmerking blijkt dat enig mannelijk chauvinisme mij niet vreemd is. Maar ik heb wel meer ondeugden.
Ik probeer moeizaam te wennen aan het idee dat Mahér mijn laatste hondje is, als ik tijdens de ochtend-ronde een broodmagere Galgo ontmoet. Dat beest was zo snel dat het wel leek alsof hij uit de lucht kwam vallen.
"Of er nog wat te spelen viel"...? Want dat scheen duidelijk de bedoeling. Zij begon met sierlijke sprongen uitdagend om ons heen te dansen alsof de wetten der zwaartekracht niet op haar van toepassing waren, en liep steeds verder met ons mee. Onderwijl gaf zij een demonstratie van haar geweldige sprongkracht door over greppels en kuilen heen te zweven, en zelfs tijdens zo'n zweefsprong met een zwiep van haar staart, van richting te veranderen...
Wordt vervolgd.
Kelev
en wacht met smart op het vervolg.