Tweedehands honden. Een nieuw begin. deel 2
Geplaatst: 31 jan 2011 01:05
(2)
Amper twee maanden later is het eind gekomen voor ons 'ouwetje'. De veertienjarige Jacky Russel 'Vladimir' die aan botkanker leed kreeg plotseling geen lucht meer. De laatste nacht kon hij van benauwdheid niet eens meer liggen. Tijdens de ochtend- wandeling kom ik de dierenarts tegen en vraag hem zo spoedig mogelijk te komen, want er is haast bij. Een hond dat het zo benauwd heeft moet inslapen. Tot onze opluchting is een paar uur later aan zijn lijden een eind gekomen...
Wij kregen Vladimir drie jaar geleden toen zijn vrouwtje niet meer voor hem kon zorgen, omdat zij nog maar korte tijd te leven had. Liefhebbende familie had het beestje alvast maar in het asiel gedumpt, terwijl zijn bazin nog leefde...Hoe harteloos kan men worden?
Gelukkig zijn er bij ons op de hei mensen die allemaal op dezelfde tijd hun hond uitlaten. En in die kring werd de vraag gesteld; "Kan iemand voor Vladimir zorgen?"
Iedereen hoopt dat ik dan ja zeg. Omdat ik niet met mijn vrouw hoef te overleggen. Ik moet verder alles met haar overleggen, maar de opvang van een zielig hondje is nooit een probleem. Dat mag zonder haar te raadplegen. Ook al is het een Duitse dog! Wat heeft het formaat met de graad van zieligheid te maken, zal zij vragen.....En dus hadden wij eens 'echt waar' een Duitse dog 'Balou' Zijn ongeloofelijke geschiedenis heb ik ooit op dit forum geplaatst.
Het bleef even oorverdovend stil na die hulpvraag.
Plotseling hoorde ik mijzelf zeggen: "Ik neem hem wel".
Want ik kende het hondje en zijn vrouwtje heel goed. Zij waren beide dappere wezens. De vrouw was enkele jaren geleden plotseling weduwe geworden, en niet lang daarna werd zij getroffen door een beroerte, waaraan zij een halfzijdige gezichtsverlamming overhield. Zij verscheen trouw elke dag met haar hondje Vladimir. Een beestje dat uiterst vriendelijk door het leven ging en voor de duvel nog niet bang was. Helaas de tijd snelt voort, en de lieve oude dame kreeg hoe langer hoe meer beperkingen. Na een paar jaar ging het bewegen zo moeilijk, dat zij aangewezen was op een scootmobiel. Met Vladimir op de treeplank kwam zij "aanscheuren" en maakte harde grappen over de ghetto-blaster die zij van plan was aan te schaffen, en de race-strepen die zij op de zijkant van haar scootmobiel wilde aanbrengen... Todat dit ook niet meer ging, en zij opgenomen moest worden in een verpleeghuis.
En zo hebben wij nog drie jaar voor ons parmantige kereltje mogen zorgen. Drie vreugdevolle jaren, want dat ventje ging brutaalweg in ons hart wonen.
Wij zijn nog een aantal keren bij zijn bazin op bezoek geweest. Ik wist dat Vladimir een goed leven bij haar had gehad, en zij waren dan ook onafscheidelijk.
Maar toen wij op bezoek kwamen gebeurde er iets merkwaardigs. Vladimir begroette haar vol vreugde, maar wilde meteen daarna weer weg. Hij wilde niet in die kamer bij haar blijven.
Wat weten honden? Wat voorvoelen honden? Onlangs hebben onderzoekers aangetoond dat honden kanker bij mensen kunnen waarnemen.
Zijn bazin had een hersentumor...Was haar naderende dood waarneembaar? Had Vladimir daarom de knop omgezet zodat hij zelfs geen poging deed om naar zijn oude huis terug te keren, maar gewoon vanaf de eerste dag bij mij bleef lopen?
Het kan natuurlijk ook zijn dat hij het bij ons in de roedel heel gezellig vond, en daarom besloot bij ons te blijven. Met zekerheid valt daar niets over te zeggen, maar je krijgt soms aanwijzingen die wel heel sterk een bepaalde richting uitgaan. Hoe schrijnend het ook was voor zijn bazin, zij kon toch zien dat Vladimir bij ons wilde blijven, en dat was voor haar een grandioze geruststelling. Zij is kort daarna vredig ingeslapen, bijgestaan door een humane arts die haar heeft behoed voor de totale ontluistering. Wij prijzen ons gelukkig dat wij iets aan haar verzoening met de dood hebben mogen bijdragen.
Wordt vervolgd.
Kelev
Amper twee maanden later is het eind gekomen voor ons 'ouwetje'. De veertienjarige Jacky Russel 'Vladimir' die aan botkanker leed kreeg plotseling geen lucht meer. De laatste nacht kon hij van benauwdheid niet eens meer liggen. Tijdens de ochtend- wandeling kom ik de dierenarts tegen en vraag hem zo spoedig mogelijk te komen, want er is haast bij. Een hond dat het zo benauwd heeft moet inslapen. Tot onze opluchting is een paar uur later aan zijn lijden een eind gekomen...
Wij kregen Vladimir drie jaar geleden toen zijn vrouwtje niet meer voor hem kon zorgen, omdat zij nog maar korte tijd te leven had. Liefhebbende familie had het beestje alvast maar in het asiel gedumpt, terwijl zijn bazin nog leefde...Hoe harteloos kan men worden?
Gelukkig zijn er bij ons op de hei mensen die allemaal op dezelfde tijd hun hond uitlaten. En in die kring werd de vraag gesteld; "Kan iemand voor Vladimir zorgen?"
Iedereen hoopt dat ik dan ja zeg. Omdat ik niet met mijn vrouw hoef te overleggen. Ik moet verder alles met haar overleggen, maar de opvang van een zielig hondje is nooit een probleem. Dat mag zonder haar te raadplegen. Ook al is het een Duitse dog! Wat heeft het formaat met de graad van zieligheid te maken, zal zij vragen.....En dus hadden wij eens 'echt waar' een Duitse dog 'Balou' Zijn ongeloofelijke geschiedenis heb ik ooit op dit forum geplaatst.
Het bleef even oorverdovend stil na die hulpvraag.
Plotseling hoorde ik mijzelf zeggen: "Ik neem hem wel".
Want ik kende het hondje en zijn vrouwtje heel goed. Zij waren beide dappere wezens. De vrouw was enkele jaren geleden plotseling weduwe geworden, en niet lang daarna werd zij getroffen door een beroerte, waaraan zij een halfzijdige gezichtsverlamming overhield. Zij verscheen trouw elke dag met haar hondje Vladimir. Een beestje dat uiterst vriendelijk door het leven ging en voor de duvel nog niet bang was. Helaas de tijd snelt voort, en de lieve oude dame kreeg hoe langer hoe meer beperkingen. Na een paar jaar ging het bewegen zo moeilijk, dat zij aangewezen was op een scootmobiel. Met Vladimir op de treeplank kwam zij "aanscheuren" en maakte harde grappen over de ghetto-blaster die zij van plan was aan te schaffen, en de race-strepen die zij op de zijkant van haar scootmobiel wilde aanbrengen... Todat dit ook niet meer ging, en zij opgenomen moest worden in een verpleeghuis.
En zo hebben wij nog drie jaar voor ons parmantige kereltje mogen zorgen. Drie vreugdevolle jaren, want dat ventje ging brutaalweg in ons hart wonen.
Wij zijn nog een aantal keren bij zijn bazin op bezoek geweest. Ik wist dat Vladimir een goed leven bij haar had gehad, en zij waren dan ook onafscheidelijk.
Maar toen wij op bezoek kwamen gebeurde er iets merkwaardigs. Vladimir begroette haar vol vreugde, maar wilde meteen daarna weer weg. Hij wilde niet in die kamer bij haar blijven.
Wat weten honden? Wat voorvoelen honden? Onlangs hebben onderzoekers aangetoond dat honden kanker bij mensen kunnen waarnemen.
Zijn bazin had een hersentumor...Was haar naderende dood waarneembaar? Had Vladimir daarom de knop omgezet zodat hij zelfs geen poging deed om naar zijn oude huis terug te keren, maar gewoon vanaf de eerste dag bij mij bleef lopen?
Het kan natuurlijk ook zijn dat hij het bij ons in de roedel heel gezellig vond, en daarom besloot bij ons te blijven. Met zekerheid valt daar niets over te zeggen, maar je krijgt soms aanwijzingen die wel heel sterk een bepaalde richting uitgaan. Hoe schrijnend het ook was voor zijn bazin, zij kon toch zien dat Vladimir bij ons wilde blijven, en dat was voor haar een grandioze geruststelling. Zij is kort daarna vredig ingeslapen, bijgestaan door een humane arts die haar heeft behoed voor de totale ontluistering. Wij prijzen ons gelukkig dat wij iets aan haar verzoening met de dood hebben mogen bijdragen.
Wordt vervolgd.
Kelev
