Het HondenForum

Ook al ga je al vele jaren heel intensief met honden om, en heb je door ziekte en ouderdom onvermijdelijk afscheid moeten nemen van vele dierbare viervoeters, wennen doet dat nooit. Zo moest ik tien maanden geleden mijn lieve Duitse herder 'Gibor' laten inslapen. Het kwam niet onverwacht, dat niet. Gibor was met slechte heupen geboren, dat was al heel vroeg te zien aan zijn gangwerk. Dat hij er toch nog elf jaar mee gehaald heeft was eigenlijk een meevaller. Maar goed, oud is het niet natuurlijk.

Mijn dierenarts wist hoe Gibor er aan toe was, omdat wij elkaar bijna dagelijks ontmoeten wanneer hij zich op de fiets naar zijn kliniek begeeft.
Hij keek dan ook niet vreemd op toen ik vroeg of hij mijn hond de laatste dienst wilde bewijzen.
Ik was die morgen nog gaan wandelen, en hoorde Gibor een slepend geluid maken met zijn achterpoten. Je mag wel zeggen dat hij puur op karakter doorliep, want thuisgekomen bleken de nagels van zijn achtervoeten volkomen afgesleten. Twee uur later kon hij niet meer overeind komen.
De gehele achterhand stortte razendsnel ineen, terwijl de voorkant nog helemaal goed was...

En altijd is er dan die vraag: "Wanneer moet je stoppen"? Gibor had al enige tijd pijn, en ook al kreeg hij een goede pijnstiller, er waren dagen dat ik kon zien dat hij ongemakkelijk liep. Maar zijn ogen stonden helder, zijn eetlust was goed, en zijn staart kwispelde nog verwoed als ik contact met hem zocht.
Dan ga je nog niet stoppen, ook al is er sprake van enige pijn en ongemak. Ik heb zelf al zestig jaar pijn, maar als u mij nu vraagt "Wil je geen spuitje"? dan is het antwoord: "NEE! natuurlijk niet!". Ik heb liever nog wat pijn, want ik wil mijn geliefden niet achterlaten. En als ik in de tuin zit, dan zakt de pijn, en hoor ik de merel zijn lied zingen.Dan zie ik mijn lieve vrouw mopperend door het huis scharrelen, omdat ik overal mijn zooi neergooi, en nooit iets opruim...
Dat gefoeter wil ik morgen ook nog horen. En bovendien...ik kan helemaal niet stoppen want ik moet de honden nog uitlaten!.

Maar die maandag was het afschuwelijk duidelijk. Het onontkoombaar einde was gekomen. Alles moest er nu op gericht zijn mijn vriend zachtjes te laten wegdromen. Hij mag niets aan mij merken, en ik zal niet huilen. Janken doe ik vannacht wel, maar nu niet.
Als het leven uit Gibor is weggevloeid, en hij stil en bewegingloos op zijn matje ligt, mogen de andere honden afscheid nemen. Zij hebben de hele procedure vanuit hun ooghoeken geobserveerd. Zij vermoeden dat er iets onherstelbaars gebeurt, en iets weerhoudt hen er van dit met gebruikelijke nieuwsgierigheid te onderzoeken. Als ik ze uitnodig om afscheid te nemen doen zij dit beschroomd, alsof zij bang zijn een gewijd moment te verstoren.
Maar zij weten dat hun grote mentor en beschermheer dood is, en zij zullen hem daarom niet gaan zoeken.
Maar zij missen hem net zo hard als ik, en hun ogen staan bedrukt. En na het eten gaan zij niet spelen, ook al is dat wel de gewoonte...

Wordt vervolgd.
Kelev

Sterkte.

Wat een mooi, ontroerend verhaal......

Heel veel sterkte met het verlies van Gibor.....

Welkom terug Kelev.....

Sterkte!

gelukkig mogen wij voor hun beslissen en dan doe je het goed
als het niet meer kan dan moet je een moeilijke beslissing nemen maar geheel uit liefde

sterkte met dit grote verlies

Wat heb je dat ontroerend omschreven.... sterkte

heel ontroerend geschreven.

heel veel sterkte

Sterkte

Mooi beschreven,..................sterkte

mooi geschreven . sterkte

Heel mooi geschreven inderdaad. Ik begrijp alleen even de titel niet met betrekking tot de inhoud?

Maar sterkte. De pijn blijft lang voelbaar maar zodra de pijn weg is, blijft alleen de meest pure, onvoorwaardelijke vorm van liefde over.

prachtig verwoord.
ik heb het gelezen met tranen in mijn ogen.
ook hier herinneringen.

Strega schreef:Heel mooi geschreven inderdaad. Ik begrijp alleen even de titel niet met betrekking tot de inhoud?

Bedankt voor je vriendelijke woorden.
Het verhaal is nog niet af, het is slechts een inleiding, en na verloop van tijd zal wel duidelijk worden waar de titel op slaat.

Erg vergelijkbaar wat ik met Ella had. Sterkte met het verlies van Gibor.

En welkom terug.

Erg mooi geschreven en helaas oh zo herkenbaar

Dit heb ik zo gemist hoe triest de gebeurtenis ook is. Want deze Kelev verhalen zijn zo geschreven als of je er bij ben ( of heb ik dat gevoel nou alleen ) Ik hoop nog lang van deze verhalen te mogen lezen, bij deze bedankt Kelev dat je terug gekomen ben.

Kelev de oude schreef:

Strega schreef:Heel mooi geschreven inderdaad. Ik begrijp alleen even de titel niet met betrekking tot de inhoud?

Bedankt voor je vriendelijke woorden.
Het verhaal is nog niet af, het is slechts een inleiding, en na verloop van tijd zal wel duidelijk worden waar de titel op slaat.

Oh ja dat staat er ook bij . Ben benieuwd naar de rest, je schrijft echt mooi! (En ik ben een kritische teut wat dat betreft ).

Hoe herkenbaar... mooi geschreven

Wat mooi en intens beschreven....

pffff voor mij is het wle even emotioneel om te lezen daar mijn Duitseherder teefje op het moment ook niet zo lekker gaat.
Zij heeft aan 1 kant zware HD en had zij er tot een paar maanden geleden nooit geen centje pijn aan gehad en kon je aan haar lopen en doen niks merken; nu kan ze vrijwel niks meer zonder dat ze 's avonds vreselijk moeilijk loopt.
Ik weet dat dit niet lang meer zo door zal kunnen gaan maar in de kop is ze nog zo fit. Dan is ze nog een hond van 2 jaar. Ze wil zo graag. Maar ze kan/mag bijna niks meer. En dan kijkt ze je op een wandeling aan met die trouwe ogen "vrouwtje?gaan we de bal niet gooien?".

Sterkte met jullie verlies.

Cash schreef:pffff voor mij is het wle even emotioneel om te lezen daar mijn Duitseherder teefje op het moment ook niet zo lekker gaat.

Ach wat in triest voor zo'n jonge hond. En je staat er machteloos bij en voelt je hart leeglopen...
Er is geen troostend woord te bedenken, om dit verdriet wat te verlichten en enigszins dragelijk te maken.
Ik voel met je mee, want ik heb al veel te vaak afscheid moeten nemen.
Toch ga ik steeds weer een nieuwe binding aan. Als ik dat niet deed was er uitsluitend nog leegte.

Wat zegt men in zo'n geval? Men wenst elkaar sterkte.
Maar er is geen kracht... Er is slechts machteloosheid woede en verdriet. Hoe zal men sterk zijn?
Troost vindt men vaak bij familie of een goede vriend. Ik hoop dat zij je ondersteunen.

tot ziens.
kelev

Ik kan alleen maar janken als ik dit lees.

Heel mooi geschreven Kelev..

Heel veel sterkte met jullie verlies.

Wat heb je dit weer mooi geschreven. Sterkte met het verlies van Gibor.

Welkom terug, overigens. Ik hoop dat ik nog vaak van je verhalen mag genieten, ik heb ze enorm gemist.

Dat heb je heel mooi geschreven. Bowie was ook een tweedehandsje, maar de beste hond die ik ooit heb gehad en zal hebben!

Cash schreef:pffff voor mij is het wle even emotioneel om te lezen daar mijn Duitseherder teefje op het moment ook niet zo lekker gaat.
Zij heeft aan 1 kant zware HD en had zij er tot een paar maanden geleden nooit geen centje pijn aan gehad en kon je aan haar lopen en doen niks merken; nu kan ze vrijwel niks meer zonder dat ze 's avonds vreselijk moeilijk loopt.
Ik weet dat dit niet lang meer zo door zal kunnen gaan maar in de kop is ze nog zo fit. Dan is ze nog een hond van 2 jaar. Ze wil zo graag. Maar ze kan/mag bijna niks meer. En dan kijkt ze je op een wandeling aan met die trouwe ogen "vrouwtje?gaan we de bal niet gooien?".

Sterkte met jullie verlies.

kun je met zwemmen(hydrotherapie) niet iets opbouwen. Luc kon met de 5 jaar ook niks meer ennu kan hij nog aardig vooruit. Hij word in maart 11. Nu zie je wel dat het slechter word maar tja hij is nu ook al weer hee wat jaren verder.

dus misschien heb je wat aan deze tip. Proberen kan altijd vooral als zij nog zo jong is. zij kan nog genoeg spieren opbouwen zodat ze nog een mooie leven kan hebben

nathalie schreef: Bowie was ook een tweedehandsje, maar de beste hond die ik ooit heb gehad en zal hebben!

Dank voor je waardering.

Je weet natuurlijk wel wat je gehad hebt, maar je kunt niet weten wat je ooit nog zult krijgen.

Mijn ervaring is dat je plotseling tot de ontdekking komt dat je een absolute top-hond hebt. En dat geen enkele hond ooit zo goed was.
Een paar jaar later besef je dat jouw nieuwste hond eveneens een top-hond is. Maar met heel andere eigenschappen en een heel ander karakter. Stap voor stap leer je een nieuwe hond waarderen, en zijn eigen unieke eigenschappen bewonderen.
Naarmate de jaren verstrijken leer je intenser observeren, en krijg je oog voor karaktertrekken die je vroeger niet zag, en waar je ongeweten aan voorbij ging.
Toen ik jong was had ik vaak een bepaald verwachting-patroon van een hond. Hij moet dit doen, en dat weten, vlot van begrip zijn etc. etc.
Nu is dat al lang niet meer zo. Ik verwacht niets, maar wacht tot ik iets krijg. En wat je krijgt is complete eerlijkheid, want honden veinzen niet. En om die ontwapenende eerlijkheid ga je van ze houden, en worden het top-honden. Zomaar vanzelf....

Kelev de oude schreef: Toen ik jong was had ik vaak een bepaald verwachting-patroon van een hond. Hij moet dit doen, en dat weten, vlot van begrip zijn etc. etc.

Dat geldt volgens mij niet alleen voor een hond....