Het HondenForum

Gisteren vierden we alvast de verjaardag van mijn vriend dus na alle hapjes klaar gemaakt te hebben en nog even snel een dweil door de kamer te hebben geslingerd nog even een Nina otteson spelletje met de hondjes zodat ze lekker moe zijn al de visite kwam.
Magic had dit spelletje al goed door dus die zette de turbo er op en was zo klaar.
Alleen Timber moest het daarna nog leren.
Dus ik heb `m een beetje aangemoedigd en ondanks dat ik het op dat moment miste gaf hij duidelijk een teken dat het te veel werd voor hem. Hij kroop bij me op schoot dus ik duwde hem weg en dat was de verkeerde beslissing. Hij hapte me zo in mijn hand.
Pfff en een scheldkannonade afgevuurd op `m (van de schrik en pijn) en `m weggestuurd. Hij liep meteen op een drafje naar zijn kleed.
Toen even mijn hand bekeken en gelukkig geen gaatjes maar wel een erg pijnlijke hand en de afdruk van zijn hoektanden stond er mooi in.
Heb nog steeds last van mijn hand maar het wordt wel minder gelukkig.

Maar dit alles zette me wel weer even met de beide benen op de grond dat Timber toch niet altijd even makkelijk is en dat ik hem wel in de gaten moet houden wat hij allemaal doet en wanneer het hem te veel wordt.

Nou ken ik jullie natuurlijk totaal niet, maar het lijkt me inderdaad wijs er gewoon op bedacht te zijn. Maar tijdens het spelen kan ook een hond zich weleens vergissen, zeker als het teveel wordt. Heb zo vaak al knautjws gehad, maar ik ga niet schelden of schreeuwen ofzo, heeft geen nut denk ik...je bent samen bezig vind ik. ALS HET ECHT BIJTEN was geweest had je het wel gevoeld denk ik?

amber81 schreef:Nou ken ik jullie natuurlijk totaal niet, maar het lijkt me inderdaad wijs er gewoon op bedacht te zijn. Maar tijdens het spelen kan ook een hond zich weleens vergissen, zeker als het teveel wordt. Heb zo vaak al knautjws gehad, maar ik ga niet schelden of schreeuwen ofzo, heeft geen nut denk ik...je bent samen bezig vind ik. ALS HET ECHT BIJTEN was geweest had je het wel gevoeld denk ik?

Timber is bekend met af en toe eens een hap uitdelen.
En mijn hand is mooi verkleurd en doet nog best zeer. Tijdens het stoeien knauwt hij ook wel eens maar dan raakt hij me net aan met zijn tanden en dat is zolang het voorzichtig gebeurd geen probleem.

Dat ik begon te schelden op hem was ook meer uit schrik en daar voel ik me dan ook niet schuldig over. Dit is gewoon een eerste reactie. En zoals Tim zich gedroeg was het een correctie op mij. En geen vergissing.
ZIjn vergissingen zijn toch anders. Maar het is ook niet iets wat ik hem kwalijk neem het was geen kwade opzet maar hij corrigeerde mij lijkt het haast wel.

Ik kan met de beste wil van de wereld er geen correctie in zien. Ik heb eerder het gevoel dat er te veel druk op Timber werd uitgeoefend, waarna hij uit stress van zich afhapte...
Dat zeg ik vanuit ervaring, ik heb ooit zo n hond gehad, die dat ook deed. Als ik te hard c.q. streng was, zeker ook met mijn stem ,ongeduldig reageerde, of hem overvroeg schoot hij in de stress en kon ik een knauw krijgen.
Een gevoelige, onzekere hond kan juist in situaties die zijn onzekerheid aanwakkeren van zich afhappen

oeps foutje.. geluk besef je wat er mis ging maar jammer dat je het signaal miste. Volgende keer beter toch?
Hij moest zeker niets meer van het spelletje hebben, of associeert hij niet zo snel?
Wat ik wel jammer vind is dat je druk zet op een spelletje wat leuk moet zijn en geen stress. Misschien met een simpeler iets beginnen met Timber

Mellow schreef:Mijn hond is ook wel eens gestresst als hij iets niet snapt maar hij zou nooit van zich afhappen, hij loopt liever weg.
En in de mate waarin TS het beschreef maak ik daaruit meer op dat het een correctie van Timber was en geen vergissing.
Want een vergissing komt niet zo mega hard aan dat je hand blauw ziet met tandafdrukken erin.

Juist met een correctie zal een hond niet hard bijten. Dat doen ze onderling ook niet, tenzij er al allerlei waarschuwingen en correctiesignalen genegeerd zijn.
Jolanda schrijft zelf

Dus ik heb `m een beetje aangemoedigd en ondanks dat ik het op dat moment miste gaf hij duidelijk een teken dat het te veel werd voor hem.Hij kroop bij me op schoot dus ik duwde hem weg

Een hond die bij je op schoot kruipt zoekt toenadering en steun, dat staat haaks op het idee van corrigeren.
Als je een echt gevoelige en onzekere hond hebt is , wat Jolanda beschrijft voldoende om zoveel stress te veroorzaken dat hij hapt.
Zeker ook omdat ze, als ik het me goed herinner, Timber nog niet zo lang heeft.

Ma-Rianne schreef: Een hond die bij je op schoot kruipt zoekt toenadering en steun, dat staat haaks op het idee van corrigeren.
Als je een echt gevoelige en onzekere hond hebt is , wat Jolanda beschrijft voldoende om zoveel stress te veroorzaken dat hij hapt.
Zeker ook omdat ze, als ik het me goed herinner, Timber nog niet zo lang heeft.

Ik vraag me af wat je in zo'n geval moet doen dan? Moet je hem op schoot laten?
Ik snap de link wegduwen/happen niet? Hapte hij dan omdat hij steun zocht en die niet kreeg? Of puur om het wegduwen zelf, dat hij dus gestresseerd was en daarom hapte omdat hij niet begreep waarom hij weggeduwt werd?
Ik vraag dit eigenlijk een beetje voor mezelf omdat ik niet weet wat ik in zo'n situatie zou doen.

sTefaniA schreef:

Ma-Rianne schreef: Een hond die bij je op schoot kruipt zoekt toenadering en steun, dat staat haaks op het idee van corrigeren.
Als je een echt gevoelige en onzekere hond hebt is , wat Jolanda beschrijft voldoende om zoveel stress te veroorzaken dat hij hapt.
Zeker ook omdat ze, als ik het me goed herinner, Timber nog niet zo lang heeft.

Ik vraag me af wat je in zo'n geval moet doen dan? Moet je hem op schoot laten?
Ik snap de link wegduwen/happen niet? Hapte hij dan omdat hij steun zocht en die niet kreeg? Of puur om het wegduwen zelf, dat hij dus gestresseerd was en daarom hapte omdat hij niet begreep waarom hij weggeduwt werd?
Ik vraag dit eigenlijk een beetje voor mezelf omdat ik niet weet wat ik in zo'n situatie zou doen.

Je moet het volgens mij zo zien. De hond voelt zich gestresst en zoekt steun, vervolgens beantwoord jij met frustratie/agressie door te duwen (ga eens van me af, of dit is ook niet nodig) de hond voelt zich aangevallen in een al kwetsbare modus en valt terug op angstaggressie door onbegrip. De hond begrijpt niet waarom baasje hem 'aanvalt'

Ik schrijf dit vanuit de hond zijn oogpunt, niet vanuit de eigenaar (ook los van Timber's geval) maar om een idee te schetsen
Wat ik zou doen is afleiden, zelf weer rustig worden als het door je eigen gemoedsrust komt. Stoppen voordat de hond dit gedrag vertoont want meestal komen er meer signalen van tevoren.
De hond desnoods negeren, balletje gooien of totaal iets anders gaan doen. Of met rustige stem naar de plaats sturen maar niet gaan trekken/duwen aan de hond

Ik sluit me helemaal aan bij eschaenstefanie en ma-rianne. Ik verwijt je niets hoor, ik bedoel het niet rot, maar kriebel mezelf wel even achter me oren. Een onzekere hond die hapt...tja. Daar moet je gewoon rekening mee houden!

Ik las iets over blauwe plekken niet goed, nou heb ik zelf een ruig teefje die zich weleens vergist in the heat of the moment en als ze dan raak hapt, ben ik ook flink blauw. Maar ze krijgt altijd de kans zich zodanig op te stellen dat ik kan zien of ze zich vergist heeft. En tot nu toe was dat altijd. Als je samen speelt, kan zoiets gebeuren. Altijd!
Ooit had ze een periode dat ze uit onzekerheid hapte, dat is iets wat ze af moest leren en dat kost tijd. Als ik dit verhaal zie kan ik alleen maar zeggen: heb geduld. Laat zien aan de hond dat het anders kan en wegduwen en schreeuwen is in mijn ogen een no go. Maar haar pushen heb ik ook nooit gedaan. Spelen moet toch leuk zijn? Als het niet leuk gaat; afkappen, heel simpel. Ik ging gewoon altijd wat anders doen in die tijd. Na een tijd kon ik precies zien van welke situaties ze nerveus werd en had dan altijd iets bij me waar ze in kon happen. Heb dat nog, al maakt ze er zelden gebruik van. En dan kan het allemaal nog hartstikke goed komen! En spelen zelf kun je natuurlijk zo ruig maken als je zelf wilt!

amber81 schreef: Als je samen speelt, kan zoiets gebeuren. Altijd!
Na een tijd kon ik precies zien van welke situaties ze nerveus werd en had dan altijd iets bij me waar ze in kon happen

Ik vind niet dat je het moet accepteren als iets dat kan gebeuren, want dan blijf je dus de stress oproepen bij je onzekere hond. Ik zou er de voorkeur aan geven om het voor te zijn en het niet te laten gebeuren..........

Als ik zou zien dat mijn hond nerveus wordt van een situaties en het zou zo'n stresshappertje zijn, dan zou ik dus stoppen en de hond iets aanbieden op het nivo dat hij wel aan kan en hem daar uitbundig voor belonen...
Dat doe je uiteindelijk ook met een training van een gevoelige hond: de oefening wordt geleidelijk aan moeilijker. Op het moment dat je merkt dat een oefening of een onderdeel nog te moeilijk is, doe je een stapje terug en laat de hond iets doen wat wel goed gaat. Daarvoor beloon je dan en dan hou je op met trainen.
het is trouwens altijd belangrijk om positief af te sluiten, zodat het leuk blijft voor de hond.
Ik vermoed dat Timber de volgende keer dat het spelletje tevoorschijn komt al stresssignalen begint af te geven....

Ma-Rianne schreef:

amber81 schreef: Als je samen speelt, kan zoiets gebeuren. Altijd!
Na een tijd kon ik precies zien van welke situaties ze nerveus werd en had dan altijd iets bij me waar ze in kon happen

Ik vind niet dat je het moet accepteren als iets dat kan gebeuren, want dan blijf je dus de stress oproepen bij je onzekere hond. Ik zou er de voorkeur aan geven om het voor te zijn en het niet te laten gebeuren..........

Als ik zou zien dat mijn hond nerveus wordt van een situaties en het zou zo'n stresshappertje zijn, dan zou ik dus stoppen en de hond iets aanbieden op het nivo dat hij wel aan kan en hem daar uitbundig voor belonen...
Dat doe je uiteindelijk ook met een training van een gevoelige hond: de oefening wordt geleidelijk aan moeilijker. Op het moment dat je merkt dat een oefening of een onderdeel nog te moeilijk is, doe je een stapje terug en laat de hond iets doen wat wel goed gaat. Daarvoor beloon je dan en dan hou je op met trainen.
het is trouwens altijd belangrijk om positief af te sluiten, zodat het leuk blijft voor de hond.
Ik vermoed dat Timber de volgende keer dat het spelletje tevoorschijn komt al stresssignalen begint af te geven....

Nee hoor hij heeft zonet er nog vrolijk mee gespeeld.
Hij is niet echt de "slimste" en associeert niet heel erg snel. Hij heeft altijd
Ik heb het niveau iets aangepast. En het was zaterdag ook meer een fout van mij. Ik dacht dat hij het door had dus positief bemoedigd maar dat was dus blijkbaar net iets te veel.... Tsja shit happens en ik weet dus dat hij hier kan gaan happen.
De volgende keren hou ik er gewoon rekening mee....

Ik heb Timber al wel langer alleen is hij tijdelijk bij mijn ouders geweest. Ik heb `m zelf de eerste 3,5 jaar zelf opgevoed en daarna is hij 2 jaar bij mijn ouders geweest waar hij hier nog regelmatig kwam logeren. En nu woont hij al weer een jaar hier.
Ik wist het wel en als ik terug kijk zie ik de fout ook wel. Maar ja dat is dus om achteraf van te leren.
Het is en blijft gewoon mijn held op sokken.

*Jolanda* schreef:

Ma-Rianne schreef:

amber81 schreef: Als je samen speelt, kan zoiets gebeuren. Altijd!
Na een tijd kon ik precies zien van welke situaties ze nerveus werd en had dan altijd iets bij me waar ze in kon happen

Ik vind niet dat je het moet accepteren als iets dat kan gebeuren, want dan blijf je dus de stress oproepen bij je onzekere hond. Ik zou er de voorkeur aan geven om het voor te zijn en het niet te laten gebeuren..........

Ik zei ook niet dat ze het moest accepteren, maar met een onzekere hond kan dat altijd gebeuren, zo een heb ik er ook rondlopen. Zoiets kost tijd, dat is gewoon zo.Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen manier, ik koos ervoor het zo te doen. En nu heb ik het niet meer nodig.

Als ik zou zien dat mijn hond nerveus wordt van een situaties en het zou zo'n stresshappertje zijn, dan zou ik dus stoppen en de hond iets aanbieden op het nivo dat hij wel aan kan en hem daar uitbundig voor belonen...
Dat doe je uiteindelijk ook met een training van een gevoelige hond: de oefening wordt geleidelijk aan moeilijker. Op het moment dat je merkt dat een oefening of een onderdeel nog te moeilijk is, doe je een stapje terug en laat de hond iets doen wat wel goed gaat. Daarvoor beloon je dan en dan hou je op met trainen.
het is trouwens altijd belangrijk om positief af te sluiten, zodat het leuk blijft voor de hond.
Ik vermoed dat Timber de volgende keer dat het spelletje tevoorschijn komt al stresssignalen begint af te geven....

meen eens!

Nee hoor hij heeft zonet er nog vrolijk mee gespeeld.
Hij is niet echt de "slimste" en associeert niet heel erg snel. Hij heeft altijd
Ik heb het niveau iets aangepast. En het was zaterdag ook meer een fout van mij. Ik dacht dat hij het door had dus positief bemoedigd maar dat was dus blijkbaar net iets te veel.... Tsja shit happens en ik weet dus dat hij hier kan gaan happen.
De volgende keren hou ik er gewoon rekening mee....

Ik heb Timber al wel langer alleen is hij tijdelijk bij mijn ouders geweest. Ik heb `m zelf de eerste 3,5 jaar zelf opgevoed en daarna is hij 2 jaar bij mijn ouders geweest waar hij hier nog regelmatig kwam logeren. En nu woont hij al weer een jaar hier.
Ik wist het wel en als ik terug kijk zie ik de fout ook wel. Maar ja dat is dus om achteraf van te leren.
Het is en blijft gewoon mijn held op sokken.

Ma-Rianne schreef:Ik kan met de beste wil van de wereld er geen correctie in zien. Ik heb eerder het gevoel dat er te veel druk op Timber werd uitgeoefend, waarna hij uit stress van zich afhapte...
Dat zeg ik vanuit ervaring, ik heb ooit zo n hond gehad, die dat ook deed. Als ik te hard c.q. streng was, zeker ook met mijn stem ,ongeduldig reageerde, of hem overvroeg schoot hij in de stress en kon ik een knauw krijgen.
Een gevoelige, onzekere hond kan juist in situaties die zijn onzekerheid aanwakkeren van zich afhappen

Dat lees ik er ook in ja, spanning afreageren. Dan lijken ze zichzelf ook niet echt in de hand te hebben. Nilo doet het door te grommen. Als hij een andere hond ziet die hij niet mag, en spanning opbouwt, begint hij te grommen als je dan plotseling contact maakt met hem. Daar schrikt hij dan zelf ook weer van. Mijn eerste reactie was ook een stemcorrectie geven, want er mag niet gegromd worden maar gezien zijn reactie direct daarna, schrok hij er meer van dan mij