Het HondenForum

Ik stond vanmorgen op zonder stem, met een kloppend hoofd en met een temperatuur van 39,1 op de vroege ochtend. Dat voorspelde niet veel goeds en het is er alleen maar slechter op geworden.
Sta te zwabberen op mijn benen en na het rondje van vanmorgen (10-15 minuutjes) was ik helemaal kapot.
Ik ga het niet trekken om straks weer met de honden te gaan lopen.
Nick (vriend) zit voor zijn studie ik Den Bosch vandaag, dus daar kan ik ook niet op terugvallen. Dus...wat nu?

Ik heb mijn moeder gebeld (maar die laat ik echt niet met beide honden lopen) en die neemt dadelijk Xavi even mee naar het bos, op bezoek bij oma en dan brengt ze hem weer terug. Dan loopt ze hier in Malden nog een rondje met Luna en kunnen de hondjes het redden tot Nick terug is.
Moeders vindt het allemaal niet zo erg en hartstikke gezellig, maar ik voel me er knap lullig bij. Hoe doen jullie dat als je echt ziek bent? Partner zal ook moeten werken...
Heb je iemand achter de hand voor dit soort gevallen?

Dagopvang

Wij hebben hier goede buren.
Zodra de buurvrouw ziek is lopen wij als buren ook regelmatig met haar honden, en net zo met oppas voor dieren in de vakantie etc.

Beterschap trouwens.

Ik heb een tuin waar ze dan gebruik van kunnen maken en een vader die best bereid is mijn honden een keer uit te laten indien nodig.

Ik ga dan toch zelf, koorst of geen koorts, kotsen, slap,klam zweet, misselijk, maakt niet uit.
het is niet anders, geen ouders meer, man met een flinke rugblessure, buren hebben zelf hulp nodig,
dus helaas geen keuze, dus gaan

Ik heb ook iemand in de buurt die ik eventueel kan bellen. Maar Rex kan het gelukkig ook wel even zonder grote wandelingen.

Zoek stok! schreef:Dagopvang

Dat kun je op de dag zelf gewoon nog bellen? Dat is wel ideaal zeg.

S@ndr@ schreef:Ik ga dan toch zelf, koorst of geen koorts, kotsen, slap,klam zweet, misselijk, maakt niet uit.
het is niet anders, geen ouders meer, man met een flinke rugblessure, buren hebben zelf hulp nodig,
dus helaas geen keuze, dus gaan

Dat is waar. Probleem bij mij is alleen dat ik 'bekend ben' met flauwvallen en dan voornamelijk als ik al niet echt in mijn fitte toestand ben. Als ik me echt al slap op mijn benen voel, durf ik echt niet alleen met de honden naar buiten. Voor je het weet lig je ergens....met -8....
Ik ben ook zelden (zo) ziek, maar vandaag zat ik echt even in de penarie wat ik nou met de honden moest doen.

Martijn schreef:

Irisz schreef:

Zoek stok! schreef:Dagopvang

Dat kun je op de dag zelf gewoon nog bellen? Dat is wel ideaal zeg.

Ik hoef niet eens te bellen. Gewoon brengen.

Zit in andelst.

Heb je daar een linkje van Martijn? Andelst is een half uurtje vanaf Nijmegen ofzo?

Druivensuiker, kan nog wel eens helpen en dan maar een kleiner rondje,
en evt in de tuin de energie maar kwijt raken.

Ik heb 1x in al die jaren familie en vrienden moeten bellen; zelfs 10 meter naar t hondenveldje resulteerde in 2x overgeven (zeer genant... ) Die hebben Anne en Fenna toen opgehaald. Maar zekers lullig; mijn familie woont niet echt in de buurt.

Ik schuifel ook gewoon door, gelukkig heb ik zeer inlevende beestjes dus een kleiner rondje vinden ze niet erg.
Voor echte nood, je zal een been breken ; familie en buurtjes.

Hier ga ik 2x een rondje ('s ochtends en aan het eind van de middag) tussendoor gaan ze in de tuin en de late ronde doet mijn vriend en dan wat groter...
Maar ben gelukkig dit hele jaar nog niet echt ziek geweest, tenminste, niet zo ziek dat ik niks meer kon dan op de bank hangen..

onze beide buren hebben ieder 1 hond, deze gaat met ons mee als hun ziek zijn dus als ik ziek ben zal ik de honden opdelen en ze met de buren meegeven

Ik moet sowieso buiten, ik moet naar mijn oaard, als is het met gebroken been bij wijze van spreke!

Gelukkig heb ik enkele vrienden om dan op te rekenen. Als ik echt voor langere tijd wat zou mankeren zou ik haar ergens stallen.
De hond heeft hier gelukkig best een grote tuin en kan wel enkele dagen zonder uitgelaten te worden, maar ja echt leuk vindt die dat natuurlijk niet...

Op die sporadische dag passen de honden zich maar aan. Kort plas en poeprondje. Die overleven dat wel denk ik dan maar.
Als het dusdanig erg is dat ik niet van bed af kan dan komen de hulptroepen ook alleen even het hoognodige doen.

Volgens mij maken de baasjes zich drukker dan de hond op zo'n moment, die past zich wel aan.

Ik geval van grote nood kan ik altijd een vriendin bellen. Maar dan moet ik zelf echt niet kunnen.

Ik moet zeggen dat ik weinig ziek ben. In ieder geval niet zo ziek dat ik echt amper meer kan lopen.
Maar als ik mij een dag wat minder fit voel e.d .dan hebben ze toch echt gewoon pech.

als ik echt ziek ben dan probeer ik toch wel eerst zelf een kort plas en poeprondje te toen, mocht dit echt niet lukken dan kan ik een vriend bellen.

Ik ga gewoon zelf, als ik het echt niet zou redden zou ik ook mijn beste vriendin bellen. anders is het de tuin en even wachten tot manlief thuis is voor het echte rondje.

Maar meestal sleep ik mijzelf toch naar buiten voor een klein rondje.

Als ik ziek ben kan ik als eerste op mijn partner terugvallen. Als die er dan ook niet is, gooi ik ze in het uiterste geval (als ik niet op mijn benen kan staan) los in de tuin, die is groot genoeg en dan ruim ik de poep wel weer op als ik beter ben.
Beterschap!

Irisz schreef:

Zoek stok! schreef:Dagopvang

Dat kun je op de dag zelf gewoon nog bellen? Dat is wel ideaal zeg.

Absoluut ideaal. Voor mijn hondjes hebben ze altijd wel ergens plek.

Als mijn vriend die week thuis is doet hij het, zo niet dan zal ik het toch echt zelf moeten doen helaas...

Ik moet dan vrienden of familie inschakelen. Meestal lukt dat wel!
Afgelopen jaar heb ik nog al eens niet kunnen lopen ivm ontstekingen in mijn gewrichten en dan was er altijd wel iemand bereid om met de honden te lopen.
Niet lopen is geen optie voor Cena, dan wordt ze hyper. Die moet haar energie kwijt!
Het voelt lullig om mensen in te moeten schakelen, maar meestal doen die het met liefde en plezier, dus als het niet anders kan... is het eenmaal zo!

Charlie is makkelijk wat dat betreft, na een plasje kruipt ze zo weer bij mij in bed

Kortere rondjes of eventueel de uitlaat, meestal ben ik maar 1 a 2 dagen zo ziek dat ik niet wil lopen dus dat is te overzien..

Ik laat regelmatig honden uit voor buren/vrienden/ouders dus ik neem aan dat die ook bereid zouden zijn om hetzelfde voor mij te doen in geval van nood. Als ze maar even kunnen poepen, dan zou ik ze voor de rest gewoon even in de tuin laten plassen en dan kan mijn vriend ze 's avonds wel weer uitlaten.
Ik ben gelukkig al tien jaar niet meer écht ziek geweest, dus het is nog nooit voorgekomen dat ik plotseling hulp moest inschakelen voor de honden.

Ik heb gelukkig mijn vriend. Die is bijna nooit ziek. Ikzelf ben dus vaak ziek ,dus ik bof echt enorm.
Toevallig verleden jaar dat we allebei tegelijk ziek waren een dag, maar toen hebben we beide een ronde gedaan en verder in de tuin.
Voor de honden wel wennen omdat ze normaal elke dag 2 keer in het bos lopen en maar 1 x in de buurt.
Maar je merkt ook wel dat als wij slapen, dat doen we dan op de slaapbank in de kamer,dat zij dan gewoon ook gaan slapen.

Maar als we ooit echt samen lang ziek zouden zijn dan is er niemand waar we aan kunnen kloppen.Vrienden en familie wonen allemaal ver weg en buren is het contact nou niet zo mee ,dat ik ze zou vragen om met 3 honden op pad te gaan.

Ik denk trouwens dat Marye ook wel bereid is de honden op te halen voor een lange wandeling. Dat heb ik bij Caja ook gedaan toen Marye flink ziek was. Maar ik red mezelf meestal wel. Mijn slijmbeursontsteking aan de schouder is weer terug, dus doe ik ze aan de heupgordel.

Ik heb t 1x gehad dat ik ziek was.
Vreselijk, harstikke draaierig en kotsmisselijk.

Heb hier in de buurt ook helemaal niemand ( ja vrienden die 20 min. rijden wonen en mn ouders die 70 km verderop wonen )
Mja dat vind ik dan ook zo lullig om hun te bellen en dan te laten komen.

Dus moest ik ze zelf uitlaten, dat werd de overkant vd straat en weer terug.
Heb me aan alles wat ik vast kon houden vastgehouden anders viel ik.
Daar heb ik dan 10 min als t niet langer was over gedaan, en dan moest ik nog een keer want de meiden konden toen al niet meer samen.