Het HondenForum

Het ging sneeuwen, ik was op mijn werk en bedacht me dat dit Tara's eerste sneeuw zou zijn. Eigenlijk verheugde ik me de hele dag er al op om 's avonds met haar in de sneeuw te gaan lopen. Zou ze het leuk vinden? Of juist niet? Heel eerlijk gezegd, was ik een beetje jaloers op mijn kinderen die 's middags de primeur al zouden hebben. Of misschien mijn moeder die aan het einde van de ochtend naar mijn huis gaat, omdat anders Tara zo lang alleen moet zijn.
De dag duurde lang en de minuten slopen voorbij. Jeetje nooit geweten dat ik zo sentimenteel kon zijn. (Oke natuurlijk ook bij mijn kinderen) Maar om een hondje?

Zes uur, ik rijd naar huis, door het slechte weer duurde de rit lang, maar ik vond het niet erg ... dat betekende dat er nog genoeg sneeuw lag om in te ravotten. Thuis, als ik binnenkom, word ik begroet door Tara. Eigenlijk willen we niet dat ze tegen mensen opspringt, maar diep in mijn hart vind ik zo'n uitbundige begroeting erg leuk. Het eten staat al klaar, erg handig hoor zo'n moeder in huis. Snel werk ik mijn eten naar binnen en vraag tussen neus en lippen hoe Tara de sneeuw vindt. "Nat" is het antwoord, ze is nog argwanend maar wel nieuwsgierig.

Na het eten, trek ik mijn sneeuwboots en winterjack aan ( hahaha, ja die heb ik speciaal voor het uitlaten gekocht). Tara springt op, ze herkent de jas en boots en weet dat we gaan wandelen. Mijn jongste zoon gaat mee. Als we naar buiten lopen, bedenk ik me dat de eerste minuten saai zullen worden. Ze moet eerst plassen en dan pas spelen. We zijn daar heel consequent in, want anders vergeet ze dat en zit ik naderhand binnen met de gebakken peren.

Ze blijkt 's middags als buiten in de sneeuw haar behoefte te hebben gedaan en ze lijkt te begrijpen dat ik niet veel tijd wil spenderen aan plassen en poepen, en ze doet het vlot, gelukkig.
Aan het einde van het pad, mag ze los we lopen langs een paadje, weg van het verkeer en de straat. Ze snuffelt onder de bomen en mijn zoon gooit een sneeuwbal, prachtig vindt ze het. Ze probeert de ballen op te vangen, want natuurlijk niet lukt. Ze ravot, draait zich door de sneeuw. Ze is zelfs vergeten dat ze normaal op zoek is naar alles want maar in haar bek past op te pakken. Ze sprint, springt , rent weer terug naar ons, het lijkt zelfs dat ze vergeet dat ze onderweg trainersnoepjes krijgt (als lokmiddel om bij ons te blijven).
Zie ik het goed? Ik zie een teleurstelling in haar ogen aan het einde van het pad? Ze gaat zitten en ik lijn haar weer vast. We lopen terug naar huis, eigenlijk zijn we alle drie een beetje teleurgesteld dat de wandeling er weer op zit.
Vanochtend half zeven, loop ik naar beneden, maak de bench open en pak haar riem. “Mam” hoor ik achter me. Achter mij staat mijn zoon, uit zichzelf vroeg op gestaan (moet ik normaal duizend keer roepen) “ik ga mee”
En zo lopen we even later weer met zijn drieën over het pad, hopende dat er vandaag weer veel sneeuw gaat vallen.

Wat ontzettend leuk verteld. En heel herkenbaar. Ook hier twee honden die niet weten hoe gek ze moeten doen in de sneeuw. Echt heel leuk om te zien.

Ah wat leuk!

Voor pulchra was het gister ook de eerste keer.
En alsof hij het al jaren kent rende die er lekker doorheen, als ik het met mn voet los schopte vond hij het wel een beetje raar maar verder niet.

hij had het ook niet koud en heeft zich lekker warm gewandeld, gerend en gespeeld

Ik vind het ook lekker om zo door de sneeuw te banjeren, wij gaan zo weer

Hier op het werk is iedereen aan het klagen over de sneeuw. Ik niet...
Er wordt voornamelijk onbegrijpelijk op gereageerd. Het is toch koud en lastig en glad en autorijden is een ramp.
Tja dat zal allemaal wel, maar ik neem dat allemaal voor lief.
Er is namelijk gewoon niets leukers dan thuis komen, die 2 lieverds meenemen en ze zien crossen over het veld.
In de sneeuw graven, sneeuwballen najagen en gewoon genieten!

Juno heeft ook voor het eerst sneeuw gezien...
haar pootjes gingen alle kanten op en zij probeerde steeds maar sneller en sneller te lopen gelukkig weet Giorgio tenminste dat hij wat rustig moet zijn...

Haha, wat leuk! Charlie wou vanmorgen net niet buiten! En hij kent sneeuw al

Ik liet hem buiten om zijn behoefte te gaan doen. MEt zijn twee voorpootjes door de deur (voor het begin van de sneeuw) bleef hij staan en keek hij me zieligjes aan. "Moet ik nu echt door die koude natte smurrie lopen?"